اوباما و لابی یهود

مهدی تقوی

موضوع ایران و نحوه رفتار دولت آینده آمریکا زودتر از آنچه تصور می‌رفت در صدر مطالب رسانه‌های آمریکا نشست. پیش از آنکه باراک اوباما، رئیس‌جمهوری جدید آمریکا، به بحث ایران ورود کند، سران رژیم صهیونیستی در اظهاراتی صریح از وی خواستند تا موضع خویش را در قبال ایران روشن سازد. ابتدا تزیپی لیونی، وزیر خارجه رژیم صهیونیستی در تلاش برای منصرف کردن آمریکا از مذاکره مستقیم با ایران گفت: مذاکرات احتمالی آمریکا و ایران ممکن است مشکل‌آفرین باشد. او خطاب به اوباما گوشزد کرد: گفت‌وگو در این دوره زمانی ممکن است نشانه ضعف آمریکا تلقی شود و به نظر من گفت‌وگوهای زودهنگام بود که ایران را به این گمان فرو برد که جهان از تحریم‌ها دست برداشته است. سپس ایهود باراک، وزیر جنگ رژیم صهیونیستی، در دیدار با وزیر خارجه آمریکا از این کشور خواست در مقابله با ایران هیچ گزینه‌ای را منتفی نکند.

این واکنش‌ها از سوی حکومتگران تل‌آویو با این حدس و گمان انجام می‌گیرد که از ابتدا برخی موضع‌گیری‌های‌ باراک اوباما این نگرانی را در دل مقامات تل‌آویو شعله ور کرد که واشنگتن با ایران به مذاکره نشسته تا راهکاری از طریق این مذاکرات برای موضوع هسته‌ای پیدا شود. این نگرانی زمانی جدی شد که اوباما در یکی از نطق‌های انتخاباتی خویش نام رئیس‌جمهوری ایران را در فهرستی قرار داد که او در نخستین تصمیم برای گفت‌وگوی بدون پیش‌شرط با وی تلاش خواهد کرد. فارغ از اینکه موضع‌گیری اوباما تاکتیکی و تا چه حد استراتژیک بود، این مسأله حساسیت سران رژیم صهیونیستی را برانگیخت اما واکنش‌های چندی پیش ایهود باراک و تزیپی لیونی دلیلی دیگر بر این واقعیت است که دست اوباما و تیم دموکرات‌ها برای آنکه تئوری تغییر را درباره ایران پیاده کنند باز نیست. کشمکش زودهنگامی که 2مقام ارشد تل‌آویو استارت آن را زده‌اند به روشنی نشان می‌دهد که اوباما در حالی که هنوز 2 ماه به تحویل قدرت از بوش باقی مانده، با فشارهای سیاسی شدید درباره ایران مواجه است. این در حالی است که بی‌تجربگی رئیس‌جمهوری ایالات متحده درباره سیاست خارجی سبب شده که وی تا حد زیادی تحت تأثیر این کنش و واکنش‌ها قرار گیرد. نکته جالب توجه این است که با رجوع به تاریخ سیاست خارجی آمریکا، می‌توان فهمید در شروع به کار همه رؤسای ‌جمهوری این کشور چنین زورآزمایی و کشاکشی بر سر خاورمیانه بروز کرده ‌است. به واقع این یک سنت 60 ساله در دیپلماسی آمریکاست که سیاستگذاران اسرائیل آشکارا دولت‌های نوپدید کاخ سفید را بر سر این انتخاب قرار می‌دهند؛ انتخابی که در آن اوباما نیز باید میان ایران و اعراب از یک سو و اسرائیل از سوی دیگر دست به گزینش بزند. برای رسیدن به پاسخ این سوال لازم نیست منتظر روز 20 ژانویه و زمان اعلام سیاست‌های دموکرات‌ها بمانیم. پاسخ این معما در همان کارزار انتخابات روشن شد؛ زمانی که اوباما ناگزیر شد در نشست معروف آیپک (مجمع لابی یهودیان) پا را فراتر از رایس و بوش بگذارد و بیت‌المقدس را پایتخت دائمی رژیم صهیونیستی بخواند؛ اظهار نظری که بسیاری از افراطیون کاخ سفید از به زبان آوردن آن ابا داشتند. بنابراین با قاطعیت می‌توان گفت نسیم تغییر دوره اوباما به این نقطه جهان نخواهد رسید زیرا سیاست کاخ سفید در فلسطین اشغالی تنها امر استثنایی است که شامل اختلاف نظر دو جناح دموکرات و جمهوریخواه نمی‌شود، بر همین اساس در طول 2سال مبارزه انتخاباتی، سخنگویان هر دو حزب موضع یکسانی در قبال اسرائیل ارائه کردند. هم اوباما و هم مک کین برای کسب آرای یهودی‌ها در مناطق مهمی مانند فلوریدا و نیویورک تلاش ورزیدند. ستاد انتخاباتی آنها بیشترین کمک مالی را از سرمایه‌گذاران و صنایع تحت پوشش یهودیان دریافت کرد. اوباما و مک کین هر دو به فلسطین اشغالی سفر کرده و در آنجا بر تداوم کمک‌های آمریکا به رژیم صهیونیستی تاکید کردند. به واقع خاورمیانه که قلب دیپلماسی آمریکا را شکل می‌دهد، روی نقشه وزارت خارجه آمریکا به صورت یک مثلث نشان داده می‌شود که سه محور آن اعراب، ایران و اسرائیل است. ریشه نبود توازن در سیاست کاخ سفید در این منطقه به اینجا برمی‌گردد که هنوز و همچنان کفه نفوذ محور اسرائیل بر طرف عربی و ایرانی برتری دارد. آسوشیتدپرس در گزارشی اعلام کرده که ایهود اولمرت، رئیس کابینه رژیم صهیونیستی یکی از معدود افرادی بود که اوباما پس از پیروزی با او تلفنی گفت و گو کرد. در ادامه این داد و ستد، روزنامه‌های آمریکا از حضور چشمگیر دوستان تل‌آویو در ترکیب کابینه اوباما خبر داده‌اند که حوزه‌ خاورمیانه را در دستگاه دیپلماسی دموکرات‌ها افرادی مثل دنیس راس در دست می‌گیرند یا آنکه منصب کلیدی ریاست ستاد کاخ سفید را به راما امانوئل که تبار یهودی دارد واگذار خواهند کرد.