فرزان دلجو:
دهه 90 در فوتبال جزیره شاهد ظهور تیمی دوست‌داشتنی بودیم، تیمی با پیراهن آبی و سفید، كه با مهاجم جوانی به نام آلن شیرر توانست دیوار بلند سه‌قطبی بودن فوتبال آنگلوساکسون‌ها را بشکند، بلکبرن آنقدر درخشید که هنوز آثارش را با بالا رفتن توقع فوتبالدوستان جزیره می‌توان مشاهده کرد. آنها تا پای دیوار قهرمانی پیش رفتند، بارها غول‌هایی مانند منچستر و آرسنال را آزار دادند تا آن فصل پدیده فوتبال اروپا شناخته شوند، اما حالا هیچ اثری از آنها دیده نمی‌شود، ولی این مساله تنها یک دلیل دارد و آن هم پذیرفته نشدن فرهنگ فوتبال انگلیس در قبال پدیده‌ها است. آیا واقعا تیم‌هایی که مانند تب زودگذر در فوتبال حضور دارند می‌توانند انحصار غول‌های اروپايی را بشکنند؟ در این میان می‌توان به هال سیتی و منچسترسیتی که نمونه‌های بارزی از اینگونه تیم‌ها هستند اشاره کرد اما هر کدام از آنها شرایط متفاوتی دارند ولی در مجموع به یک سو پیش می‌روند. واقعا مشخصه اصلی باشگاه منچسترسیتی بعد از واگذاری آن به شیوخ ثروتمند دوبی چه چیزی داشت؟ آیا آنها مشخصه‌‌ای هم دارند یا تنها در برهه‌ای از زمان توانستند بالانس نقل و انتقالات را تحت تاثیر دلارهای نفتی‌شان قرار دهند. به بازی‌های اخیر شاگردان مارک هیوز نگاه کنید، نمایش آنها برابر لیورپول که تنها 45 دقیقه بیشتر دوام نیاورد، بازی برابر بولتون، تاتنهام و میدلزبورو آنقدر مضحک بود که افکار عمومی را به سمت دیگری سوق داد. حالا طرفداران این تیم دلیل این همه ولخرجی در فصل نقل و انتقالات را سیاه‌بازی سران من‌سیتی می‌دانند، دل‌خوش کردن به تغییر مدیریت و تحول در فوتبال اروپا خواب و خیالی بیش نبود. تنها کسی که در این بازار توانست سود کند مارک هیوز بود، او که در زمان مدیریت شیناواترا حال و روز خوشی نداشت از این تغییر ناگهانی پوست عوض کرد. شیوخ ثروتمند با سخاوتمندی خاصی به او زمان دادند تا با خیال راحت در من‌سیتی حکومت کند، او هر بازیکنی را که اراده می‌کرد در لیست خرید باشگاه قرار می‌گرفت، اما در آخر نتیجه چه شد؟ مکان دوازدهم تنها دستاورد شاگرد سابق سرالکس فرگوسن بود، اما سوال اینجاست مشکل اصلی از کجا نشأت می‌گیرد؟ آنها تنها یک مشکل اساسی دارند و آن هم نداشتن شخصیت است. حالا نوبت به هال‌سیتی می‌رسد، امتیازی که می‌توان برای آنها قائل شد این است که تیمی بدون پشتوانه مالی فراوان توانسته در نخستین حضور خود در لیگ برتر به عنوان پدیده شناخته شود، با اینکه شاگردان فیل براون برابر غول‌های جزیره حرفی برای گفتن نداشتند ولی هنوز لیگ برتر تحت تاثیر حضور توفانی آنها قرار دارد اما فوتبال کلاسیک جزیره خیلی راحت طعمه‌های نوپایی مانند آنها را می‌بلعد و حتی به آنها اجازه نمی‌دهد که در کورس قهرمانی جایی برای خودشان پیدا کنند. بدون تعارف باید گفت که بی‌تجربگی مانع از به رخ کشيدن پتانسیل‌شان می‌شود. ولی باز هم ناامید‌کننده نیست زیرا فیل براون جوان در اول فصل توانست شطرنج باز بزرگ فرانسوی را در ورزشگاه امارات مات کند. هنوز بارقه‌های امید در ادامه فصل برای هال سیتی دیده می‌شود و نمی‌توان آنها را محو شده نامید و از آن طرف گفتن واژه پدیده فصل هنوز برای آنها زود است. با تمام این تفاصیل تنها نتیجه‌ای که می‌توان بعد از تساوی این 2 تیم در یکشنبه شب گرفت این است که موفقیت در فوتبال خریدنی نیست!