دکتر حسین افتخاری
هفته گذشته نشست سه‌روزه گفتمان ادیان با شعار «فرهنگ صلح» در نیویورک برپا شد. این نشست به ابتکار ملک عبدالله، پادشاه سعودی و همکاری سازمان ملل ترتیب داده شده بود که در واقع سومین نشست با این عنوان است. نخستین نشست در مکه و با حضور علمای شیعه و سنی و دومین نشست در مادرید و با حضور پررنگ خاخام‌های رژیم صهیونیستی در سال 2007 برگزار شد.نشست سوم اگرچه با نام ادیان بود ولی عملاً به یک تجمع از سیاستمداران و رهبران حکومت‌های جهانی تبدیل شد که بعضاً به شاخص بی‌دینی و لائیسم معروفند. ترکیب این نشست و نوع برنامه‌ریزی و محتوا و موضوعاتی که در این نشست مطرح شده، سوالات بسیاری را درباره کارکرد و هدف چنین گردهمایی و محتوای آن مطرح می‌کند.با اینکه معمولاً گفتمان‌های دینی باید از سوی متخصصان و خبرگان و علمای برجسته ادیان انجام شود تا همگرایی بر محور توحید و محتوای رسالت انبیا عليهم‌السلام و به منظور و محوریت خوشبختی بشریت حاصل شود، نشست نیویورک با توجه به آنچه مورد تاکید قرار گرفت، بیشتر به یک میتینگ سیاسی برای ساماندهی یک طرح مطلوب رژیم صهیونیستی شباهت داشت. آنچه بسیار جالب است آن است كه رژیم صهیونیستی به‌عنوان نماد یهودیت، با نمایندگی شیمون پرز که از موسسان آن رژیم بوده و چهره‌ای کاملاً بی‌دین (از سوی جامعه مذهبی اسرائیل) دارد و یکی از عوامل اشغالگری و کشتار فلسطینی‌هاست، در این نشست سخن می‌گوید.
هفته گذشته نشست سه‌روزه گفتمان ادیان با شعار «فرهنگ صلح» در نیویورک برپا شد. این نشست به ابتکار ملک عبدالله، پادشاه سعودی و همکاری سازمان ملل ترتیب داده شده بود که در واقع سومین نشست با این عنوان است. نخستین نشست در مکه و با حضور علمای شیعه و سنی و دومین نشست در مادرید و با حضور پررنگ خاخام‌های رژیم صهیونیستی در سال 2007 برگزار شد.نشست سوم اگرچه با نام ادیان بود ولی عملاً به یک تجمع از سیاستمداران و رهبران حکومت‌های جهانی تبدیل شد که بعضاً به شاخص بی‌دینی و لائیسم معروفند. ترکیب این نشست و نوع برنامه‌ریزی و محتوا و موضوعاتی که در این نشست مطرح شده، سوالات بسیاری را درباره کارکرد و هدف چنین گردهمایی و محتوای آن مطرح می‌کند.با اینکه معمولاً گفتمان‌های دینی باید از سوی متخصصان و خبرگان و علمای برجسته ادیان انجام شود تا همگرایی بر محور توحید و محتوای رسالت انبیا عليهم‌السلام و به منظور و محوریت خوشبختی بشریت حاصل شود، نشست نیویورک با توجه به آنچه مورد تاکید قرار گرفت، بیشتر به یک میتینگ سیاسی برای ساماندهی یک طرح مطلوب رژیم صهیونیستی شباهت داشت. آنچه بسیار جالب است آن است كه رژیم صهیونیستی به‌عنوان نماد یهودیت، با نمایندگی شیمون پرز که از موسسان آن رژیم بوده و چهره‌ای کاملاً بی‌دین (از سوی جامعه مذهبی اسرائیل) دارد و یکی از عوامل اشغالگری و کشتار فلسطینی‌هاست، در این نشست سخن می‌گوید.از سوی عربستان هم جای مفتی اعظم عربستان که نماد دینی است، خالی است و اساساً بحث دینی در این نشست جاری نیست. محتوای سخنرانی‌ها هم اگرچه کاملاً سیاسی است ولی با اولویت صهیونیسم است. چرا که به اصل اشغالگری سرزمین فلسطین که موجب یک قرن خون‌ریزی و کشتار فلسطینی‌ها شده، نمی‌پردازد و به قول پرز: «نمی‌توان گذشته را تغییر داد ولی می‌توان آینده را ساخت.» یعنی باید دید چگونه با اشغالگری کنار بیاییم و همزیستی کنیم و به قول ملک عبدالله، تسامح به خرج دهیم. جالب‌تر اینکه همزمان با سخنرانی شاعرانه پرز که دم از زندگی شرافتمندانه و صلح‌دوستی و پرهیز از تنفر می‌زند، مردم غزه در محاصره مشترک اسرائیلی و عربی و گلوله‌های تانک، توپ، هواپیما‌ها و بالگردهای رژیم صهیونیستی قربانی می‌شوند و در زندانی بزرگ به سر می‌برند. از زمان پیمان اسلو چهار هزار شهید و 40 هزار زخمی فلسطینی به خاک وخون کشیده شده‌اند و هم‌اکنون بیش از 11 هزار فلسطینی در زندان‌های رژيم صهيونيستي در اسارت به سر می‌برند.
از نگاه پرز موضوع اصلی این است که باید جلوی کسانی که از اسرائیل متنفر هستند را بگیریم تا هیچ صدایی در مقابل اشغالگری، خون‌ریزی و کشتار و محاصره مردم غزه به وسیله اسرائیل بلند نشود. توصیه پرز این است که در یک جبهه عربی – اسرائیلی به جنگ کسانی برویم که رژیم صهیونیستی را اشغالگر، نژادپرست و دست‌نشانده استعمار در پیکر جوامع اسلامی و بشریت می‌دانند.ملک عبدالله هم خواستار تشکیل یک جبهه جهانی برای مقابله با تروریسم و افراطی‌گری است.
جدا از اینکه اساساً این نمایش سیاسی برای سرپوش گذاشتن بر واقعیت جاری در فلسطین و به منظور زمینه‌سازی برای علنی کردن روابط پنهان رژیم صهیونیستی و کشورهای عربی بویژه عربستان است، اهداف مهم دیگری نیز که مرتبط با دوره انتقالی ریاست جمهوری در آمریکاست، وجود دارد. عربستان و رژيم صهيونيستي نگران رویکردهای اوباما نسبت به ایران و سوریه هستند و از کارکرد هرگونه مذاکره با ایران که معادلات منطقه‌ای را متاثر می‌کند، نگرانند. این میتینگ سیاسی در نیویورک برای برجسته‌کردن این پیمان اسرائیلی – عربی است تا ضرورتی برای اوباما در مذاکره با جبهه مقاومت منطقه‌ای در میان نباشد.
از سوی دیگر عربستان که هنوز هم در نگاه بوش متهم است و «تسامح را بدون آزادی عقیده» غیرممکن می‌داند، باید امتیازهای بیشتری به آمریکا و رژيم صهيونيستي بدهد تا پذیرفته شود.
نمایش سیاسی نیویورک آنچنان رسوا تنظیم شده بود که حتی بان‌کی‌مون مهم‌ترین دستاورد آن را در کنار هم نشستن ملک عبدالله و شیمون پرز می‌داند که معلوم نیست چه ارتباطی با گفتمان ادیان دارد(!) یعنی هدف اصلی این نمایش، مشروعیت‌دهی به رژیم صهیونیستی است که بان‌کی‌مون هم از موج ضدصهیونیستی در جهان نگران است. لارسن، نماینده دبیرکل سازمان ملل که مدیر اجرایی این نشست در نیویورک بوده، چهره‌ای معروف در حمایت از رژیم صهیونیستی دارد و عملکرد او در لبنان در سه سال گذشته، نیاز به آشکارسازی ندارد. لارسن که در قراردادی با طرف عربستانی، پول قابل‌توجهی از بندر بن سلطان دریافت کرده، مسوول تنظیم دیدارهای سری بین اسرائیل، عربستان و دیگر کشورهای عربی در نیویورک است تا امکان حضور ملک عبدالله در نشست کشورهای 20 به‌عنوان هدیه همگرایی با اسرائیل تقدیم شود.
منابع سیاسی و امنیتی اسرائیل اعلام کرده‌اند: نشست نیویورک یک فرصت طلایی برای این رژیم است تا دوستان جدیدی به‌دست آورده و قبل از ورود به هرگونه مذاکره سیاسی در مساله فلسطین و سرزمین‌های اشغالی عربی، عادی‌سازی روابط با این کشورها را کسب کند.حال آنکه از سوی اخوان‌المسلمین و همه مراجع دینی (مسلمان و مسیحی) در فلسطین و یا نخبگان و شخصیت‌های فکری و اندیشمند عربی و اسلامی، اقدام عربستان برای مشروعیت دادن به رژیم صهیونیستی، یک باج سیاسی به آمریکا و کسب رضایتمندی رهبران رژیم صهیونیستی ارزیابی شده است.