یک نویسنده میهمان در دنیای فوتبال صفحات این روزنامه را با صفحات وبلاگ شخصی خودش اشتباه گرفته. او که یکی از هواداران پرشمار قطبی در دنیای فوتبال است، در دو، سه ماه گذشته با نقد‌های عجیب خودش، کسانی که به کار قطبی انتقاد داشتند را «لمپن» فرض کرده و در یکسری مطلب به زعم خود روشنفکرانه که البته مصداقی در زمین فوتبال ندارد و تنها بازی با جملات قصار است، از قطبی دفاع می‌کند. او سال گذشته در کنار یکی، دو نفر از دوستانش این رویه را آغاز کرده بود، حالا پس از اشتباهات قطبی در فصل جدید لیگ برتر تمام دوستانش بی‌خیال حمایت از قطبی شدند و تنها کسی که سنگ آقای سرمربی را به سینه می‌زند، اوست. او در آخرین راهکار خودش پیشنهاد داده «پرسپولیس حیا کن، قطبی را رها کن» و این در وضعی است که او با آوردن جمله «بعضی اوقات برای اینکه بمانی باید بروی»، در پایان یادداشتش بدون ارجاع به تیتر و فضای یادداشت، می‌نویسد: «قطبی نه برو، نه بمان. راه سوم را انتخاب کن.» به هر حال کاش این نویسنده نه چندان فوتبالی بداند که در فوتبال پیش از اینکه شخصیت یک سرمربی برای ما اهمیت داشته باشد، نمایش فنی تیم او در اولویت است. اگر ما بخواهیم با این استدلال به حوزه تخصصی او هم نقبی بزنیم، شاید برسیم به اینکه کارگردان «شاخه گلی برای عروس» با وجود اینکه اصلا کارگردان خوبی نیست اما به خاطر اینکه ادبیات حرف زدنش با دیگر کارگردانان ایران فرق دارد، فیلم‌های قابل دفاعی می‌سازد. نویسنده نه‌چندان فوتبالی «دنیای فوتبال» که می‌خواهد شخصیت قطبی را تنها از ابعاد جامعه شناختی آنالیز کند، باید خودش را جای یک نویسنده ورزشی بگذارد که می‌خواهد شخصیت سعید سهیلی را به خاطر پرستیژ اجتماعی‌اش آنالیز کند، نه به خاطر فیلم‌هایی که می‌سازد. همه ما باید به این جمع‌بندی برسیم که تنها در حوزه تخصصی خودمان حرف بزنیم تا نه آن منتقدی بشویم که یادداشت‌های خنده‌داری برای قطبی می‌نویسد، نه آن روزنامه‌نگار ورزشی‌ای که ذوب شخصیت سعید سهیلی شده.