شروين طاهري
هفتمین شب پس از واقعه بزرگ، پرده از رازی کهن برداشته شد. نیمه‌های شب به همراه بچه‌های سفارت از پله‌های زیرزمین پایین رفتیم. جلودارمان «محسن طلایی»، سفیر ایران در کره جنوبی بود که یک چراغ قوه به دست داشت و همینطور «مجید مولوی»، راننده سفارت که حالا نقش یک قهرمان را بازی می‌کرد. دالان‌های تاریک و پیچ در پیچ زیرزمین سفارت به بنایی تعلق داشت که صدها سال پیش به جای ساختمان سفید امروز خیابان هانام دونگ آن بالا در شمال دهکده سئول قرار داشت. یکی از بچه‌های سفارت می‌گفت این سرداب‌ها تا زیر کاخ ریاست‌جمهوری کره جنوبی می‌رود ولی فقط یک نفر این راه اسرارآمیز را میداند و آن یک نفر؟ هیچ‌کس نمی‌دانست. اما وقتی در دل تاریکی پشت سر صدای فلزی دسته کلید عهد عتیقی که مجید مولوی در دست داشت راه می‌رفتیم، یک ندای پنهان به ما می‌گفت که آن راه‌بلد کسی نیست جز خود آقا مجید. تازه داشتم می‌فهمیدم که مجید مولوی چه رکبی به «اسی جاسوسه»، همان شبه‌خبرنگار بی‌بی‌سی، زده که چشمش دنبال گاوصندوق اسرارآمیز کاخ ریاست‌جمهوری بود. در واقع هیچ گاوصندوقی در خود کاخ نبود بلکه همه اسرار کهن تمدن کره در همین سرداب‌های زیر سئول پنهان بودند و مجید مولوی تنها دسته کلید و نقشه سرداب‌ها را با خود از کاخ ریاست‌جمهوری آورده بود. از کجا جای آنها را می‌دانست؟ فقط خدا میداند!
هفتمین شب پس از واقعه بزرگ، پرده از رازی کهن برداشته شد. نیمه‌های شب به همراه بچه‌های سفارت از پله‌های زیرزمین پایین رفتیم. جلودارمان «محسن طلایی»، سفیر ایران در کره جنوبی بود که یک چراغ قوه به دست داشت و همینطور «مجید مولوی»، راننده سفارت که حالا نقش یک قهرمان را بازی می‌کرد. دالان‌های تاریک و پیچ در پیچ زیرزمین سفارت به بنایی تعلق داشت که صدها سال پیش به جای ساختمان سفید امروز خیابان هانام دونگ آن بالا در شمال دهکده سئول قرار داشت. یکی از بچه‌های سفارت می‌گفت این سرداب‌ها تا زیر کاخ ریاست‌جمهوری کره جنوبی می‌رود ولی فقط یک نفر این راه اسرارآمیز را میداند و آن یک نفر؟ هیچ‌کس نمی‌دانست. اما وقتی در دل تاریکی پشت سر صدای فلزی دسته کلید عهد عتیقی که مجید مولوی در دست داشت راه می‌رفتیم، یک ندای پنهان به ما می‌گفت که آن راه‌بلد کسی نیست جز خود آقا مجید. تازه داشتم می‌فهمیدم که مجید مولوی چه رکبی به «اسی جاسوسه»، همان شبه‌خبرنگار بی‌بی‌سی، زده که چشمش دنبال گاوصندوق اسرارآمیز کاخ ریاست‌جمهوری بود. در واقع هیچ گاوصندوقی در خود کاخ نبود بلکه همه اسرار کهن تمدن کره در همین سرداب‌های زیر سئول پنهان بودند و مجید مولوی تنها دسته کلید و نقشه سرداب‌ها را با خود از کاخ ریاست‌جمهوری آورده بود. از کجا جای آنها را می‌دانست؟ فقط خدا میداند!پس از 2 ساعت پیاده‌روی زیر زمیني که بی‌شباهت به غارنوردی نبود به یک سرداب بسیار بزرگ رسیدیم. معلوم بود که آنجا روزی یک معبد یا قصر بسیار باشکوهی بوده است. آقا مجید به محسن طلایی اشاره کرد تا برایش نور بیندازد و بعد به سمت یک دروازه بزرگ در انتهای دالان رفت. بزرگ‌ترین کلید مفرغی را داخل قفل کرد و در حالی که نفس در سینه‌هایمان حبس شده بود، ثانیه‌هایی بعد در غول‌پیکر با تکانه‌هایی وحشتناک که همه جا را مثل زلزله به لرزش در می‌آورد، آرام‌آرام باز شد. از آن طرف نوری شدید به درون سرداب تاریک ریخت. اما راننده قهرمان رو کرد به ما و گفت: «همه جواهرات اینجا امانت کره‌ای‌ها هستند، هیچ‌کس همراه من نمی‌آید. خیلی زود برمی‌گردم».
وقتی اینها را می‌گفت، دیگر هیچ اثری از آن گویش تهرونی میدان مولوی در صدایش نبود. یا او آدم دیگری شده بود یا اینکه از اول هم آدم دیگری بود و ما نمی‌دانستیم. پس از نیم ساعت انتظار، دروازه بزرگ دوباره باز شد و مجید مولوی با یک شیء بزرگ در دست راستش و یک کیف چرمی زیر بغلش در چارچوب در ظاهر شد. با اینکه خیلی مشتاق بودیم از لای در گنجینه آن طرف را دید بزنیم ولی همین 2 سوغاتی آقا مجید، آنقدر کنجکاوی‌مان را تحریک کرده بود که بی‌خیال سرک کشیدن شدیم.
«مجید مولوی» دروازه را پشت سرش قفل کرد و بعد به سمت یکی از سکوهای سرداب بزرگ و تاریک رفت و ما هم پشت سرش. صدای برخورد یک شیء سنگين با لبه سکو بلند شد و بلافاصله او از جلوی دیدمان کنار رفت تا نور چراغ قوه آقای سفیر به ناگهان یک جام باستاني و جواهرنشان را پیش‌رویمان ظاهر کند. اصوات حاکی از حیرت به شكلي هماهنگ از حنجره‌هایمان بیرون آمد.
این زیباترین جامی بود که تاکنون از نزدیک دیده بودم. یکی‌یکی جلو می‌رفتیم و لمسش می‌کردیم. یک جام بزرگ بود که بالایش به شکل كره زمين درآمده بود. ترکیبی بود از سنگ‌هاي قيمتي و شیشه مات. مجید مولوی هم داشت کشفش را تشریح می‌کرد اما با لحن یک استاد تاریخ نه یک راننده خطی: «این جام 2 هزار سال قدمت دارد و جام رویاهای دانگ دونگ نام دارد. دانگ دونگ نخستین فرمانروای بزرگ سرزمین کره بود». به اینجا که رسید یکدفعه یکی از خانم‌های کارمند سفارت که همراهمان آمده بود، بی‌محل پرسید: «یعنی قبل از جومونگ؟»
سفیر طوری به آن خانم چشم غره رفت که در تاریکی هم همه متوجه شدند. مجید مولوی ادامه داد: «قرن‌هاست دشمنان ملت کره، ژاپنی‌ها، چینی‌ها، مغول‌ها، آمریکایی‌ها و روس‌ها به دنبال این جام هستند چون طبق سنت فرمانروایان کره هر کس این جام را در اختیار داشته باشد، حاکم ملت کره خواهد بود و رؤياهايش برآورده مي‌شود.» همانطور که کنار جام ایستاده بودم و آن را لمس می‌کردم، با حرف‌های آقا مجید به فکر و خیال رفتم. در سرم ایده‌هایی کودکانه جرقه می‌خوردند: «یعنی با داشتن این جام ما می‌توانیم به کره ماشین صادر کنیم؟ یعنی کره‌ای‌ها سوار سمند می‌شوند و شب‌ها سریال «رستم دستان» می‌بینند و نان سنگک و پنیر لیقوان می‌خوردند و ...». اما از آنجا که در ذهن من همه چیز به فوتبال ختم می‌شد آخرین جرقه تبدیل به یک بارقه شد و به زبانم آمد. ناگهان وسط جمع بلند فریاد زدم: «جام جهانی! می‌توانیم به جای کره به جام‌جهانی برویم. ایران در جام جهانی 2010!»