اگر زمانی میرحسین موسوی در موسم انتخابات تداعی‌گر نوستالژی سیاسی برای جریان اصلاح‌طلبی بود، اما اینک روند تحرکات در کلیت این جریان به گونه‌ای است که ماجرای میرحسین را می‌توان یک حکایت تراژیک برای آنها قلمداد کرد. انتشار خبر حمایت میرحسین موسوی از سیدمحمد خاتمی توسط پایگاه خبری اصلی حامی خاتمی و تکذیبیه دفتر آخرین نخست‌وزیر که منجر به عذرخواهی شورای سردبیری این سایت گردید، موضوعی نیست که بتوان آن را فقط یک «اشتباه خبری» و یا کوتاهی در «راستی‌آزمایی» خبر ارزیابی کرد، چرا که واقعیت ماجرای مطرح شدن دوباره نام میرحسین موسوی در این برهه زمانی چیز دیگری است. میرحسین موسوی همواره در هنگامه انتخابات ریاست جمهوری از سوی برخی از گروه‌های اصلاح طلب دعوت به کاندیداتوری می‌شود، اما ولع برخی گروه‌ها برای جلب حمایت میرحسین از کاندیداتوری خاتمی در انتخابات آتی ریاست جمهوری حکایت جدیدی است. حمایت میرحسین موسوی از کاندیداتوری خاتمی قطعاً در شرایط فعلی امتیاز مهمی برای حامیان رئیس‌جمهور سابق است. این موضوع سبب آن شد تا دیدارهای متناوب خاتمی و همچنین حامیان کاندیداتوری وی با میرحسین برای آنها از اهمیت بالایی برخوردار باشد. هرچند محتوای دیدارهای خاتمی صراحت کمتری برای جلب‌نظر میرحسین برای کاندیداتوری خاتمی داشت، اما در دیدارهای چندگانه حامیان خاتمی با میرحسین موسوی آنچه به وفور مطرح می‌شود، ورود میرحسین به عرصه انتخابات و حمایت از کاندیداتوری خاتمی بود، به طوری که در یک نوبت برخی از مدیران دولت اصلاحات خواستار صدور یک بیانیه حمایت‌آمیز از خاتمی از سوی میرحسین موسوی شدند. اما آنچه موجب برجسته شدن سناریوی دوباره میرحسین موسوی و نیز ماجرای اعلام حمایت وی از خاتمی و متعاقب آن تکذیب حمایت از سوی دفتر وی شد، «امتناع» میرحسین موسوی از صدور بیانیه در «حمایت از خاتمی» بود. آخرین نخست‌وزیر کشور در دیدار نزدیکان خاتمی صریحاً اعلام کرد که در حمایت از خاتمی، بیانیه صادر نمی‌کند. میرحسین، انتقاد و گلایه خود از خاتمی را به واسطه حضور برخی افراد و گروه‌ها در صف حامیان وی دانسته و به صراحت گفته که انتقاد اصلی وی به اطرافیان خاتمی است. به نظر می‌رسد تأکید میرحسین بر اعلام نکردن حمایت از خاتمی باعث آن شد تا سناریوی حامیان رئیس‌جمهور سابق برای رسانه‌ای کردن میرحسین و در ادامه گرفتن یک «موضع حمایتی نیم بند» از وی در دستور کار قرار بگیرد. به همین دلیل این ماجرا از انتشار یک خبر بدون پشتوانه در یکی از پایگاه‌های خبری کلید خورد و آنگاه دامنه آن در خبرگزاری‌ها و جراید گسترده شد.