مسعود رضاییان
نكته مسلم، این است که نهایتا 15 نوامبر کنفدراسیون فوتبال آسیا میزان سهمیه‌ها را بر اساس شرایط و امتیازات اعلام می‌کند. آنها هم مثل بسیاری از موسسات ممیزی حسابرسی عمل می‌کنند واین وظیفه را دارند که خیلی سختگیرانه مراحل تکمیلی را برای دادن سهمیه به باشگاه‌ها مد نظر قرار دهند. البته برای AFC مهم نیست که رقم قرارداد حق پخش چقدر باشد. اما چیزی که اهمیت دارد این است که بسیاری از باشگاه‌های جهان، بخش عمده‌ای از درآمدهای خود را از همین حق پخش بازی‌ها به دست می‌آورند. به عنوان مثال در جی‌لیگ ژاپن و در لیگ‌های اروپایی بخش زیادی از درآمد باشگاه‌ها از این راه تامین می‌شود.در انگلیس 38 درصد از حق پخش بازی‌های لیگ برتر فوتبال به تیم منچستر یونایتد می‌رسد. در لیگ ایران بسیاری از تیم‌ها، دولتی اداره می‌شوند. مدیریت دولتی نیز مشکلات مخصوص به خود را دارد، به طوری که بسیاری از تیم‌ها از همان ابتدای فصل با مشکل بودجه‌ای مواجه می‌شوند. اگر آنها بابت حق پخش دیدارهای خود مبلغی دریافت کنند، بهتر می‌توانند مخارج باشگاه را تامین کنند و به اصطلاح، گذران زندگی برای آنها راحت‌تر می‌شود و کمتر دچار بحران می‌شوند.فکر می‌کنم با توجه به چراغ سبزی که رئیس‌جمهور نشان داد تا حدودی ما از خطر حذف سهمیه‌ها نجات پیدا کردیم. اتحادیه باشگاه‌ها باید در جلسه‌ای با مسؤولان صدا وسیما انتظارات خود را مطرح کنند. چون 50درصد ازطرف انتظارات حق پخش، باشگاه‌ها هستند. باشگاه‌هایی که هواداران بیشتری را دارند، مسلما حق پخش بیشتری را دریافت می‌کنند. در اروپا پولی که منچستر می‌گیرد خیلی بیشتر از پولی است که باشگاه‌های پایین‌تر دریافت می‌کنند. اگر یک اسپانسر بخواهد با یک باشگاه قراردادی ببندد، به میزان هواداران باشگاه و تعداد بازی‌هایی که به طور زنده پخش می‌شود، نگاه می‌کند. حق پخش، یکی از عوامل اصلی درآمدزایی باشگاه‌هاست. به این صورت که هر چقدر بازی‌ها به صورت مستقیم پخش شوند، به همان اندازه بازیکن فرصت ترانسفر شدن را به دست می‌آورد. در غیر این صورت، فقط بازی‌های ملی است که شرایط ترانسفر شدن را برای بازیکن به وجود می‌آورد. حق پخش یکی از عوامل درآمدزایی و در حقیقت عامل اصلی درآمدزایی باشگاه‌هاست. اگر حق پخش تلویزیونی حاصل نشود، ناچار به خصوصی‌سازی خواهیم شد و اگر نتوانیم هیچ‌کدام از این کارها را انجام دهیم، فوتبال ما دچار بيماري‌اي مي‌شود که هرکاری برای بهبود سلامتی آن انجام دهیم، بیهوده است. به‌طور کلی هر دو طرف، چه صداوسیما و چه فدراسیون فوتبال باید مصالح ملی را مد نظر قرار دهند.
نكته مسلم، این است که نهایتا 15 نوامبر کنفدراسیون فوتبال آسیا میزان سهمیه‌ها را بر اساس شرایط و امتیازات اعلام می‌کند. آنها هم مثل بسیاری از موسسات ممیزی حسابرسی عمل می‌کنند واین وظیفه را دارند که خیلی سختگیرانه مراحل تکمیلی را برای دادن سهمیه به باشگاه‌ها مد نظر قرار دهند. البته برای AFC مهم نیست که رقم قرارداد حق پخش چقدر باشد. اما چیزی که اهمیت دارد این است که بسیاری از باشگاه‌های جهان، بخش عمده‌ای از درآمدهای خود را از همین حق پخش بازی‌ها به دست می‌آورند. به عنوان مثال در جی‌لیگ ژاپن و در لیگ‌های اروپایی بخش زیادی از درآمد باشگاه‌ها از این راه تامین می‌شود.در انگلیس 38 درصد از حق پخش بازی‌های لیگ برتر فوتبال به تیم منچستر یونایتد می‌رسد. در لیگ ایران بسیاری از تیم‌ها، دولتی اداره می‌شوند. مدیریت دولتی نیز مشکلات مخصوص به خود را دارد، به طوری که بسیاری از تیم‌ها از همان ابتدای فصل با مشکل بودجه‌ای مواجه می‌شوند. اگر آنها بابت حق پخش دیدارهای خود مبلغی دریافت کنند، بهتر می‌توانند مخارج باشگاه را تامین کنند و به اصطلاح، گذران زندگی برای آنها راحت‌تر می‌شود و کمتر دچار بحران می‌شوند.فکر می‌کنم با توجه به چراغ سبزی که رئیس‌جمهور نشان داد تا حدودی ما از خطر حذف سهمیه‌ها نجات پیدا کردیم. اتحادیه باشگاه‌ها باید در جلسه‌ای با مسؤولان صدا وسیما انتظارات خود را مطرح کنند. چون 50درصد ازطرف انتظارات حق پخش، باشگاه‌ها هستند. باشگاه‌هایی که هواداران بیشتری را دارند، مسلما حق پخش بیشتری را دریافت می‌کنند. در اروپا پولی که منچستر می‌گیرد خیلی بیشتر از پولی است که باشگاه‌های پایین‌تر دریافت می‌کنند. اگر یک اسپانسر بخواهد با یک باشگاه قراردادی ببندد، به میزان هواداران باشگاه و تعداد بازی‌هایی که به طور زنده پخش می‌شود، نگاه می‌کند. حق پخش، یکی از عوامل اصلی درآمدزایی باشگاه‌هاست. به این صورت که هر چقدر بازی‌ها به صورت مستقیم پخش شوند، به همان اندازه بازیکن فرصت ترانسفر شدن را به دست می‌آورد. در غیر این صورت، فقط بازی‌های ملی است که شرایط ترانسفر شدن را برای بازیکن به وجود می‌آورد. حق پخش یکی از عوامل درآمدزایی و در حقیقت عامل اصلی درآمدزایی باشگاه‌هاست. اگر حق پخش تلویزیونی حاصل نشود، ناچار به خصوصی‌سازی خواهیم شد و اگر نتوانیم هیچ‌کدام از این کارها را انجام دهیم، فوتبال ما دچار بيماري‌اي مي‌شود که هرکاری برای بهبود سلامتی آن انجام دهیم، بیهوده است. به‌طور کلی هر دو طرف، چه صداوسیما و چه فدراسیون فوتبال باید مصالح ملی را مد نظر قرار دهند.