سگ نگهبان یا شوالیه؟

لوتار ماتئوس

در حالی که «دست خدا» برای انجام ماموریت تازه‌اش در تور اروپا به سر می‌برد، لوتار ماتئوس در ستون یادداشت خود در اشپورت بیلد از کاپیتان پایان دهه هشتاد و ابتدای دهه نود «آلبی سلسته» نوشت. آنچه می‌خوانید، نوشته‌های ماتئوس درباره مارادوناست:

دیه‌گو مارادونا با لوتار ماتئوس رو‌به‌رو می‌شود، در‌باره این موضوع شاید بتوانم کتابی هم بنویسم. با سرمربی جدید تیم ملی فوتبال آرژانتین چیزهای زیادی را تجربه کرده و رخدادهای زیادی را پشت سر گذاشته‌ام. باید ممنون‌ او باشم که در مارس 1982 به طور ناگهانی و غیر منتظره نامم را بر سر زبان‌ها انداخت و آن زمانی بود که موفق شدم، در تساوی یک بر یک برابر آرژانتین 90 دقیقه تمام با او سایه به سایه حرکت کنم و به قول فوتبالیست‌ها با او «من تو من» کار کنم. آن بازی درست سه روز پس از جشن تولد
بیست و یک سالگی‌ام بود.

یک چنین شهرت و آوازه‌ای البته می‌تواند بلای جان آدم هم باشد. در تمام دوران فعالیتم در برابر عنوان «مامور مراقبت مارادونا» ایستادگی کردم و سرسختی نشان دادم. نمی‌خواستم به من انگ «سگ نگهبان مارادونا» زده شود. هر چند این عنوان هیچگاه به طور کامل هم راحتم نگذاشت. حتی فرانتس بکن‌باوئر نیز در دیدار پایانی جام جهانی 1986 مکزیک این نقش ناخواسته و ناخوشایند را به گردن من گذاشت. اگر چه به او در مورد شکست 3 بر 2 هشدار دادم و گفتم شاید بهتر باشد، خودش رهبری کارها را به دست بگیرد. وقتی در جنگ‌های تن به تن با مارادونا درگیر می‌شدم، هیچگاه از دستم عصبانی ‌نشد و از کوره در نرفت. حتی چند بار هم به من گفت: «‌دست کم تو من را سرنگون یا درو نمی‌کنی! تو با سرعت خودت من را از کار می‌اندازی.» به نظرم او با حرفش من را به درجه شوالیه‌گری مفتخر کرد. از این گذشته در سال 1987 هیاتی از ناپل به صورت پنهانی به مونیخ آمد. مارادونا به رئیس باشگاه گفته بود: «می خواهم با لوتار در یک تیم بازی کنم.» این باعث افتخارم بود، اما علاقه‌ای به ناپل نداشتم. با رفتن به ناپل به یکباره ثروتمند می‌شدم اما در مونیخ ماندم و یک سال بعد با میل خودم به اینتر رفتم؛ آن هم با رقمی پایین‌تر. رویای بزرگ بازی در کنار مارادونا در یک تیم تنها یک بار به حقیقت پیوست و عملی شد. آن هم در سال 1988 در بازی خداحافظی میشل پلاتینی بود. دیه‌گو روی پاس رو به جلوی من موفق به گلزنی شد. مارادونا در مه 1989 همراه با ناپل به میلان آمد و باید تماشا می‌کرد که ضربه آزاد من در دقیقه 83 چه پیامدهایی را در پی دارد. ما آن بازی را 2 بر یک بردیم. اینتر چهار هفته مانده به پایان سری A قهرمان ایتالیا شد و ناپل را در دفاع از عنوان قهرمانی‌اش ناکام گذاشت. دیه‌گو در نهایت ادب و احترام به من قهرمانی را تبریک گفت.

او در سال 1990 غرق در اشک‌هایش شد، چرا که به لطف پنالتی اندی برمه، آلمان در رم، فینال جام‌جهانی 1990 ایتالیا برابر آرژانتین را برد. در میان شور و شادی تمام سعی داشتم، او را تسلی بدهم. دلم می‌خواست او را در آغوش بکشم. سال 1992 با بایرن مونیخ به سویای اسپانیا پرواز کردیم. این نخستین بازی دیه‌گو مارادونا پس از 15 ماه محرومیت به دلیل استفاده از کوکائین بود. شادمانی ما از دیدار دوباره‌مان بسیار زیاد بود. تا پنج صبح جشن گرفتیم. او در سال 2000 برای بازی خداحافظی من به مونیخ آمد و من هم در سال 2001 برای بازی خداحافظی او به بوئنوس‌آیرس رفتم. سخت تحت تاثیر قرار گرفتم، از آن رو که او در پاسخ به پرسشی درباره بهترین بازیکن دنیا درست از من نام برد. درست همان کسی این حرف را زد که همراه با پله، بزرگ‌ترین بازیکن تمام دوران است. اغلب برای او ناراحت و متاسف بودم،
چرا که احساس می‌کردم، تحت تاثیر مشاوران نادرستی است. از همین رو اکنون برایش در نقش سرمربی تیم ملی آرژانتین اعصابی پولادین را آرزو می‌کنم. سرجیو آگرو، داماد او در تیم اتلتیکو مادرید برایش کمک بسیار با ارزشی خواهد بود. ما در اروپا نباید او را به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال آرژانتین دست کم بگیریم. مارادونا با وجود مشکلات شخصی‌اش هنوز هم بسیار محبوب است. او به عنوان سرمربی تیم ملی آرژانتین به فوتبال این کشور نیرویی عظیم خواهد بخشید. اینکه او به عنوان مربی از تجربه اندکی برخوردار است، هیچ اهمیتی ندارد.

ترجمه: محمد مهوار