«محمد نوری از خوانندگان مطرح و پرمخاطب دهه 40 که از همان اوان پا روی دنیا گذاشت اینک دهه نهم عمر خود را می‌گذراند اما چه سخت و دشوار...». این کلمات نخستین سطر از نوشته حمیدرضا عاطفی است که روز گذشته بر خروجی خبرگزاری مهر قرار گرفت. در بخشی از این یادداشت آمده: «متاسفانه در این شرایط، طبیعی است انسانی که تمام عمر با شرافت و صداقت و با وقار و متانت زندگی کرده و هرگز جامه خویش را برای مادیات و زرق و برق دنیا به دروغ و ریا نیالوده است باید در مضیقه و تنگنایی وصف‌نشدنی قرار گیرد و در مصیبت مضاعف پیری برای گذشت ثانیه‌ها و رسیدن به فردایی بدون آلام و درد، عسرت بکشد و فروبریزد. چندین نسل با صدای مخملین و دلنشین محمد نوری بزرگ شده‌اند، بالیده‌اند و با او برای بوسیدن سر قله‌های این خاک خطرها کرده‌اند: ما برای آنکه ایران خانه خوبان شود رنج دوران برده‌ایم/ ما برای بوسیدن خاک سر قله‌ها/ چه خطرها کرده‌ایم... در حقیقت نوری با گزینش و انتخاب شعرها و ترانه‌های شاعران مختلف، دیدگاه و شاکله فکری بویژه عشق و علاقه خود را در شرایط اجتماعی و محیط خویش به خوبی نشان داده است. این شعر نادر ابراهیمی که بشدت حس میهن‌پرستی و عرق ملی را تحریک می‌کند با صدای نوری به اوج می‌رسد و به جان و تن می‌نشیند: ما برای آنکه ایران گوهری تابان شود/ خون دل‌ها خورده‌ایم...».نویسنده با اشاره به شرایط سخت نوری می‌نویسد: «این چهره دوست‌داشتنی و متین چند سال پیش از سوی سازمان صدا و سیما به عنوان چهره ماندگار موسیقی انتخاب و معرفی شد اما در حقیقت این انتخاب و این معرفی را پایان کار و وظیفه کدامیک از این دوطرف می‌توان محسوب کرد؟ اینک این مرد هنر و اخلاق و این اسطوره موسیقی مردمی که صدا و طنین دلنشینش روح و روان هر شنونده‌ای را نوازش می‌کند در کنج خلوت خود با بیماری، تنهایی و عسرت می‌ستیزد. شاید او در این خلوت جانکاه، با خود به حاصل عمرش که در پاکزیستی و صداقت و سلامت نفس طی شده است، می‌اندیشد که عجب... روزگار غریبی است. براستی چه کسی از این مرد بزرگ خبر دارد؟ صدا و سیما؟ وزارت ارشاد؟ و... ».