مهدی تقوی
بحران بی‌ثباتی» اکنون ساختار حکومتی رژیم صهیونیستی را فرا گرفته است که 2 ماه پس از پایان جنگ 33 روزه و با گزارش وینوگراد بروز پیدا کرد یعنی وقتی که کمیته وینوگراد در بررسی علل ناکامی رژیم صهیونیستی در جنگ با لبنان، هر سه مدیر بلندپایه رژیم؛ ایهود اولمرت نخست‌وزیر، عمیر پرتز وزیر جنگ و دان حالوتس رئیس ستاد ارتش رژیم صهیونیستی را عامل این شکست تاریخی معرفی کرد. گزارش وینوگراد را برای این باید مبدأ بحران‌های بزرگ به حساب آورد که از آسیب‌های درونی این رژیم پرده برداشت. ناکامی‌ای که ارتش اسرائیل و دولت اولمرت در برابر جنبش مقاومت حزب الله لبنان متحمل شد، پس از مدتی به شکل دیگری در جامعه اسرائیل برابر موشکهای قسام بروز کرد. اگر جنگ 33 روزه و گزارش وینوگراد، اعتماد یهودیان سرزمین اشغالی به حکومت را از بین برد، موشکهای قسام برای همیشه « امنیت» را از این رژیم سلب کرد، اما در عصر کنونی 2 اتفاق مهم موجب شد این تلقی خود غربی‌ها به شدت خدشه دار شود:
1- بحران گریز دولتمردان کنونی تل آویو از همه راهکار‌های دموکراتیکی که اعراب و اروپا با هدف برقراری آرامش در سرزمین‌های اشغالی ارائه کردند؛ این راهکارها موارد مختلفی مثل توافقنامه آتش‌بس با حماس تا توافقات چند جانبه تل‌آویو با تشکیلات خودگردان در آناپولیس را در برمی گیرد. سران رژیم صهیونیستی به هیچ یک از تعهدات خویش با طرف‌های بین‌المللی درباره مواردی مثل اعطای اختیارات لازم به طرف فلسطینی، توقف شهرک سازی، برچیدن ایستگاه‌های بازرسی و رفع محدودیت برای شهروندان عرب فلسطینی عمل نکردند. عهدشکنی پی در پی دولتمردان تل‌آویو باعث شد از یک سو آرزوی دولت بوش و بیش از 40 دور سفر رایس به خاورمیانه برای ایجاد پیمان سازش میان ابومازن و اولمرت ناکام بماند، از سوی دیگر حیثیت و مشروعیت دولتمردان عربی که 8 سال تمام پای مذاکره با سران رژیم صهیونیستی نشسته بودند بویژه جناح ابومازن، زیر سوال برود. نکته اساسی این است که تل آویو با ترک میدان‌های مذاکره، همه دولت‌ها و سیاستمداران دوست آمریکا در این نقطه از خاورمیانه را نیز در بحران قرار داده است. محمود عباس در رام‌الله با همان سردرگمی پس از بوش روبه‌رو است که تیم لیونی در اسرائیل، به نحوی که امروز در میان رهبران محافظه‌کار عرب از مبارک در مصر تا فیصل در ریاض از بد عهدی و خیانت سیاستمداران اسرائیل زبان به گلایه می‌گشایند.
2- فاجعه گرسنگی و بی‌غذایی در غزه: ماجرای محاصره غزه که ابتدا با تایید اروپا و آمریکا و با هدف زمینگیر کردن دولت مردمی حماس اجرا شد اکنون تبدیل به بزرگ‌ترین مجازات ضدانسانی در تاریخ شده است. قطع سوخت و جلوگیری از ارسال ابتدایی‌ترین وسایل زندگی برای یک و نیم میلیون ساکن غزه باعث شده همه محافل حقوق بشری و انسان دوستانه در غرب رودروی رژیم صهيونيستي قرار گیرند. وضعیت غزه به گونه‌ای است که دیگر هیچ توجیهی برای همراهی دولت‌های اروپایی با سیاست‌های بی‌رحمانه سران تل‌آویو باقی نگذاشته است. تا پیش از این لابی حامیان صهیونیستی در غرب همواره برای جنگ‌ها و خودسری‌های صهیونیست‌ها این توجیه عامه‌پسند را پیش می‌کشیدند که این رژیم در دفاع از موجودیت خویش و تامین امنیت ساکنان سرزمین‌های اشغالی به این یورش‌ها و تعرض‌ها دست می‌زند اما فاجعه غزه این توجیهات و دستاویز‌ها را از اعتبار ساقط کرد کما اینکه پس از بازدید گروه‌های داوطلب غربی از غزه بحرانی، اغلب نویسندگان وصاحبنظران سرشناس اروپا نوشتند و گفتند که فقط لجاجت‌های سیاستمداران تل‌آویو افق‌های زندگی را در این نقطه از جهان تیره ساخته است. آنها تاکید کردند که همان اندیشه‌ای که طرح‌های سازش با اعراب را ناکام گذاشت اکنون از نشان دادن هر گونه انعطافی در شکستن محاصره صدها زن و کودک غزه نشین خودداری می‌کند.اما نکته‌ای که در جمعبندی معضلات رژیم صهیونیستی باید در نظر گرفت این است که خلأ رهبری در تل‌آویو بر همه امور سیاسی این رژیم سایه افکنده است. از زمان به اغما رفتن شارون تاکنون، سیاستمداران این رژیم در پی یافتن یک لیدر برای حکومت بودند. در گزارش وینوگراد نیز به صراحت بر این نکته تاکید شده است که نظام سیاسی اسرائیل در جنگ 33 روزه دچار آشفتگی و ناهماهنگی در ساختار فرماندهی و مدیریت خویش بود، اما پس از اولمرت جریان بحران به صورت تمام عیار گریبان این رژیم را گرفت. تضادی که شیمون پرز، رئیس رژیم صهیونیستی از آن سخن می‌گوید یک جلوه‌اش این است که اکنون قریب 2 ماه است تل آویو را در« بحران بی دولتی» قرار داده و پس از سقوط اولمرت «خلأ قدرت عمیق» دامنگیر حکومت اسرائیل شده است که حتی پادرمیانی خود پرز و دیگر سران کهنه کار رژیم نتوانسته آن را حل کند. جنگ قدرت در خانواده بازیگران سیاسی اسرائیل، جنگ عموزادگانی است که هر کدام دیگری را به ناتوانی سیاسی متهم می‌کنند. سران لیکود با کینه انشعاب سران حاکم کادیما از این حزب، تزیپی لیونی را فردی سست و فرصت‌طلب معرفی می‌کنند، حزب مذهبی شاس به‌عنوان یک جریان پرنفوذ اتهام بی‌کفایتی به کابینه می‌زند و می‌گوید سران کنونی نتوانستند از آرمان‌های توسعه‌طلبانه این رژیم بویژه در تسخیر بیت‌المقدس دفاع کنند و ایهود باراک نیز به چیزی کمتر از در دست گرفتن ریاست کابینه راضی نیست به این صورت نسل جدید سیاستمداران این رژیم هیچ کدام صلاحیت یکدیگر را برای رهبری سیاسی اسرائیل قبول ندارند. هم‌اکنون پرز امید بسته است که این خلأ رهبری با انتخابات زودهنگام آینده رفع شود اما به گفته تحلیلگران از آنجا که هیچ یک از احزاب به تنهایی قادر به گرفتن کرسی‌های کنیست نیست و همه آنها در سطح پایینی از اعتماد ساکنان فلسطین اشغالی قرار دارند بنابراین پس از انتخابات نیز گروه‌ها و جناح‌های دیگر رژیم صهیونیستی گرفتار گردابی که اکنون لیونی به آن دچار شده است، خواهند شد.