شروين طاهري
2 هفته از انفجار عشق می‌گذشت که بالاخره با هر تقلایی بود راهی به بیرون از ابرهای صورتی که سراسر شبه‌جزیره کره را پوشانده بود یافتیم. یکی از ما باید مامور می‌شد تا گنجینه گرانبهایی را که در واقع امانت تاریخی ملت از خود بیخود شده کره بود نزد ملت ایران، صحیح و سالم از دسترس اجنبي‌ها برهاند.
«اسی جاسوسه» همان شبه‌خبرنگار بی‌بی‌سی پس از اینکه فهمید «مجید مولوی» او را سرکار گذاشته و گاوصندوقی در کار نیست سرانجام دستگاه‌های اطلاعاتی انگلیسی و آمریکایی را از راز گنجینه ارزشمندی که در زیرزمین سفارت ایران جاخوش کرده بود خبردار کرد و هر لحظه امکان آن وجود داشت تا نیروهای بریتانیایی یا یانکی‌ها با نقض معاهدات بین‌المللی از هرج و مرج حاکم بر شهر سئول استفاده کنند و به سفارت ایران هجوم بیاورند.
در این شرایط سفیرمان «محسن طلایی» یک راه‌حل طلایی پیدا کرد. قرار شد از پوشش افشین قطبی برای خارج کردن جام رویاهای باستانی کره‌ای‌ها و همین‌طور مدارک مربوط به فرمول ساخت بمب عشق استفاده کنیم. او هم یک چهره بین‌المللی شناخته شده بود و هم اینکه به خاطر پاسپورت آمریکایی‌اش مورد سختگیری تفنگداران آمریکایی قرار نمی‌گرفت که همه راه‌های خروجی و ورودی به کره را مسدود کرده بودند. در ضمن افشین‌خان که نتوانسته بود یوروم بانو یعنی تنها کسی که رمز شماره حسابش در بانک سوییس را حفظ بود پیدا کند حتی از زمان ورود به سئول هم شوریده‌تر و درب و داغان‌تر به نظر می‌رسید.
چندین روز رنگ حمام را ندیده بود و موها و ریش‌هایش بلند و ژولیده بودند و لباس‌هایش چرک و پاره. طبق نقشه آقای «طلایی» قرار شد من که خبرنگار بودم و دیپلمات حساب نمی‌شدم با راهنمایی مجید مولوی از سرداب‌های زیرزمینی سئول افشین قطبی را به زیرزمین سفارت ترکیه برسانم و از آنجا با پنهان شدن در آمبولانس ویژه کاروان امدادی ترک‌ها مستقیما وارد کشتی «فری فلوتیلا» شویم که پس از کمک‌رسانی در بندر اینچئون پهلو گرفته بود و عازم ترکیه بود. فرمول‌ها را داخل کت مندرس افشین خان جاسازی کردیم و «جام رویاها» را هم پر از میوه و سبزی خوردن کردیم و به عنوان توشه راه داخل کوله گذاشتیم. شب جمعه بود که بالاخره با لطایف‌الحیل روی عرشه «فلوتیلا» رسیدیم.
اینجا بود که فهمیدم فوتبال هیچ مرزی نمی‌شناسد. سربازان آمریکایی آمبولانس ما را گشتند و افشین قطبی را که با آن وضع روی تخت دراز شده بود دیدند و وقتی پاسپورت آمریکایی‌اش را دیدند به شوخی به هم گفتند: «اِ، اینکه گوتبی خودمونه، مربی فوتبال زنهایمان!»
من هم خودم را مدیر برنامه قطبی جا زدم و به هر شکلی بود از خاک کره روی عرشه کشتی آزادی پا گذاشتم. آنجا خدمه ترک حسابی تحویلمان گرفتند و چندتایشان هم اوضاع و احوال پرسپولیس بعد از دنیزلی را جویا شدند. یکی‌شان هم که هیکل درشتی داشت از وضع «حسین پاشا» پرسید. فهمیدم منظورش حسین رضازاده است. گفتم «حسین پاشا نه، حاج حسین!»
بالاخره وقتی دور و بر من و افشین خلوت شد توانستم یک گوشه بنشینم و به همه ماجراهای عجیبی که در این 2 هفته پشت‌سر گذاشته بودم فکر کنم. ساعتی بعد سوت حرکت فلوتیلا به صدا درآمد. ما به سمت خورشید سرخی که در افق غروب می‌کرد راه افتادیم. در دلم گفتم: «خداحافظ کره، خداحافظ مجید مولوی» که یکدفعه آهنگ آشنای همراهم بلند شد. تماس از ایران بود. یک نفر که خودش را «شجاعی‌مهر» معرفی می‌کرد از من خواست به طور زنده درباره آخرین وضع جومونگ و سوسانو پس از انفجار، برای مخاطبان عزیز برنامه سيماي خانواده صحبت کنم.