ماسک می‌زنیم، دست‌هایمان را بین بینی و دهان و دنیای غبارآلود بیرون می‌گیریم و از دود اگزوزها می‌گریزیم. اگزوزهایی که هر روز به دنبال افزوده شدن خیابانی به خیابان‌های پایتخت هستند تا جولانگاهی تازه پیدا کنند و هوا آلوده‌تر شود. گره‌های کور ترافیکی، مسؤولان و مدیران شهری را مجبور به ساختن اتوبان‌ها، گشودن مسیرهای تازه در بزرگراه‌ها و افتتاح اتوبان‌های دو طبقه می‌کند و همین طور به تعداد ماشین‌ها افزوده می‌شود. شهر لحظه به لحظه از «انسان مداری» دور شده و به «خودرومحوری» نزدیک می‌شود و انواع ذرات سمی و کشنده در هوای پایتخت پراکنده می‌شود. جمعه‌ای که گذشت سازمان ملل متحد با هشدار نسبت به آلودگی هوا در سراسر جهان و بویژه قاره آسیا، ۱۳شهر را در شمار شهرهای خطرناک دنیا معرفی کرد و جالب اینجاست که نام شهر ما نیز در بین همین 13شهر جا خوش کرده بود.
با این همه کنترل آلودگی هوای تهران، قیم‌های متعدد و متنوعی دارد اما وقتی با آمدن نخستین ابرهای پاییزی، وارونگی هوا پدیده غالب شهرمان می‌شود همه پا پس می‌کشند طوری که چند وقت پیش حتی دادستان کل کشور آستین‌ها را بالا زد تا از حق مردم به عنوان مدعی‌العموم درباره بحث آلودگی هوا دفاع کند. دری‌نجف‌آبادی، با دعوت از رئیس ستاد حمل و نقل و مدیریت مصرف سوخت، رئیس شورای شهر تهران، معاون حمل و نقل و ترافیک تهران، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست و تعدادی از مدیران و کارشناسان مرتبط با محیط‌زیست بر آن شد تا مشکلات آلودگی و بویژه رابطه آن با ترافیک پایتخت را مورد بررسی قرار دهد. اما به نظر می‌رسد پیچیدگی در بحث مدیریت‌ها و رابطه آن با بودجه‌ها همچنان بر بحث کنترل کیفیت هوای تهران سایه افکنده‌اند. خبرها از 31 تایی شدن روزهای ناسالم تهران می‌گویند. مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران با اعلام این خبر، هشدار دیگری هم به گفته‌هایش می‌افزاید و از افزایش آلودگی هوای شهر تهران نسبت به سال گذشته خبر می‌دهد. یوسف رشیدی معتقد است: سال گذشته، میزان آلودگی هوای شهر تهران فقط در 15 روز بیش از حد استانداردها بود اما در سال‌جاری تا‌کنون این مساله به 46 روز افزایش یافته است. بی‌توجهی مسؤولان نسبت به این آمار تکان‌دهنده نشان از حاشیه‌ای شدن بحث آلودگی هوا در پایتخت دارد. با اینکه کارشناسان و بازرسان سازمان بازرسى کل کشور در آخرین گزارش خود آلودگى هوا را به‌عنوان یک معضل ملى و تهدیدى جدى برضد سلامت انسان‌ها و محیط‌زیست خواندند اما به نظر می‌رسد که داستان غم‌انگیز شهر ما دارد به یک داستان تکراری و فراموش شده بدل می‌شود.