فیل‌بال
«بازگشت تیم رویایی»؛ تیتر خیلی ساده‌ای است که به راحتی هم به چشم می‌آید و البته نمی‌توان بخش اصلی مطبوعات اسپانیایی را به خاطر به کار بردن چنین تیترهایی سرزنش کرد. در روزهایی که رئال مادرید بدون نیستلروی همان‌قدر موقعیت از دست می‌دهد که بارسای فصل پیش، بارسلونا عادت کرده هر هفته به اندازه انگشتان دو دست در لالیگا و سایر رقابت‌ها گل‌هایی به رقبایش تقدیم کند. پس از شروعی که چندان چشمگیر نبود آنها به روند رو به رشدشان[برای حریفان] ادامه می‌دهند و این احساس را در تو به وجود می‌آورند که کیفیت به شرطی بروز می‌یابد که درون آرام گیرد و دیدگاه گوآردیولا نسبت به همه‌چیز، این را به تو القا می‌کند. وقتی دیدار بارسا در برابر آلمریا را تماشا می‌کردم چشمگیرترین موضوع، سرعت مطلق و حضور سرشار فیزیکی آنها در بازی «پرس» بود که در ماه‌های اخیر به خوبی با آن خو گرفته‌اند. این جالب است که تیمی با داشتن بالاترین کیفیت در مالکیت توپ باز هم احساس می‌کند به چنین کاری (پرس کردن حریف) نیاز دارد. حتی در یک روز بد (مثل بازی نیمه‌نهایی فصل گذشته مقابل منچستریونایتد) گرفتن توپ از بارسا کاری واقعا دشوار است اما کار وقتی دشوارتر می‌شود که تو ناگهان خودت را در احاطه گروهی از بازیکنان تیم میزبان ببینی که مدام توپ را به جاهای خالی تیمت می‌فرستند و مطلقا کوتاه‌ترین زمانی به تو نمی‌دهند که کاری صورت دهی. این چیزی است که باعث افسردگی رقبای بارسلونا می‌شود. بلایی که چند هفته پیش در نوکمپ بر سر اتلتیکو مادرید هم آمد. ظرف 15 دقیقه نتیجه سه بر صفر شد و تو اگر به جای بازیکنان اتلتیکو بودی دلت می‌خواست همان‌جا به خانه برگردی و به دامان والدینت پناه ببری. از گلزنی‌های سه‌گانه و چهارگانه اتوئو که بگذریم، نباید نقش «دنی آلوز» مهارناشدنی را نادیده بگیریم. یک دفاع کناری که اوایل شبیه آنچه در «سویا» بود به نظر می‌رسید ولی حالا نقش او روشن‌تر شده است. او دیگر یک دفاع کناری نیست و ترجیح می‌دهد مجوز جولان دادن به جلو را بگیرد. خب، تو نمی‌توانی در تیمی بزرگ مثل بارسا یک‌تنه جولان بدهی (مگر اینکه مسی باشی) ولی می‌توانی بلندپروازانه بازی کنی، به شرطی که ساختارهای طراحی شده توسط سرمربی به تو اجازه بدهند در زمین حریف به آنها حمله کنی، آن هم وقتی که آنها صاحب توپ هستند. این دقیقا همان کاری است که آلوز دارد انجام می‌دهد و نمود آن سونامی حملات ناگهانی و پرهیبتی است که بارسا در نیمه‌های اول بازی‌های خانگی به راه می‌اندازد. به هر جا می‌نگری خلاقیت کنترل‌شده‌ای را می‌بینی از تیمی که تقریبا همیشه صاحب توپ است و آن را با سرعت به حرکت درمی‌آورد و تقریبا همیشه سه گزینه موجود دارد و حرکات بارسا در شرایط بدون توپ هم مثل همین است. جریان غالب جابه‌جایی‌ها مثل همیشه در بازی داخلی اینیستا و ژاوی خلاصه می‌شود، یک تلفیق کلاسیک از استاتیک و دینامیک. لمپارد و جرارد که به لنگه به لنگه بودن زوج‌شان در خط میانی انگلستان متهم می‌شوند بهتر است روی این تئوری حسابی مطالعه کنند یا دست‌کم چند ویدئوی بازی‌های بارسا را تماشا کنند. اما این راز آنجا نهفته است که ژاوی به عنوان بخش استاتیک‌تر (پابرجاتر) این ترکیب هرگز توپ از دست نمی‌دهد. او خودش را وقف جاگیری در فضاهایی می‌کند که با جابه‌جایی‌های حریف برای پوشش دادن بازیکنان دینامیک‌تر (متحرک‌تر) و سیال‌تر آبی و اناری خالی می‌مانند و حقیقتا هرگز به فضاهای دیگر سرکشی نمی‌کند و البته به ندرت پا به توپ حرکت می‌کند. او هر ثانیه از بازی‌اش را وقف تجدید (یا تمدید) مالکیت توپ و اطمینان از «سیلان» بازیکنان برای ایجاد جریانی مداوم از پاس‌ها می‌کند که در محدوده‌های خطرساز برای حریف رد و بدل می‌شوند. «اینیستا» اما بازیکنی است که به نظر می‌رسد با گذشت هر دقیقه از بازی بهتر می‌شود، به همین دلیل احتمالات را افزایش می‌دهد و این امکان را می‌یابد که بازیکنانی مثل مسی که توانایی ادامه دادن مالکیت توپ را حتی در شرایط حرکت پا به توپ دارند، مداوم صاحب توپ کند، بدون اینکه نگران ریسک سپردن توپ به آنها باشد. برای مقایسه، «استیون جرارد» یک بازیکن «سیال» است و از حضور یک بازیکن اسپانیایی در لیورپول به نام «ژابی آلونسو» که استاتیک‌تر است و مهاجمی مثل «تورس» که در همه زمان خود را در خدمت ادامه مالکیت توپ قرار می‌دهد، بهره‌مند می‌شود. در تیم ملی انگلستان، جرارد از چنین خدماتی برخوردار نیست اما بارسا در نهایت برخورداری از چنین خدماتی هست، هرچند که شاهد بودیم در نیمه دوم مقابل آلمریا آنها پا پس کشیدند و اجازه دادند حریف 10نفره‌شان نفسی بکشد. ژستی که ممکن نیست به مذاق سرمربی‌شان یا حتی هواداران خوش بیاید ولی به این معنی است که آنها دیگر از خون حریف سیراب شده بودند. آن هم با زدن پنج گل در دو سوم زمان بازی. شادمانی حال حاضر بارسا موید آن است که هرچه در ماه‌های آماده‌سازی تابستانی رخ دهد از نگاه ژورنالیست‌هایی که تنها نیاز دارند صفحات خود را پر کنند، دور می‌ماند. حالا تمام شک و شبهه ها در مورد اینکه اتوئو باید برود یا اینکه بماند دفن شده‌اند، دست‌کم تا بحران بعدی بارسا. همین‌طور این ایده که آدبایور می‌توانست جای او را در خط حمله بگیرد حالا از سوی جمعیت هوادار آرسنال یا بارسا به فراموشی سپرده شده و آنچه باقی می‌ماند حقیقت فوتبال است و البته یک تاسف کوچک برای بارسا که چرا چنین توفانی در مقابل آلمریا تنها 63 هزار تماشاگر داشت که اگرچه برای بسیاری از باشگاه‌های بزرگ این تعداد جای نگرانی ندارد ولی برای ورزشگاهی با 99هزار نفر گنجایش، نگرانی‌هایی را به وجود می‌آورد. مگر اینکه آنها به جشنواره‌های گل پنج‌تایی و شش‌تایی‌شان ادامه دهند.
«بازگشت تیم رویایی»؛ تیتر خیلی ساده‌ای است که به راحتی هم به چشم می‌آید و البته نمی‌توان بخش اصلی مطبوعات اسپانیایی را به خاطر به کار بردن چنین تیترهایی سرزنش کرد. در روزهایی که رئال مادرید بدون نیستلروی همان‌قدر موقعیت از دست می‌دهد که بارسای فصل پیش، بارسلونا عادت کرده هر هفته به اندازه انگشتان دو دست در لالیگا و سایر رقابت‌ها گل‌هایی به رقبایش تقدیم کند. پس از شروعی که چندان چشمگیر نبود آنها به روند رو به رشدشان[برای حریفان] ادامه می‌دهند و این احساس را در تو به وجود می‌آورند که کیفیت به شرطی بروز می‌یابد که درون آرام گیرد و دیدگاه گوآردیولا نسبت به همه‌چیز، این را به تو القا می‌کند. وقتی دیدار بارسا در برابر آلمریا را تماشا می‌کردم چشمگیرترین موضوع، سرعت مطلق و حضور سرشار فیزیکی آنها در بازی «پرس» بود که در ماه‌های اخیر به خوبی با آن خو گرفته‌اند. این جالب است که تیمی با داشتن بالاترین کیفیت در مالکیت توپ باز هم احساس می‌کند به چنین کاری (پرس کردن حریف) نیاز دارد. حتی در یک روز بد (مثل بازی نیمه‌نهایی فصل گذشته مقابل منچستریونایتد) گرفتن توپ از بارسا کاری واقعا دشوار است اما کار وقتی دشوارتر می‌شود که تو ناگهان خودت را در احاطه گروهی از بازیکنان تیم میزبان ببینی که مدام توپ را به جاهای خالی تیمت می‌فرستند و مطلقا کوتاه‌ترین زمانی به تو نمی‌دهند که کاری صورت دهی. این چیزی است که باعث افسردگی رقبای بارسلونا می‌شود. بلایی که چند هفته پیش در نوکمپ بر سر اتلتیکو مادرید هم آمد. ظرف 15 دقیقه نتیجه سه بر صفر شد و تو اگر به جای بازیکنان اتلتیکو بودی دلت می‌خواست همان‌جا به خانه برگردی و به دامان والدینت پناه ببری. از گلزنی‌های سه‌گانه و چهارگانه اتوئو که بگذریم، نباید نقش «دنی آلوز» مهارناشدنی را نادیده بگیریم. یک دفاع کناری که اوایل شبیه آنچه در «سویا» بود به نظر می‌رسید ولی حالا نقش او روشن‌تر شده است. او دیگر یک دفاع کناری نیست و ترجیح می‌دهد مجوز جولان دادن به جلو را بگیرد. خب، تو نمی‌توانی در تیمی بزرگ مثل بارسا یک‌تنه جولان بدهی (مگر اینکه مسی باشی) ولی می‌توانی بلندپروازانه بازی کنی، به شرطی که ساختارهای طراحی شده توسط سرمربی به تو اجازه بدهند در زمین حریف به آنها حمله کنی، آن هم وقتی که آنها صاحب توپ هستند. این دقیقا همان کاری است که آلوز دارد انجام می‌دهد و نمود آن سونامی حملات ناگهانی و پرهیبتی است که بارسا در نیمه‌های اول بازی‌های خانگی به راه می‌اندازد. به هر جا می‌نگری خلاقیت کنترل‌شده‌ای را می‌بینی از تیمی که تقریبا همیشه صاحب توپ است و آن را با سرعت به حرکت درمی‌آورد و تقریبا همیشه سه گزینه موجود دارد و حرکات بارسا در شرایط بدون توپ هم مثل همین است. جریان غالب جابه‌جایی‌ها مثل همیشه در بازی داخلی اینیستا و ژاوی خلاصه می‌شود، یک تلفیق کلاسیک از استاتیک و دینامیک. لمپارد و جرارد که به لنگه به لنگه بودن زوج‌شان در خط میانی انگلستان متهم می‌شوند بهتر است روی این تئوری حسابی مطالعه کنند یا دست‌کم چند ویدئوی بازی‌های بارسا را تماشا کنند. اما این راز آنجا نهفته است که ژاوی به عنوان بخش استاتیک‌تر (پابرجاتر) این ترکیب هرگز توپ از دست نمی‌دهد. او خودش را وقف جاگیری در فضاهایی می‌کند که با جابه‌جایی‌های حریف برای پوشش دادن بازیکنان دینامیک‌تر (متحرک‌تر) و سیال‌تر آبی و اناری خالی می‌مانند و حقیقتا هرگز به فضاهای دیگر سرکشی نمی‌کند و البته به ندرت پا به توپ حرکت می‌کند. او هر ثانیه از بازی‌اش را وقف تجدید (یا تمدید) مالکیت توپ و اطمینان از «سیلان» بازیکنان برای ایجاد جریانی مداوم از پاس‌ها می‌کند که در محدوده‌های خطرساز برای حریف رد و بدل می‌شوند. «اینیستا» اما بازیکنی است که به نظر می‌رسد با گذشت هر دقیقه از بازی بهتر می‌شود، به همین دلیل احتمالات را افزایش می‌دهد و این امکان را می‌یابد که بازیکنانی مثل مسی که توانایی ادامه دادن مالکیت توپ را حتی در شرایط حرکت پا به توپ دارند، مداوم صاحب توپ کند، بدون اینکه نگران ریسک سپردن توپ به آنها باشد. برای مقایسه، «استیون جرارد» یک بازیکن «سیال» است و از حضور یک بازیکن اسپانیایی در لیورپول به نام «ژابی آلونسو» که استاتیک‌تر است و مهاجمی مثل «تورس» که در همه زمان خود را در خدمت ادامه مالکیت توپ قرار می‌دهد، بهره‌مند می‌شود. در تیم ملی انگلستان، جرارد از چنین خدماتی برخوردار نیست اما بارسا در نهایت برخورداری از چنین خدماتی هست، هرچند که شاهد بودیم در نیمه دوم مقابل آلمریا آنها پا پس کشیدند و اجازه دادند حریف 10نفره‌شان نفسی بکشد. ژستی که ممکن نیست به مذاق سرمربی‌شان یا حتی هواداران خوش بیاید ولی به این معنی است که آنها دیگر از خون حریف سیراب شده بودند. آن هم با زدن پنج گل در دو سوم زمان بازی. شادمانی حال حاضر بارسا موید آن است که هرچه در ماه‌های آماده‌سازی تابستانی رخ دهد از نگاه ژورنالیست‌هایی که تنها نیاز دارند صفحات خود را پر کنند، دور می‌ماند. حالا تمام شک و شبهه ها در مورد اینکه اتوئو باید برود یا اینکه بماند دفن شده‌اند، دست‌کم تا بحران بعدی بارسا. همین‌طور این ایده که آدبایور می‌توانست جای او را در خط حمله بگیرد حالا از سوی جمعیت هوادار آرسنال یا بارسا به فراموشی سپرده شده و آنچه باقی می‌ماند حقیقت فوتبال است و البته یک تاسف کوچک برای بارسا که چرا چنین توفانی در مقابل آلمریا تنها 63 هزار تماشاگر داشت که اگرچه برای بسیاری از باشگاه‌های بزرگ این تعداد جای نگرانی ندارد ولی برای ورزشگاهی با 99هزار نفر گنجایش، نگرانی‌هایی را به وجود می‌آورد. مگر اینکه آنها به جشنواره‌های گل پنج‌تایی و شش‌تایی‌شان ادامه دهند.