بازگشت به آغاز

حسین جوادی

هتل مجلل مرکز گلاسکو تا به‌حال با این همه جمعیت روبه‌رو نشده است. ازدحام زیاد پشت در شیشه‌ای هتل، نگهبانان را به این امر وامی‌دارد که جمعیت را به آرامش دعوت کنند، تمام این هیجانات برای دیدن دوباره او در همپدن پارک است. دقیقا 29 سال از اولین گلی که او برای سفید و‌آسمانی ها می‌زند، می‌گذرد. پسرک جوان با موهای فرفری درشت که از آن زمان تا حالا خیلی تغییر کرده است، البته از لحاظ ظاهری، وگرنه او با همان تفکرات استقلال‌طلبانه‌اش هنوز در ردیفی است که او را متمایز می‌کند. یک ستیزه‌جو با تداخل افکار سیاسی و ورزشی، دقیقا نقطه عکس شخصیت‌هایی مانند بکن باوئر، پلاتینی و پله. به نظر می‌رسد همین دلایل کافی است تا انبوه جمعیت را در هر جایی که او حضور دارد، ببینیم.

درست است که حضور آرژانتین و دیدار دوستانه این تیم با اسکاتلند از درجه اهمیت بالایی برخوردار است اما مهم‌ترین نکته تنها حول محور دیه‌گو می‌چرخد. «دیه‌گو در گلاسکو» جذاب‌ترین خبری است که دهان به دهان می‌چرخد و تنها سوالی که این روزها ذهن اهالی این منطقه را اشغال کرده تنها یک جمله است: «او را از نزدیک دیده‌اید؟».

«بله، بله. پنج دقیقه قبل، از روبه‌رو‌ی در رد شد.» این حرف‌های پسرک نوجوانی است که صورتش را میان دو دستش قرار داده و از پشت شیشه‌های هتل، دزدکی اسطوره را نگاه می‌کند. آسمان گلاسکو ابری است و هوا رطوبت خاصی دارد، دیه‌گو خیلی زود از لابی هتل عبور می‌کند و در همان مسیر کوتاه فلاش دوربین‌ عکاسان مسیر را برای او نورانی‌تر می‌کند. دیه‌گو در زیر نورهای مجلل هتل از تیررس آنها عبور می‌کند تا کمی به استراحت بپردازد. اما او فوق‌العاده باهوش است. تمام حضار را یک بار زیرچشمی نگاه می‌کند، دقیقا مانند لحظه‌ای که توپ زیر پایش قرار می‌گرفت. اسطوره، همه آدم‌های اطرافش را زیر نظر می‌گیرد. او هیچگاه خودش را از طرفدارانش جدا نمی‌کند، در میان آنها می‌نشیند و با همه اطرافیانش فریاد می‌زند. ولی این‌بار مسؤولیتش بیشتر شده است. پس حق دارد که از میان انبوه جمعیت اینگونه عبور کند. اما فکر می‌کنید ماجرا به همین‌جا ختم می‌شود؟ نه، درست چند ساعت از بعدازظهر گذشته و دوباره دیه‌گو در لابی هتل سر میز غذایش نشسته که ناگهان دوباره فلاش دوربین‌ها او را محاصره می‌کنند. ماموران امنیتی خیلی زود از خبرنگاران و عکاسان می‌خواهند که او را تنها بگذارند و با لهجه اسکاتلندی چند بار می‌گویند: «لطفا از او دور شوید، شما ما را نگران می‌کنید!» اما معلوم نیست که چرا در هتل بدخلقی می‌کند، تنها چند کلمه از سوی ماموران کافی است تا شور و هیجانات خاموش شود: «مزاحم نشوید، هیچ عکاس و خبرنگاری حق ندارد جلوی راه او سبز شود.» هتل کم‌کم از جمعیت انبوه ابتدای صبح خالی می‌شود و تنها تلویزیون‌های اسکاتلند بارها و بارها صحنه گل اسطوره به انگلیسی‌ها، در بعدازظهر داغ 1986 مکزیکو را به نمایش می‌گذارند. اگر می‌خواهید او را ببینید باید تا روز بازی صبر کنید اما همین نمایش مکرر صحنه گل کافی است تا دوباره شور و هیجان شعله‌ور شود. همزمان با پخش گل «دست‌خدا» در ورزشگاه «آزتکا»ي مکزیکو از شبکه‌های تلویزیونی یا اسکوربردهای خیابانی، قهقهه شهروندان گلاسکو نیز بلند می‌شود. فکر کردن به این مساله که دیه‌گو چه بلایی بر سر انگلیسی‌های متکبر و پیتر شیلتون آورده واقعا خنده‌دار است. حرکات شیلتون بعد از به ثمر رسیدن گل مارادونا، بازی کودکان کوچه و خیابان گلاسکو شده است. حتی در این میان تری بوچر، دستیار سرمربی اسکاتلند از این قاعده مستثنا نیست، آن زمان «تری» جزو همان بازیکنانی بود که دیه‌گو او را دریبل زده بود. حالا تمام آن خاطرات جلوی چشم مدافع سال‌های دور انگلیس رژه می‌رود. «هرگز نمی‌توانم فراموش کنم که او چه بلایی به سر ما آورد! دقیقا مانند کسی بود که روی چوب اسکی با سرعت زیاد همه را جا می‌گذاشت، هر چه می‌دویدیم، نمی‌توانستیم متوقفش کنیم.» اما آیا کسی می‌تواند او را نقد کند؟ او جایگاهی در فوتبال دارد که انتقاد از حرکات گذشته، حال یا آینده او کمی مضحک به نظر می‌رسد اما همه اینها به اندازه حضور دوباره اسطوره در همپدن‌پارک نمی‌ارزد؟ دیداری دوستانه همانند سال 1997، همان دیداری که پیرمردهای فوتبالدوست اسکاتلندی آن را به خوبی به‌خاطر دارند. آن زمان از جایگاه تماشاچیان شاهد بودند، نوجوانی لاغراندام با حرکات عجیب و غریبش سبب شد تا اسکاتلند 3 بر یک بازنده دیدار خانگی باشد و حالا مردی 48 ساله روی نیمکت آرژانتین، پسرانش را هدایت می‌کند و اگر حتی ذره‌ای از ذکاوت او به تک‌تک این بازیکنان دمیده شود اسکاتلند باز هم سر تعظیم فرود می‌آورد. این بازی برای اسکاتلندی‌ها بسیار اهمیت دارد، آنها می‌توانند توانشان را برابر یکی از پرافتخارترین تیم‌های جهان محک بزنند و از آن طرف جمعیت زیادی برای تماشای دیه‌گو به ورزشگاه می‌آیند. آنها به او مانند یک تندیس بزرگ احترام می‌گذارند. حالا می‌توان تصور کرد که صدای تشویق طرفداران اسکاتلندی از روی سکوها شنیده می‌شود، زیاد تعجب نکنید اگر هر
2 تشویق شدند!منظور هم‌ تیم اسکاتلند، هم شخص دیه‌گو است. دیه‌گو خودش یک تیم به حساب می‌آید. دیه‌گو تنها بازمانده جوخه ستارگان قهرمان جهان است که دوباره به همپدن پارک پا می‌گذارد. حتی دیدار دوباره اسطوره با تری بوچر دیدنی است، تصورش را بکنید «تری» به سمت نیمکت آرژانتین می‌رود و دیه‌گو تنها به او لبخند می‌زند؛ لبخندی که تری را می‌سوزاند، آتش می‌گیرد. خدای من! این همان مارادونایی است که همه را دریبل کرد و شیلتون را به زانو درآورد، این همان شماره دهی است که با دست، خیلی بی‌رحمانه انگلیس را حذف کرد. این همان دیه‌گو است فقط کمی تغییر کرده. به احترام دیه‌گو کلاه‌ها را بردارید، او شهروند افتخاری اسکاتلند است.