الیسا شایان:
نمایش «شبی که راشل از خانه رفت» از آن دسته تئاترهایی است که به متن بسیار متعهد است و خوشبختانه بیننده به ساده‌ترین شکل ممکن می‌تواند تا پایان با داستان جلو برود. مدت این نمایش 75 دقیقه است و درست در 3 پارت 25 دقیقه‌ای می‌توان کیفیت آن را مشخص کرد.
پارت اول: خوب
راشل زنی است که از لحاظ روحی به دلیل پیشینه روانی مشکل دارد و این مشکل در زندگی زناشویی‌اش در همان آغاز نمایش مشخص می‌شود. شوهر راشل در شب کریسمس کسی را برای کشتن زنش اجیر کرده و درست در لحظه‌های آخر پشیمان شده و از راشل می‌خواهد فرار کند. راشل هم که به دنبال مامنی برای آرامش است به دعوت غریبه‌ای جواب مثبت می‌گوید و... این اتفاقات در 25 دقیقه آغازین نمایش آنقدر پرشتاب و ضرباگین است که هیچ احساس خستگی در تماشاگر دیده نمی‌شود. بازی‌های کاملا روان و همسان از نقاط قوت این بخش و البته کل نمایش است. آشا محرابی در نقش محوری (راشل) بسیار خوب و پرتوان ظاهر شده‌است. این شخصیت از ابعاد فراوان روحی برخوردار است و در هر لحظه، متناسب با شرایط روحی‌اش اکت خاصی را از خود بروز می‌دهد. محرابی بدرستی مرز بین طنز و جدی شخصیت را درک کرده است و اینها را با بازی‌اش از هم تميیز می‌دهد. این نمایش از آن دست تئاترهایی است که زن به‌عنوان محور قرار است در اغلب شرایط مخاطب را بخنداند و محرابی شجاعت خاصی برای خنداندن تماشاگر به کار برده است. البته برای این نکته باید پریسا مقتدی، کارگردان جوان کار را هم تحسین کرد که فضای مرسوم نمایشی که مردها برای خنداندن و گاه لودگی ارجح هستند را شکسته و ریسک بزرگی برای بازی دادن به بازیگری همچون محرابی که اغلب در نقش‌های جدی موفق عمل می‌کند، به خرج داده است.
پارت دوم: عالی
در این قسمت هم باز با زبان قصه همراه هستیم و حالا راشل با نام مستعار مری زندگی جدیدی را کنار آن غریبه و همسرش آغاز کرده است. در این قسمت دکور صحنه به درستی در خدمت فضاست (هرچند زمین سیاه تالار مولوی موجب خسته‌کننده بودن فضا شده و مقتدی تدابیر خاصی برای از بین بردن این خستگی نیندیشیده است). در این پارت بازی یکدست ایوب آقاخانی و نقش‌آفرینی درخشان روح‌الله کمانی به‌عنوان شومن مسابقه بسیار به چشم می‌آید.
پارت سوم: ضعیف
در بخش پایانی دیالوگ‌ها بسیار تکراری است و چیز جدیدی در حرکات افراد نمی‌بینیم. مردی که به‌عنوان مددکار راشل را درمان می‌کند، اصلا شیرین نیست و حرف خاصی هم برای گفتن ندارد. پایان نمایش به شکلی کاملا دم‌دستی و بچگانه است. نور صحنه در این پارت نه‌تنها مناسب نیست که ملال‌آور می‌نماید. اما با وجود این نکته‌های منفی در دقایق پایانی، نمی‌توان منکر جذابیت کلیت نمایش شد؛ نمایشی که کارگردانش در نخستین تجربه جدی کارگردانی سعی در رعایت چینش صحیح شخصیت‌ها داشته است؛ شخصیت‌هایی که بازیگرانش هر کدام در تئاتر حرف‌هایی برای گفتن دارند. «شبی که راشل از خانه رفت» نمایشی کاملا سرگرم‌کننده و در عین حال حرفه‌ای است که اگر امکانات و فضای مناسب‌تری برای اجرا داشت به یقین مخاطبان بیشتری را جذب می‌کرد.