طنازاحدي مقدم
«بالرینی همیشه در خاطرم و قلبم هست، او در وجودم نهفته شده، یک شخصیت و دوستی بزرگ و همیشگی». شاید مربی مونقره‌ای لاجوردی‌پوشان با این امید و انگیزه راهی رقابت‌های جهانی شده بود تا با کمک دوست از دست رفته‌اش افتخارات گذشته را تکرار کند. بالرینی، مربی بزرگ ورزش ایتالیا که بارها به شاگردانش گفت حالا نوبت شماست و با این شعار دوچرخه‌سواران کشورش را به عناوین مختلف قهرمانی رساند، لیپی نیز به شاگردانش گفت حالا نوبت شماست و همراه آنان راهی قاره سیاه شد. «حالا نوبت ماست»، این شعار هماهنگ و یکدست لاجوردی‌پوشان سرزمین چکمه‌ای پیش از آغاز دیدار نخست‌شان در جام نوزدهم بود؛ شعاری که تنها در کلام این گروه شنیده می‌شد و در چهره و وجودشان هرگز حس نشد. بله به واقع نیز نوبت شما بود، پس از موفقیت‌های آتزوری در رشته‌های تنیس و دوچرخه‌سواری و کسب افتخارات ارزنده شیاوونه و ایوان باسو که کشور ایتالیا را به باارزش‌ترین پیروزی‌های سال 2010 تاکنون رساندند نوبت آتزوری‌های فوتبال بود اما پیراهن صورتی جیرو ایتالیای امسال نیز برای این گروه از هم گسیخته معجزه نکرد؛ پیراهنی که پیش از مسابقه از سوی ایوان باسو، قهرمان رقابت‌های دوچرخه‌سواری جیرو ایتالیای 2010 برای مارچلو لیپی، دوست صمیمی و نزدیک بلاردینی، مربی تیم ملی دوچرخه‌سواری ایتالیا که در یک رقابت اتومبیلرانی جان خود را از دست داد، ارسال شده بود و روی آن نوشته بود «مارچلو! حالا نوبت توست». اما دیدار نخست گروه لاجوردی‌پوش به هیچ عنوان دلچسب و زیبا نبود تا ثابت شود تیمی که در خانه ماند و همراه آتزوری به آفریقای‌جنوبی نیامد بسیار بهتر، قدرتمند‌تر و زیباتر از تیمی است که سن مارچلو با خود به این قاره سحرآمیز آورده؛ تیمی از ستاره‌های محبوب و در عین حال باتجربه‌تر که توان و شناخت بهتری از رقابت‌های بین‌المللی داشتند و بارها در شرایط سخت و حساس به یاری مربیان بزرگ خود آمده بودند در خانه و روی مبل خانه‌های راحت اما با نگرانی و اضطراب نمایش دوستان‌شان را از راه دور دنبال می‌کنند؛ ستاره‌هایی همچون توتی، دل پیرو، کاسانو و آکویيلانی. پیش از حضور در مسابقات جهانی 2010 نمایش آتزوری در دیدارهای دوستانه به هیچ عنوان رضایتبخش و قابل قبول نبود، یک شکست برابر مکزیک در کنار یک تساوی مقابل سوییس از نقشه‌های هماهنگ و زهردار ایتالیا خبر نمی‌داد و این نگرانی در رسانه‌ها و مطبوعات سرزمین چکمه‌ای بخوبی دیده می‌شد و سرانجام نتیجه‌ای که در دیدار نخست قهرمان دوره گذشته جام به دست آمد و نشان داد مارچلو لیپی گروهی از سربازان ایتالیا را به آفریقای‌جنوبی آورده که از نظرش توان و قدرت بیشتری برای حضور در میادین داشته باشند و مهره‌هایی در ترکیب قرار داده که تنها از نظر فردی توان و ارزش بیشتری نسبت به گزینه جانشین قبلی خود داشتند. هر چند این توان و قدرت نیز در اکثر گزینه‌های جدید لیپی دیده نشد، سیمونه په‌په با پیراهن شماره 7 که 4 سال پیش بر تن کاپیتان بیانکونری بود و در پست آلکس به میدان رفت و شاید یکی از اندک مهره‌های موفق ایتالیا به شمار می‌رفت که تنها 20 دقیقه خوب ظاهر شد. خط حمله به نبود دل پیرو خلاصه نمی‌شد، زوج حمله‌ای ناتوان با جیلا و یاکوئينتا تشکیل شده بود؛ مهاجمانی که هیچ خطری را نتوانستند روی دروازه حریف ایجاد کنند و بسیار گنگ و بی‌برنامه کار می‌کردند. این مهاجمان در حالی به این سفر اعزام شده بودند که در خانه آکویيلانی، بوریلو، کاسانو، بالوتلی و توتی ماندند و از تلویزیون نمایش دوستان‌شان را نظاره کردند اما میانه میدان، مهره‌ای کهنه‌کار از جام هجدهم در کنار تیم بود اما پیش از سفر مصدومیت به سراغش آمد تا 2 بازی نخست را از دست بدهد؛ 2 دیدار مهم که نخستین 90 دقیقه‌ای بسیار ضعیف داشت. پیرلو با این شرایط راهی مسابقات شد و پروتا، آمبروسینی و آنتونینی در شهرهای خود ماندگار شدند. به نفرات حاضر در خط دفاع لاجوردی‌پوشان می‌رسیم، متاسف می‌شویم زمانی که فابیو کاناوارو را با این شرایط اسفناک می‌بینیم، 2 سال پیش در رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا برابر یوونتوس چنان ضعیف و نامطمئن ظاهر شد که از اتمام دوران فوتبالش می‌گفتیم، با این وجود یک سال بعد به یووه رفت و هنرنمایی‌های فصل گذشته را در این تیم نیز تکرار کرد و حالا همراه تیم ملی کشورش به آفریقای‌جنوبی سفر می‌کند تا شاهد ادامه هنرنمایی‌های او در عدم دفع توپ‌های ارسالی رقبا باشیم. کاسانی، بورنرا و لگروتالیه خانه‌نشین می‌شوند تا مرد جهان در سال‌های گذشته در کنار کیه لینی، کریشیتو و بونوچی از دفاع آهنین و مستحکم همیشگی ایتالیا تنها نامی به یادگار گذارند و ثابت شود تیم ستاره‌های خانگی آتزوری بسیار شایسته‌تر از مهره‌های حاضر در آفریقای‌جنوبی‌اند.
«بالرینی همیشه در خاطرم و قلبم هست، او در وجودم نهفته شده، یک شخصیت و دوستی بزرگ و همیشگی». شاید مربی مونقره‌ای لاجوردی‌پوشان با این امید و انگیزه راهی رقابت‌های جهانی شده بود تا با کمک دوست از دست رفته‌اش افتخارات گذشته را تکرار کند. بالرینی، مربی بزرگ ورزش ایتالیا که بارها به شاگردانش گفت حالا نوبت شماست و با این شعار دوچرخه‌سواران کشورش را به عناوین مختلف قهرمانی رساند، لیپی نیز به شاگردانش گفت حالا نوبت شماست و همراه آنان راهی قاره سیاه شد. «حالا نوبت ماست»، این شعار هماهنگ و یکدست لاجوردی‌پوشان سرزمین چکمه‌ای پیش از آغاز دیدار نخست‌شان در جام نوزدهم بود؛ شعاری که تنها در کلام این گروه شنیده می‌شد و در چهره و وجودشان هرگز حس نشد. بله به واقع نیز نوبت شما بود، پس از موفقیت‌های آتزوری در رشته‌های تنیس و دوچرخه‌سواری و کسب افتخارات ارزنده شیاوونه و ایوان باسو که کشور ایتالیا را به باارزش‌ترین پیروزی‌های سال 2010 تاکنون رساندند نوبت آتزوری‌های فوتبال بود اما پیراهن صورتی جیرو ایتالیای امسال نیز برای این گروه از هم گسیخته معجزه نکرد؛ پیراهنی که پیش از مسابقه از سوی ایوان باسو، قهرمان رقابت‌های دوچرخه‌سواری جیرو ایتالیای 2010 برای مارچلو لیپی، دوست صمیمی و نزدیک بلاردینی، مربی تیم ملی دوچرخه‌سواری ایتالیا که در یک رقابت اتومبیلرانی جان خود را از دست داد، ارسال شده بود و روی آن نوشته بود «مارچلو! حالا نوبت توست». اما دیدار نخست گروه لاجوردی‌پوش به هیچ عنوان دلچسب و زیبا نبود تا ثابت شود تیمی که در خانه ماند و همراه آتزوری به آفریقای‌جنوبی نیامد بسیار بهتر، قدرتمند‌تر و زیباتر از تیمی است که سن مارچلو با خود به این قاره سحرآمیز آورده؛ تیمی از ستاره‌های محبوب و در عین حال باتجربه‌تر که توان و شناخت بهتری از رقابت‌های بین‌المللی داشتند و بارها در شرایط سخت و حساس به یاری مربیان بزرگ خود آمده بودند در خانه و روی مبل خانه‌های راحت اما با نگرانی و اضطراب نمایش دوستان‌شان را از راه دور دنبال می‌کنند؛ ستاره‌هایی همچون توتی، دل پیرو، کاسانو و آکویيلانی. پیش از حضور در مسابقات جهانی 2010 نمایش آتزوری در دیدارهای دوستانه به هیچ عنوان رضایتبخش و قابل قبول نبود، یک شکست برابر مکزیک در کنار یک تساوی مقابل سوییس از نقشه‌های هماهنگ و زهردار ایتالیا خبر نمی‌داد و این نگرانی در رسانه‌ها و مطبوعات سرزمین چکمه‌ای بخوبی دیده می‌شد و سرانجام نتیجه‌ای که در دیدار نخست قهرمان دوره گذشته جام به دست آمد و نشان داد مارچلو لیپی گروهی از سربازان ایتالیا را به آفریقای‌جنوبی آورده که از نظرش توان و قدرت بیشتری برای حضور در میادین داشته باشند و مهره‌هایی در ترکیب قرار داده که تنها از نظر فردی توان و ارزش بیشتری نسبت به گزینه جانشین قبلی خود داشتند. هر چند این توان و قدرت نیز در اکثر گزینه‌های جدید لیپی دیده نشد، سیمونه په‌په با پیراهن شماره 7 که 4 سال پیش بر تن کاپیتان بیانکونری بود و در پست آلکس به میدان رفت و شاید یکی از اندک مهره‌های موفق ایتالیا به شمار می‌رفت که تنها 20 دقیقه خوب ظاهر شد. خط حمله به نبود دل پیرو خلاصه نمی‌شد، زوج حمله‌ای ناتوان با جیلا و یاکوئينتا تشکیل شده بود؛ مهاجمانی که هیچ خطری را نتوانستند روی دروازه حریف ایجاد کنند و بسیار گنگ و بی‌برنامه کار می‌کردند. این مهاجمان در حالی به این سفر اعزام شده بودند که در خانه آکویيلانی، بوریلو، کاسانو، بالوتلی و توتی ماندند و از تلویزیون نمایش دوستان‌شان را نظاره کردند اما میانه میدان، مهره‌ای کهنه‌کار از جام هجدهم در کنار تیم بود اما پیش از سفر مصدومیت به سراغش آمد تا 2 بازی نخست را از دست بدهد؛ 2 دیدار مهم که نخستین 90 دقیقه‌ای بسیار ضعیف داشت. پیرلو با این شرایط راهی مسابقات شد و پروتا، آمبروسینی و آنتونینی در شهرهای خود ماندگار شدند. به نفرات حاضر در خط دفاع لاجوردی‌پوشان می‌رسیم، متاسف می‌شویم زمانی که فابیو کاناوارو را با این شرایط اسفناک می‌بینیم، 2 سال پیش در رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا برابر یوونتوس چنان ضعیف و نامطمئن ظاهر شد که از اتمام دوران فوتبالش می‌گفتیم، با این وجود یک سال بعد به یووه رفت و هنرنمایی‌های فصل گذشته را در این تیم نیز تکرار کرد و حالا همراه تیم ملی کشورش به آفریقای‌جنوبی سفر می‌کند تا شاهد ادامه هنرنمایی‌های او در عدم دفع توپ‌های ارسالی رقبا باشیم. کاسانی، بورنرا و لگروتالیه خانه‌نشین می‌شوند تا مرد جهان در سال‌های گذشته در کنار کیه لینی، کریشیتو و بونوچی از دفاع آهنین و مستحکم همیشگی ایتالیا تنها نامی به یادگار گذارند و ثابت شود تیم ستاره‌های خانگی آتزوری بسیار شایسته‌تر از مهره‌های حاضر در آفریقای‌جنوبی‌اند.دفاع ایتالیا را تیمی ندارد!
ایتالیا تک‌ستاره‌ای مشهور را در ترکیب خود نمی‌بیند اما شاید همین مساله یکی از نکات مثبت قهرمان گذشته جام‌جهانی باشد. فابیو کاناوارو که سابقه فتح جام را در 4سال پیش دارد نیز چنین عقیده‌ای دارد. ما ستاره‌ای مانند کریس رونالدو، مسی یا رونی را در ترکیب نداریم، شاید هرگز نتوانیم مانند برزیلی‌ها بازی کنیم و حتی مانند اسپانیا یا پرتغال اما همه این تیم‌ها هرگز نمی‌توانند مانند ما دفاع کنند. بهترین حمله، دفاع کردن است و این مساله تنها به فوتبال ایتالیا و روش فوتبال این کشور نیست، دفاع و داشتن دفاعی مستحکم و غیرقابل نفوذ نکته‌ای مهم برای رسیدن به پیروزی است و حالا کاپیتان آتزوری با تاکید به این مساله خاطرنشان می‌کند که لاجوردی‌پوشان کشورش نسبت به دیگر تیم‌ها نکته‌ای ارزنده و پراهمیت داشته و توان تکرار افتخارات گذشته را دارند.
پیام آلکس به دوستان
انتظارات رو به اتمام است، به دیدار نخست آتزوری می‌رسیم و یکی از ستاره‌های جام گذشته که در برتری ایتالیا نقش مهم و موثری داشت به دوستانش در آفریقای‌جنوبی با ارسال پیامی برای این گروه آرزوی موفقیت کرد. آلساندرو دل‌پیرو شماره 10 بیانکونری به آتزوری‌های حاضر در جام نوزدهم سلام گرم و صمیمی‌اش را ارسال کرد و گفت، امیدوارم از عنوان قهرمانی دفاع کنید و مانند برلین جام را به خانه بیاورید: «دوستان عزیزم! حالا نوبت شماست، از امروز رقابت و جدال دیگری برای آتزوری آغاز می‌شود، از امروز باید عنوان قهرمانی و توان ایتالیا در جهان حفظ شود و بار دیگر به اثبات برسد، شما حاضر هستید تا به میدان روید و از عنوان و جام جهانی دفاع کنید، سرانجام به آفریقا نرفتم، بارها و همیشه گفتم که دوست داشتم در کنار شما باشم اما امکان چنین خواسته‌ای نیست، من در میدان نیستم و تنها حامی هم‌تیمی‌هایم در تیم ملی نیستم، امشب آغاز دیگری است، فورتزا پسران».
قهرمانی که چهره قهرمان نداشت
ایتالیایی‌ها با اعتماد از رسیدن دیدار نخست خود می‌گفتند اما خیلی زود و با شروع بازی نگرانی‌های دوستداران ایتالیا کاملا حس شد زیرا این تیم نشان قابل توجهی از قهرمان دوره گذشته نداشت. با این حال اگر همانند دیدار اول همه تیم‌ها به این بازی نیز بنگریم باید تاکید کنیم که بازی نخست ملاک نیست. شاگردان لیپی با شروعی خوب حال و هوای جام هجدهم را نشان دادند و برای دقایق ابتدایی توانستند میدان را در دست بگیرند و از راه دور و ارسال جناحین دروازه پاراگوئه را با خطراتی هرچند کم‌زهر به خطر بیندازند اما این حملات قدرت بالایی نداشت. دقایقی پس از حملات کم‌خطر آتزوری بازی یکنواخت دنبال شد و در ادامه، این پاراگوئه بود که آهسته آهسته به سمت دروازه قهرمان جهان نزدیک شد تا در یک ضربه ایستگاهی ارسال شده از میانه میدان و با یک ضربه سر دروازه بوفون باز شود. با این گل، 2 تیم به رختکن رفتند تا 45 دقیقه نخست از آن نماینده قاره آمریکا تمام شود. نیمه دوم با یک مصدومیت ناگهانی برای یک مهره بزرگ و موثر شروع شد، جان لوییجی بوفون جای خود را به مارکتی می‌دهد تا مردان آتزوری برای شروع دفاع از عنوان قهرمانی 45 دقیقه سختی را پشت سر گذارند. دقایق نخست این نیمه نیز جذاب و زیبا سپری نشد، ایتالیایی‌ها نسبت به نیمه نخست از هم گسیخته نشان می‌دادند و کمی ناهماهنگ ظاهر شدند. اما با گذشت زمان لاجوردی‌های ایتالیا آهسته آهسته به حملات‌شان افزودند تا در نهایت با اشتباه مدافع حریف توسط ده‌روسی به گل تساوی دست یافت تا ادامه بازی اهمیت بیشتری به خود بگیرد. په‌په مهره تازه خریداری شده بیانکونری یکی از مهره‌های نسبتا موفق آتزوری در این بازی بود و بارها نقش موثری در نمایش تیم داشت. اما مونتولیوو تنها در یک صحنه درخشید و در طول 90 دقیقه چهره شاخصی نبود. با رسیدن به دقایق پایانی بر حملات ایتالیا افزوده شد و در حالی که می‌توانست به گل دوم نیز دست یابد موفق به گلزنی نشد تا 2 تیم به تساوی یک بر یک دست یابند تا این گروه نیز با تساوی جام را آغاز کند.