گورکف، بهترین بازیکن فعلی فرانسه نیمکت‌نشین بود. به نظر بهترین ترکیب با حضور او به عنوان شماره 10، ریبری به عنوان گوش چپ و آنری به‌عنوان نوک حمله شکل می‌گرفت. تیتر روز گذشته روزنامه اکیپ این بود:«به پا خیزید» اما فرانسه دومنک تیم ضعیف و فاقد کلاس لازم برای رقابت در این تورنمنت بود که بدون زیدان چیزی برای عرضه نداشت. آنچه می‌خوانید نکاتی است در تحلیل حذف قریب به یقین این تیم.
ضعف فرانسه در خلق موقعیت
1- فرانسه با همان شیوه‌ای بازی کرد که مقابل اروگوئه به میدان رفته بود. فرانسوی‌ها قدرت بازی‌سازی و بازی تهاجمی را نداشتند، نیکلاس آنلکا به وضوح شایستگی حضور ثابت در تیم فرانسه را نداشت اما اصرار دومنک به حضور او این نتیجه را در پی داشته که فرانسه 270 دقیقه از گل زدن دور باشد. در خط دفاع نیز زوج آبیدال و گالاس لرزان بود، گالاس 6 ماه بود که به میدان نرفته بود و آبیدال هم قبلا ثابت کرده که دفاع میانی خوبی نیست.
هیچکس خوب نبود
2- حتی یک بازیکن تیم ملی فرانسه در تیم ملی در سطح باشگاهی خود نمایش نداد. تولالان می‌دوید اما بی‌ثمر و سردرگم بود، برای انتخاب بدترین بازیکن کار سختی داریم از آنلکا تا آبیدال و گالاس و از ایندو تا سیدنی گووو که بی‌نهایت بد بازی کردند.
مکزیک بزرگ
3- خاویر آگیره، سرمربی تیم مکزیک گروهی تهاجمی و شجاع را دور هم جمع کرده است که بازیکنان جوان تعادل خوبی با باتجربه‌ها دارند. تیم آگیره در تمام بازی ریتم مشخصی داشت، آنها بعد از گلزنی اجازه ندادند که حریف بازی را به دست بگیرد، آنها نسبت به فرانسه بسیار سازمان‌یافته‌تر و سریع‌تر بودند.
مشکلات تاکتیکی فرانسه
4- انتخاب‌های دومنک باور نکردنی است، هیچکس در فرانسه نمی‌داند چرا گووو و آنلکا در تیم ملی هستند. گورکف، بهترین بازیکن فعلی فرانسه نیمکت‌نشین بود. به نظر بهترین ترکیب با حضور او به عنوان شماره 10، ریبری به عنوان گوش چپ و آنری به عنوان نوک حمله شکل می‌گرفت. اما دومنک مربی لجبازی است، گرچه این لجبازی به حذف تیم او منجر شده چون کسی نمی‌تواند باور کند فرانسه در روز آخر مقدماتی 4 یا 5 گل به آفریقای جنوبی بزند و اروگوئه نتواند مقابل مکزیک به تساوی برسد... شاید بهتر باشد دومنک در بازی آخر بازیکنانی را به میدان بفرستد که دوست دارند در جام‌جهانی بازی کنند.
در انتظار بلان
5- زمانی که خاویره آگیره در تیم ملی مکزیک می‌درخشید، میشل پلاتینی آخرین بازی‌هایش را برای تیم ملی فرانسه انجام می‌داد. فرانسه با جدایی پلاتینی چند سال سخت را پشت سرگذاشت تا نسل تازه‌ای ظهور کند و همه عناوین را ببرد. آنها حالا به یک مربی شجاع و بزرگ نیاز دارند تا تیم تازه‌ای بسازند؛ یکی مثل لورن بلان که تیم را جوان‌تر و متفاوت‌تر از این به میدان خواهد فرستاد.