محمدرضا کربکندی
اگر این شائبه مطرح است که نوع تمرینات احمدرضا عابدزاده برای دروازه‌بان‌های پرسپولیس، باعث آسیب‌دیدگی آنها شده، من با این ذهنیت مخالفم اما تفاوت اساسی تمرینات عابدزاده با تمرین مربی دروازه‌بان‌های دیگر تیم‌های لیگ برتری، در سخت بودن آن است. به طور کلی هر مربی دیدگاه‌های مخصوص خود را دارد. عابدزاده گلری بود که تمرینات سختی می‌کرد و همیشه به غیر از تمریناتی که با مربی دروازه‌بان‌ها انجام می‌داد، به طور اختصاصی تمرینات فشرده و سنگینی را نیز برای خود در نظر گرفته بود. به همین دلیل شاید تفکرات عابدزاده با تفکرات دروازه‌بانان فعلی همخوانی ندارد. این مساله سبب شده دروازه‌بان‌هایی که زیر نظر او تمرین می‌کنند، کار دشواری داشته باشند و شاید در نهایت همین مصدومیت‌ها که گریبان دروازه‌بانان پرسپولیس شده به همین دلیل بوده باشد. با این حال شکی نیست که عابدزاده بهترین دروازه‌بان ایران بوده و در 10 سال حضورش در تیم ملی ما خیالمان از بابت دروازه راحت بود و تا سال‌ها کسی نمی‌تواند جای خالی او را در تیم ملی پر کند. اما به نظر من اشکال در این است که دروازه‌بانان پرسپولیس تمرینات پرفشاری را تجربه نکرده‌اند و کار کردن برای آنها زیر‌نظر کسی که روزانه هشت تا 12 ساعت تمرین می‌کرده، قطعا سخت و دشوار است. به این مساله توجه کنید که بیشتر بازیکنان پرسپولیس دچار ضعف عضلانی هستند. به غیر از دروازه‌بان‌های پرسپولیس می‌بینیم که چند بازیکن دیگر آنها هم مصدوم شده و رباط صلیبی پاره کرده‌اند. قبل از شروع فصل، دروازه‌بان‌ها و همچنین بازیکنان پرسپولیس تمرینات سنگینی نداشتند و همین سبب شد که با شروع لیگ و با فشار تمرینات یکی پس از دیگری مصدوم شوند. البته به نظرم مربی دروازه‌بان‌ها باید در کلاس‌های تخصصی مربیگری شرکت کند و با مدرنترین و به روزترین روش‌های تمرین دهی آشنا شود. من خودم یکی از مربیان عابدزاده بودم و با خصوصیات او کاملا آشنا هستم. عابدزاده می‌خواهد دروازه‌بانانی مثل خودش تربیت کند اما این در کوتاه‌مدت میسر نیست و باید در مدت زمان بیشتری روی آن کار شود. البته پرسپولیسی‌ها بدشانسی هم آورده‌اند که بازیکنان آنها به طور پیاپی دچار مصدومیت می‌شوند. مشکل مصدومیت واعظی دیگر دروازه‌بان پرسپولیس هم هیچ ربطی به تمرینات عابدزاده ندارد و به خاطر داشتن دیسک گردن نمی‌تواند بازی کند. در هر حال ناکامی‌های پرسپولیس در چند هفته اخیر و نتیجه نگرفتن سبب شده که افرادی به دنبال مقصر بگردند و بخواهند کاسه کوزه‌ها را سر کسی بشکنند و این به دور از رفتار حرفه‌ای فوتبال است. در ایران کارهای اصولی در مورد دروازه‌بانی صورت نمی‌گیرد. فدراسیون فوتبال به عنوان متولی این رشته باید برای پیشرفت دروازه‌بانی سرمایه‌گذاری و کمبودهایی را که در این زمینه وجود دارد، جبران کند. فدراسیون باید کلاس‌های مختلفی را برای مربیان دروازه‌بان‌ها برگزار کند و با به روز کردن آخرین تمرینات دروازه‌بانی بتواند مربیان خوبی را تربیت کند و در نتیجه دروازه‌بانان خوب و قابل اتکایی را داشته باشیم. از طرف دیگر قانون ممنوعیت استفاده از دروازه‌بان خارجی از سال آینده در فوتبال ما اجرایی می‌شود. این کار سبب می‌شود که یک فضای بیشتری به دروازه‌بان‌های جوان وطنی داده شود. هرچند در گذشته بهای کمتری به گلرهای ایرانی داده می‌شد اما با این کار فدراسیون، آنها فرصت بیشتری را برای مطرح کردن خود دارند. هرچند در طول فصل در یک مقطعی تیم دچار مشکل خواهد شد، اما در ادامه آنها متوجه می‌شوند که می‌توانند به دروازه‌بان ایرانی نیز اعتماد کنند.
اگر این شائبه مطرح است که نوع تمرینات احمدرضا عابدزاده برای دروازه‌بان‌های پرسپولیس، باعث آسیب‌دیدگی آنها شده، من با این ذهنیت مخالفم اما تفاوت اساسی تمرینات عابدزاده با تمرین مربی دروازه‌بان‌های دیگر تیم‌های لیگ برتری، در سخت بودن آن است. به طور کلی هر مربی دیدگاه‌های مخصوص خود را دارد. عابدزاده گلری بود که تمرینات سختی می‌کرد و همیشه به غیر از تمریناتی که با مربی دروازه‌بان‌ها انجام می‌داد، به طور اختصاصی تمرینات فشرده و سنگینی را نیز برای خود در نظر گرفته بود. به همین دلیل شاید تفکرات عابدزاده با تفکرات دروازه‌بانان فعلی همخوانی ندارد. این مساله سبب شده دروازه‌بان‌هایی که زیر نظر او تمرین می‌کنند، کار دشواری داشته باشند و شاید در نهایت همین مصدومیت‌ها که گریبان دروازه‌بانان پرسپولیس شده به همین دلیل بوده باشد. با این حال شکی نیست که عابدزاده بهترین دروازه‌بان ایران بوده و در 10 سال حضورش در تیم ملی ما خیالمان از بابت دروازه راحت بود و تا سال‌ها کسی نمی‌تواند جای خالی او را در تیم ملی پر کند. اما به نظر من اشکال در این است که دروازه‌بانان پرسپولیس تمرینات پرفشاری را تجربه نکرده‌اند و کار کردن برای آنها زیر‌نظر کسی که روزانه هشت تا 12 ساعت تمرین می‌کرده، قطعا سخت و دشوار است. به این مساله توجه کنید که بیشتر بازیکنان پرسپولیس دچار ضعف عضلانی هستند. به غیر از دروازه‌بان‌های پرسپولیس می‌بینیم که چند بازیکن دیگر آنها هم مصدوم شده و رباط صلیبی پاره کرده‌اند. قبل از شروع فصل، دروازه‌بان‌ها و همچنین بازیکنان پرسپولیس تمرینات سنگینی نداشتند و همین سبب شد که با شروع لیگ و با فشار تمرینات یکی پس از دیگری مصدوم شوند. البته به نظرم مربی دروازه‌بان‌ها باید در کلاس‌های تخصصی مربیگری شرکت کند و با مدرنترین و به روزترین روش‌های تمرین دهی آشنا شود. من خودم یکی از مربیان عابدزاده بودم و با خصوصیات او کاملا آشنا هستم. عابدزاده می‌خواهد دروازه‌بانانی مثل خودش تربیت کند اما این در کوتاه‌مدت میسر نیست و باید در مدت زمان بیشتری روی آن کار شود. البته پرسپولیسی‌ها بدشانسی هم آورده‌اند که بازیکنان آنها به طور پیاپی دچار مصدومیت می‌شوند. مشکل مصدومیت واعظی دیگر دروازه‌بان پرسپولیس هم هیچ ربطی به تمرینات عابدزاده ندارد و به خاطر داشتن دیسک گردن نمی‌تواند بازی کند. در هر حال ناکامی‌های پرسپولیس در چند هفته اخیر و نتیجه نگرفتن سبب شده که افرادی به دنبال مقصر بگردند و بخواهند کاسه کوزه‌ها را سر کسی بشکنند و این به دور از رفتار حرفه‌ای فوتبال است. در ایران کارهای اصولی در مورد دروازه‌بانی صورت نمی‌گیرد. فدراسیون فوتبال به عنوان متولی این رشته باید برای پیشرفت دروازه‌بانی سرمایه‌گذاری و کمبودهایی را که در این زمینه وجود دارد، جبران کند. فدراسیون باید کلاس‌های مختلفی را برای مربیان دروازه‌بان‌ها برگزار کند و با به روز کردن آخرین تمرینات دروازه‌بانی بتواند مربیان خوبی را تربیت کند و در نتیجه دروازه‌بانان خوب و قابل اتکایی را داشته باشیم. از طرف دیگر قانون ممنوعیت استفاده از دروازه‌بان خارجی از سال آینده در فوتبال ما اجرایی می‌شود. این کار سبب می‌شود که یک فضای بیشتری به دروازه‌بان‌های جوان وطنی داده شود. هرچند در گذشته بهای کمتری به گلرهای ایرانی داده می‌شد اما با این کار فدراسیون، آنها فرصت بیشتری را برای مطرح کردن خود دارند. هرچند در طول فصل در یک مقطعی تیم دچار مشکل خواهد شد، اما در ادامه آنها متوجه می‌شوند که می‌توانند به دروازه‌بان ایرانی نیز اعتماد کنند.