فرزان دلجو:
این ویژگی فرزندان آمریکای جنوبی است، مانند چه‌گوارا؛ انقلابی با تفکرات آزادیخواهانه و ضداستکباري، بدون واهمه از هر‌گونه تحریم و همیشه معترض به سیاست‌های دولتی که وابسته به غرب باشد، به‌خصوص سیاستمدارانی که دست‌آموز ایالات متحده هستند. آنها که در سرزمین «ریودولاپلاتا» زندگی می‌کنند، در نگاه‌شان استقلال‌طلبی موج می‌زند. آنها از زیر سلطه استعمار اسپانیا که از اوایل سده شانزدهم آغاز شد و پس از 300 سال به استقلال رسید، رهایی یافته‌اند. در اینجا به اعجوبه‌ای اشاره می‌کنیم که با حرکات منحصر به فردش در جام جهانی 1986 مکزیک هدیه‌ای فراموش نشدنی به هموطنان داد؛ مردمی که در فقر اقتصادی دست و پا می‌زدند. آرژانتین اسیر حکومتی دیکتاتوری بود و فضای خفقان در بوئنوس آیرس موج می‌زد. در بازی نهایی یک گل که بعدها «دست‌خدا» نام گرفت، شاگردان دکتر بیلاردو را جلو انداخت، دوباره نوبت به پسر اعجوبه آرژانتینی رسید؛ کسی که هوگو چاوز،
پنجاه و سومین رئیس جمهوری ونزوئلا، در افتتاحیه کوپا آمریکا درباره او اینچنین می‌گوید: «دیه‌گو، کاپیتان اسطوره‌ای فوتبال آمریکای جنوبی است، زیرا خیلی کم پیدا می‌شود که بازیکنی بزرگ باشد و وارد عرصه سیاست شود، آن هم سیاست «ضدامپریالیسم»؛ دیگر بزرگان فوتبال تنها در بیلبوردهای تبلیغاتی حضور دارند!».
اما دوباره برمی‌گردیم به بازی با انگلیس، دیه‌گو شش نفر را دریبل می‌زند، گل تاریخی جهان رقم می‌خورد، آرژانتین به فینال می‌رود و در آنجا آلمان را از پیش‌‌رو برمی‌دارد و باقی ماجرا ... ديه‌گو حالا دیگر به خاطر سیاست‌های سوسياليستي و ضدیت با جهانی‌سازی و سیاست خارجی ایالات‌متحده، طرفدار هوگو چاوز است. جالب است بدانید مارادونا مقابل سیاست‌های «جورج‌بوش»، رئیس‌جمهوری جنگ‌طلب آمریکا، این‌گونه به مردم کشورش پیام می‌دهد: «در برابر رفتار غیرانسانی بوش ایستادگی کنید.» نابغه آرژانتینی تنفر خود را از استکبار جهانی با جانبداری از رهبران سیاسی که مخالف قدرت‌طلبان هستند ابراز می‌دارد. او حتی نامه‌ای به همراه پیراهن امضا شده‌اش خطاب به «دکتر احمدی‌نژاد»، رئیس‌جمهوری ایران فرستاده و از شجاعت او مقابل تهدیدهای همه‌جانبه کشورهای غربی که در رأس آنها ایالات متحده قرار دارد، قدردانی کرده و ابراز تمایل داشته تا ملاقاتی با رئیس‌جمهوری ایران داشته باشد. اما سوال اینجاست، آیا مارادونا در روند سیاست‌های آمریکای جنوبی مقابل بیگانگان سهیم است؟ بدون شک در سرزمین‌های آمریکای لاتین مردم تمایل زیادی به اسطوره‌ها دارند و حمایت‌های خود را از طریق دنبال کردن خط‌مشی فکری آنها نشان می‌دهند. سیاست در آرژانتین متعلق به جناح خاصی نیست؛ آنها بیشتر تفکرات ناسیونالیستی دارند. در همین ارتباط در سال 1982 که ارتش آرژانتین به جزیره فالکلند حمله کرد و با نیروهای نظامی انگلیسی مستقر در آنجا درگیر شد، پیغام دیه‌گو چنین بود: «من هم به عنوان یک سرباز در اختیار ارتش هستم و فرماندهان باید بدانند که آنها هزاران هزار مارادونا در اختیار دارند که به ملیت خود افتخار می‌کند».
و چهار سال بعد با آن حرکات اعجاب‌انگیز که در ابتدا به آن اشاره کردیم که چطور انگلیسی‌ها را نابود کرد، اینچنین اعتقاد دارد: «این تنها پیروزی تیم فوتبال آرژانتین مقابل بریتانیا نبود؛ پیروزی ملت آرژانتین بر استبداد است. می‌دانم که در جنگ با نظامی‌های انگلیسی هزاران هموطن من جان باختند و من به آنها به دیده افتخار نگاه می‌کنم، هر وقت توپ زیر پاهایم قرار دارد به یاد آنها هستم و با تمامی توان در زمین می‌جنگم».