الهام صالح:
«بیوتن». شاید فکر کنید: بی‌وطن! نه بیوتن، اما کمی صبر کنید! با یک غلط املایی که از زیر چشم‌های ویراستاران گذشته باشد، طرف نیستید.
«بیوتن» رضا‌امیرخانی همین شکلی است. هرچه باشد، خالق یک اثر بهتر از بقیه، اثرش را می‌شناسد. او حق انتخاب دارد و امیرخانی انتخاب کرده که املای بیوتن این شکلی باشد. «سیلورمن» یعنی مرد نقره‌ای. بی‌حرکت که بماند با یک مجسمه فلزی هیچ تفاوتی ندارد. تازه خودش را که تکان بدهد، دست بالا مثل یک آدم آهنی می‌شود. موی نقره‌ای، صورت نقره‌ای، لباس نقره‌ای، کفش نقره‌ای، دست نقره‌ای. فصل اول «بیوتن» با همین جمله‌ها آغاز می‌شود؛ جمله‌هایی در توصیف نوعی روبات. این روبات، شخصیت‌های داستان را شگفت زده می‌کند. فکر نکنید که شما مستثني هستید، نه! شما هم شگفت‌زده می‌شوید و انگشت به دهان می‌مانید که این «سیلورمن» آدم است یا روبات یا حتی یک مجسمه.
اسم فصل اول را فراموش نکنیم؛ فصل یک: یعنی. فصل‌های بعدی، 5 مسکن، پیشه، زبان، ژنتیک و مراثی نام گرفته‌اند. نویسنده برای انتخاب هر فصل دلیلی داشته. مثلا اگر درباره انتخاب نام فصل دوم، (5) می‌پرسید، علت را از زبان راوی بخوانید:«روشن است. قرار بود داخل مملکتی شویم که در آن هر دو آدم باحال و باصفایی که به هم می‌رسند، به جای سلام و احوالپرسی، فریاد بکشند: «گیو می‌فایو» یعنی یک پنج به من بده!» نثر «بیوتن» مخلوطی است از واژه‌های فارسی، عربی و انگلیسی. این اتفاق، علت دارد و «ارمیا» علت همه این اتفاق‌هاست؛ او کسی است که وارد آمریکا شده و همه حوادث داستان را پیش می‌برد. راویان «بیوتن» هم به نسبت زبان‌ها متفاوت‌اند. حتی گاهی نویسنده وارد ماجرا می‌شود و جالب‌تر از اینها، نمادها هستند که میان سطرها و صفحات کتاب جا خوش کرده‌اند. اگر دیدید بخش‌های هر فصل با نماد دلار از هم جدا شده یا اگر با اعداد و علائم ریاضی مواجه شدید، اصلا تعجب نکنید. «بیوتن» امیرخانی این شکلی است.