اسلحه را به طرف حسین علاء (نخست وزیر وقت) گرفت، گلوله توی گلوی سلاح گیر کرده بود. با پاشنه کلت محکم به سرعلاء کوبید و با همه قدرت شروع به دویدن کرد.
مظفر ذوالقدر، حین فرار شاید به 27 آبان سه‌سال پیش و افشاگری‌های «خلیل طهماسبی» در مصاحبه مطبوعاتی‌اش فکر می‌کرد. همان زمانی که خبرنگاران، بعد از آزادی طهماسبی از زندان، با هیجان حرف‌های او را می‌نوشتند: «خيانت رزم‌آرا به وطن، بر ما (جمعيت فدائيان اسلام) محرز شده بود و من برانداختن او را برعهده گرفتم. پيش از انجام ترور، خانواده‌ام را از محل سكونتشان نقل‌مكان دادم زيرا اطمينان داشتم كه رژیم، آنان را زجر و شكنجه مي‌دهد.» آن‌موقع همه تندتند داشتند گفته‌هایش را می‌نوشتند؛ کسی نمی‌دانست که دل خلیل برای دیدن مرادش (آیت‌الله کاشانی) لک زده است و قرار است میان خنده‌های ملاقاتشان، گرای تازه‌ای در جمع فدائیان اسلام، رد و بدل شود. سه‌سال پس از افشاگری و آزادی طهماسبی در سال 1331، سیدمجتبی
نواب صفوی، ذوالقدر و طهماسبی از سوی قاضی دادگاه سیاسی به اعدام محکوم شدند.