ورزشگاه آل مکتوم زیر پای سربازان آریایی

باربد بهراد

حتی اگر به صورت فرضی ورزشگاه آزادی، با همان گنجایش صدهزار نفری‌اش، را در قلب شهر دوبی تصور کنیم باز سکو برای برطرف کردن عطش مشتاقان تیم ملی کم است. با این وجود امروز ورزشگاه محقر اما نسبتا زیبای آل‌مکتوم میزبان تیمی است که برای جلوس بر‌صدر جدول گروه ثانیه شماری می‌کند. امارات؛ چه حسی بعد از شنیدن این نام به شما دست می‌دهد؟ دوازده دیدار گذشته با 9 برد بچه‌های ایرانی توام بوده، 2 دیدار به تساوی رسیده و تنها ما یک بار طعم گس باخت را مقابل آنها تجربه کرده‌ایم. همین رزومه درخشان 2 حالت متفاوت را به ما القا می‌کند. در نگاه نخست ما برد را برای دهمین بار در مصاف سیزدهم مال خود می‌دانیم اما شاید همین حس بسان تیغی دو لب عمل کند، یعنی شاگردان دایی کمی مغرور‌تر از آنی شوند که لازم است. راس ساعت شش و چهل و پنج دقیقه شامگاه امروز در چنین اتمسفری تیم ایران مقابل قعرنشین گروه صف‌آرایی می‌کند. علی دایی با صراحت از برد می‌گوید اما مثل هر مربی عاقل دیگری چند درصدی را به احتمالات غیرمترقبه فوتبال اختصاص می‌دهد بنابراین در لا به لای مصاحبه‌اش با دوربین الجزیره اسپورت، کلمات را به گونه‌ای کنار هم ارنج می‌کرد که کسی نتواند از او قول برد صددرصد را بگیرد، با این حال چه کسی است که از میل بی پایان دایی به پیروزی بی خبر باشد؟ مهدی رحمتی به احتمال فراوان دروازه‌بان شماره یک امروز ما خواهد بود اما دلمشغولی بزرگ کادر فنی به جای دیگری معطوف است. اگر تا پیش از این روی زوج هادی عقیلی و سید جلال حسینی حساب باز کرده بودیم حالا باید پیروز قربانی را در این منطقه آزمایش کنیم. کاپیتان دوم استقلال تا اینجای لیگ بازی‌های قابل قبولی را ارائه داده اما مهم‌ترین مشکل پیروز به جایی
بر می‌گردد که او تجربه زیادی برای حضور در دفاع خطی ندارد. قربانی سال‌ها به عنوان دفاع کناری در آرایش دفاع سه نفره بازی کرده اما سال گذشته وقتی حجازی و کریمی از او به عنوان یکی از 2 مدافع مرکزی دفاع flat استفاده کردند چاره‌ای برای کادر فنی باقی نماند جز خروج این مدافع از ترکیب اصلی. علی دایی برای کسب اطمینان از عملکرد پیروز، در تنها بازی تدارکاتی مقابل قطر از او استفاده کرد که جواب این آزمایش مثبت بود. بنابراین استفاده از قربانی و حسینی به عنوان 2 مدافع مرکزی محتمل به نظر می‌رسد. حسین کعبی در راست و ستار زارع در چپ، مردان تغییرناپذیر ما به حساب می‌آیند اما با بازگشت کریم باقری توازن میانه میدان تغییر خواهد کرد. کاپیتان آخرین بار در یک بازی هفت سال و پنج روز قبل در ورزشگاه آزادی مقابل ایرلند جنوبی لباس ملی را بر تن کرد و حالا مجددا در یک شب پاییزی به ترکیب اصلی تیم ملی برگشته است. ورود کریم مصادف می‌شود با جابجایی بازوبند. تغییری که چندان مساله‌ساز نخواهد بود اما داستان پیراهن شماره شش متفاوت است. مصاحبه‌های نکونام، باقری و دایی هیچکدام تکلیف این پیراهن را مشخص نکردند و تنها باید به انتظار تصمیم نهایی سرمربی نشست. از سوی دیگر با ورود باقری جا برای یکی از هافبک‌های ما کم می‌شود و با توجه به علاقه دایی به رضایی و شجاعی، که این روزها به ترکیب اصلی اوساسونا هم برگشته است، به نظر می‌رسد ترکیب اصلی ما با این مردان شکل بگیرد. در مصاف با قطر فرصت خوبی پدید آمد تا کادر فنی بازیکن‌های ذخیره را محک بزند اما با توجه به ورود لژیونر‌ها بعید به نظر می‌رسد دایی قصد ذخیره کردن مهدوی‌کیا و هاشمیان را داشته باشد؛ مردانی که از تجربه کافی برای شکست امارات بهره می‌برند و عبور از نام آنها برای هیچ مربی‌ای آسان نخواهد بود. اگر از دلمشغولی بازیکنان اصلی و ذخیره بگذریم به نقطه دیگری خواهیم رسید که به طور حتم نقش تعیین کننده‌ای در معرفی کردن برنده بازی امشب خواهد داشت. گذشته میزبان،حاکی از آن است که آنها برای زنده ماندن از هیچ تلاشی فرو‌گذار نخواهند کرد، همانطور که دوازده سال قبل در فینال جام‌ملت‌ها، بالگردی را به بالای دروازه سعودی‌ها فرستادند، این بار هم شاید برای رسیدن به پیروزی دست به هر تاکتیک غیرورزشی‌ای بزنند. اختصاص دادن تنها ششصد سکو به ایرانیان و گرفتن پول بلیت 36 هزار تومانی از آنها، در صورتی که این بازی برای عرب‌ها رایگان خواهد بود آخرین حربه کشور کوچکی است که برای بزرگی عاشق راه‌های میان بر است. آنها به حد کافی در شهر العین به تیم ملی ما باخته‌اند بنابراین می‌خواهند با میزبانی‌شان در دوبی که حدود نیم میلیون ایرانی را در دل خود جای داده است، طلسم را بشکنند و با دومین برد تاریخ خود در برابر ساکنان شمالی «خلیج فارس»، تنها روزنه صعود را باز نگه دارند. شاید در بهترین حالت، فقط یک هزار ایرانی جواز حضور در ورزشگاه آل مکتوم را پیدا کنند. شاید شرایط میزبانی به گونه‌ای رقم بخورد که همه اتفاقات فیزیکی و متا فیزیکی در راستای پیروزی میزبان رقم بخورد اما تیم علی دایی همواره ثابت کرده در سخت‌ترین شرایط باز هم قادر به شکست دادن رقبایش است، حتی اگر نمایشی در حد تیم برنده نداشته باشد.

حتی اگر به صورت فرضی ورزشگاه آزادی، با همان گنجایش صدهزار نفری‌اش، را در قلب شهر دوبی تصور کنیم باز سکو برای برطرف کردن عطش مشتاقان تیم ملی کم است. با این وجود امروز ورزشگاه محقر اما نسبتا زیبای آل‌مکتوم میزبان تیمی است که برای جلوس بر‌صدر جدول گروه ثانیه شماری می‌کند. امارات؛ چه حسی بعد از شنیدن این نام به شما دست می‌دهد؟ دوازده دیدار گذشته با 9 برد بچه‌های ایرانی توام بوده، 2 دیدار به تساوی رسیده و تنها ما یک بار طعم گس باخت را مقابل آنها تجربه کرده‌ایم. همین رزومه درخشان 2 حالت متفاوت را به ما القا می‌کند. در نگاه نخست ما برد را برای دهمین بار در مصاف سیزدهم مال خود می‌دانیم اما شاید همین حس بسان تیغی دو لب عمل کند، یعنی شاگردان دایی کمی مغرور‌تر از آنی شوند که لازم است. راس ساعت شش و چهل و پنج دقیقه شامگاه امروز در چنین اتمسفری تیم ایران مقابل قعرنشین گروه صف‌آرایی می‌کند. علی دایی با صراحت از برد می‌گوید اما مثل هر مربی عاقل دیگری چند درصدی را به احتمالات غیرمترقبه فوتبال اختصاص می‌دهد بنابراین در لا به لای مصاحبه‌اش با دوربین الجزیره اسپورت، کلمات را به گونه‌ای کنار هم ارنج می‌کرد که کسی نتواند از او قول برد صددرصد را بگیرد، با این حال چه کسی است که از میل بی پایان دایی به پیروزی بی خبر باشد؟ مهدی رحمتی به احتمال فراوان دروازه‌بان شماره یک امروز ما خواهد بود اما دلمشغولی بزرگ کادر فنی به جای دیگری معطوف است. اگر تا پیش از این روی زوج هادی عقیلی و سید جلال حسینی حساب باز کرده بودیم حالا باید پیروز قربانی را در این منطقه آزمایش کنیم. کاپیتان دوم استقلال تا اینجای لیگ بازی‌های قابل قبولی را ارائه داده اما مهم‌ترین مشکل پیروز به جاییبر می‌گردد که او تجربه زیادی برای حضور در دفاع خطی ندارد. قربانی سال‌ها به عنوان دفاع کناری در آرایش دفاع سه نفره بازی کرده اما سال گذشته وقتی حجازی و کریمی از او به عنوان یکی از 2 مدافع مرکزی دفاع flat استفاده کردند چاره‌ای برای کادر فنی باقی نماند جز خروج این مدافع از ترکیب اصلی. علی دایی برای کسب اطمینان از عملکرد پیروز، در تنها بازی تدارکاتی مقابل قطر از او استفاده کرد که جواب این آزمایش مثبت بود. بنابراین استفاده از قربانی و حسینی به عنوان 2 مدافع مرکزی محتمل به نظر می‌رسد. حسین کعبی در راست و ستار زارع در چپ، مردان تغییرناپذیر ما به حساب می‌آیند اما با بازگشت کریم باقری توازن میانه میدان تغییر خواهد کرد. کاپیتان آخرین بار در یک بازی هفت سال و پنج روز قبل در ورزشگاه آزادی مقابل ایرلند جنوبی لباس ملی را بر تن کرد و حالا مجددا در یک شب پاییزی به ترکیب اصلی تیم ملی برگشته است. ورود کریم مصادف می‌شود با جابجایی بازوبند. تغییری که چندان مساله‌ساز نخواهد بود اما داستان پیراهن شماره شش متفاوت است. مصاحبه‌های نکونام، باقری و دایی هیچکدام تکلیف این پیراهن را مشخص نکردند و تنها باید به انتظار تصمیم نهایی سرمربی نشست. از سوی دیگر با ورود باقری جا برای یکی از هافبک‌های ما کم می‌شود و با توجه به علاقه دایی به رضایی و شجاعی، که این روزها به ترکیب اصلی اوساسونا هم برگشته است، به نظر می‌رسد ترکیب اصلی ما با این مردان شکل بگیرد. در مصاف با قطر فرصت خوبی پدید آمد تا کادر فنی بازیکن‌های ذخیره را محک بزند اما با توجه به ورود لژیونر‌ها بعید به نظر می‌رسد دایی قصد ذخیره کردن مهدوی‌کیا و هاشمیان را داشته باشد؛ مردانی که از تجربه کافی برای شکست امارات بهره می‌برند و عبور از نام آنها برای هیچ مربی‌ای آسان نخواهد بود. اگر از دلمشغولی بازیکنان اصلی و ذخیره بگذریم به نقطه دیگری خواهیم رسید که به طور حتم نقش تعیین کننده‌ای در معرفی کردن برنده بازی امشب خواهد داشت. گذشته میزبان،حاکی از آن است که آنها برای زنده ماندن از هیچ تلاشی فرو‌گذار نخواهند کرد، همانطور که دوازده سال قبل در فینال جام‌ملت‌ها، بالگردی را به بالای دروازه سعودی‌ها فرستادند، این بار هم شاید برای رسیدن به پیروزی دست به هر تاکتیک غیرورزشی‌ای بزنند. اختصاص دادن تنها ششصد سکو به ایرانیان و گرفتن پول بلیت 36 هزار تومانی از آنها، در صورتی که این بازی برای عرب‌ها رایگان خواهد بود آخرین حربه کشور کوچکی است که برای بزرگی عاشق راه‌های میان بر است. آنها به حد کافی در شهر العین به تیم ملی ما باخته‌اند بنابراین می‌خواهند با میزبانی‌شان در دوبی که حدود نیم میلیون ایرانی را در دل خود جای داده است، طلسم را بشکنند و با دومین برد تاریخ خود در برابر ساکنان شمالی «خلیج فارس»، تنها روزنه صعود را باز نگه دارند. شاید در بهترین حالت، فقط یک هزار ایرانی جواز حضور در ورزشگاه آل مکتوم را پیدا کنند. شاید شرایط میزبانی به گونه‌ای رقم بخورد که همه اتفاقات فیزیکی و متا فیزیکی در راستای پیروزی میزبان رقم بخورد اما تیم علی دایی همواره ثابت کرده در سخت‌ترین شرایط باز هم قادر به شکست دادن رقبایش است، حتی اگر نمایشی در حد تیم برنده نداشته باشد.