سيد عابدين نورالديني
ناخرسندی رهبر انقلاب از فضای تبلیغاتی و مطبوعاتی کشور و بیان عبارات حکمت‌آموز در مذمت «بی‌بندوباری» در اظهار نظر برضد دولت، متاسفانه آنگونه که شایسته و بایسته بود، از سوی رسانه‌های «شریف» مورد مداقه قرار نگرفت و یا اگر بدان پرداخته شد، به واسطه ناتوانی در تحلیل محتوا، آدرس‌های غلط و یا ناقص از آن ارائه شد.جایگاه و مقام دیالوگ آیت‌الله خامنه‌ای آنچه را که در بدایت کلام ضروری می‌سازد، ارزیابی و سنجش رهنمودهای ایشان در مرتبه‌ای کلان و به دور از بهره‌برداری‌های سطحی و یا احساسی است.
واضح است آنگاه که رهبری نظام جمهوری اسلامی لب به سخن می‌گشایند و بدین غلظت برخی را مورد خطاب قرار می‌دهند و از تحرکات و گفتار آنان ابراز ناخرسندی می‌کنند، نباید در ارزیابی و مصداق‌یابی سخنان ایشان، روی مسائلی چون تخریب‌های همیشگی دولت از سوی برخی جراید و نیز ماجراهایی چون استیضاح علی کردان و رفتار نفاق‌گونه برخی در این موضوع تمرکز کرد چرا که استنکاف از درپیش گرفتن سیاه‌نمایی فعالیت‌های دولت و تخریب تمام‌قد تصمیمات دولتمردان – هرچند همیشه و هماره نکوهیده و ناخوشایند است و با هیچکدام از معیارهای اخلاق سیاسی منطبق نیست – و نیز ابراز نارضایتی از برخورد و بیان نمایندگان در ماجرای استیضاح کردان، متناسب با عمق نارضایتی رهبری نیست.
رهنمودهای آیت‌الله خامنه‌ای در دیدارکارگزاران اجرایی و فرهنگی حج بر 2 محور استوار است که پرداختن به این محورها در جهت شفاف‌سازی اقدامات عاملان و بانیان برجسته شدن آنها، لازم و ضروری است.نخست، بهانه‌جویی‌ها برای تخریب نظام در قالب مخالفت و حمله به دولت است. این موضوع توطئه‌ای آشکار است که متاسفانه در یک سال اخیر در دستور کار قرار گرفته و به دلیل انطباق حداکثری جهت‌گیری‌های دولت با اساس گفتمان انقلاب و نظام، با پوشش نقد دولت، به صورت ریشه‌ای انجام و از سوی برخی جراید دنبال می‌شود.
این موضوع از درجه حساسیت زیادی برخوردار است اما ورود «برخی افراد تاثیرگذار» در دایره تصمیم‌گیران این استراتژی، حساسیت این توطئه را فوق‌العاده کرده است. متاسفانه تعدادی از افراد «بانفوذ» به واسطه آنچه رهبری به درستی آن را «اغراض شخصی» نسبت به دولت تعبیر کرده‌اند، در جلساتی با اعضای گروه‌های «بی‌اعتقاد به نظام»، طرح این استراتژی را پیاده‌سازی و تقسیم کار آن را نیز در چندین دستورالعمل تجویز کرده‌اند تا آنگونه که ترسیم کرده‌اند، موجبات شکست دشمن مشترک – دولت احمدی‌نژاد – را فراهم سازند.
موازی با این گروه‌های خصوصی، نطق‌های انتخاباتی برخی کاندیداهای محتمل ریاست‌جمهوری که در بیشتر آنها به طرز ظریفی تخریب ساختارهای نظام و ایجاد فضای بی‌اعتمادی به کارآمدی این ساختارها که گهگاه با حمله به دولت نیز همراه می‌شود، صورت می‌گیرد هم موجب می‌شود تا ایشان بیانات هشدارگونه‌ای را ایراد کرده و به درستی صعوبت و هزینه‌های تحقق دستاوردهای کنونی نظام را به آنها گوشزد کنند.
اما دومین محوری که به نظر می‌رسد می‌تواند از عوامل اصلی فرمایشات اخیر رهبر انقلاب باشد، اظهارات غیرقابل قبول و دور از انتظار یکی از مدیران ارشد اجرایی سابق در برخی محافل سیاسی و غیرسیاسی در تخریب دولت است.
این مقام بانفوذ، اخیرا در برخی محافل بویژه در دیدار برخی ائمه جمعه کشور، با صراحت اعلام کرده که «شرعا حمایت از دولت را حرام می‌دانم»! این اظهارات حیرت‌آور البته در چند سال اخیر به صورت‌های مختلف و در قالب واژگانی مترادف، از سوی این مقام و برضد دولت به کار می‌رفت اما به طور قطع اگر نبود سابقه وی، هرگونه تساهل و مسامحه در مقابله با سوءاستفاده از برخی جایگاه‌ها از سوی این مقام نه تنها پذیرفتنی نبوده و نیست که بایسته، برخورد قاطع و شایسته – و البته در چارچوب اخلاق و رعایت شئون اسلامی – با چنین رویکردهایی است.
قطعا قابل پذیرش نیست، نبود همراهی و مرافقت دولت با رویکردها و سفارشات سابق و نیز پافشاری بر گفتمان عدالت و استمرار ظلم‌ستیزی منجر به آن شود تا کسی که فاقد جایگاه شرعی لازم است، در جمع ائمه جمعه حکم حرمت حمایت از این خصایص دهد و متاسفانه در برخی دیدارهای دیگر موجبات به‌کار بردن الفاظ نامناسب درباره رئیس‌جمهور فراهم شود. ناگفته پیداست، محتوای این اظهارنظر جز با اوج کینه و عداوت ناشی از غرض‌ورزی‌های شخصی با دولت و شخص رئیس‌جمهور، با هیچکدام از موضوعات دیگر نسبتی ندارد. این رفتار اگر در کنار تحرکات دیگر در ترغیب برخی کاندیداهای ریاست‌جمهوری و فراهم کردن شرایط حضور آنها در انتخابات و رقابت با احمدی‌نژاد قرار گیرد، مطمئنا تحلیل‌های مناسب‌تر و دقیق‌تری به دست خواهد آمد که با واقعیات پیش از این، چندان قرابتی نخواهد داشت. در چنین شرایطی نیروهای معتقد به نظام و دلسوز انقلاب باید در راستای توجه به اصول بنیادین نظام، از حضور چنین تفکری در مجموعه تصمیم‌گیری‌های انتخاباتی ممانعت به عمل آوردند.
نگرشی که حمایت از دولت را حرام می‌داند و تحرکات انتخاباتی رقبای دولت را هدایت می‌کند و نظم می‌دهد آیا می‌تواند در مجموعه تصمیم‌گیری‌های انتخاباتی جریان وفادار به انقلاب و در طریق حمایت از مولفه‌ها و اصولی که دولت خود را ملزم به مراعات آن می‌داند، حضور داشته باشد؟ قطعا این حضور می‌تواند منجر به تغییرات بنیادین در تعاریف و صف‌کشی‌های نوین سیاسی شود. هرچند هم‌اکنون نیز صف‌کشی‌های جدید بیش از گذشته ملموس‌تر و آشکارتر شده است. صف‌کشی‌هایی که در فرجام می‌تواند تعاریف جدیدتری را از نوع و نحوه گرایشات برخی افراد و گروه‌ها حصول کند. ضمن اینکه مراقبت نکردن در نفوذ این تفکر به بدنه نیروهای انقلاب، می‌تواند ضرورت بازتعریف نوین پایبندی به اصول انقلاب را برجسته‌تر از پیش کند.