شروین طاهری
1- «قطبی رفت!»
اگر این خبر امروز به همین شکل موجز و ضرب‌دار
بر پیشانی روزنامه‌های ورزشی و دیگر روزنامه‌های سیاسی، اجتماعی، انتقادی، اقتصادی، فرهنگی، کاریکاتوری و... نشسته باشد چه بسا نخستین‌بار پس از ترک ایران توسط شاه ملعون خواهد بود که چنین عنوانی با فونت غول‌آسای شماره «100» در مورد یک فرد بخصوص
« تیتر یک» روزنامه می‌شود، پس حتماً در این صورت تقدیرگر روزگار خواسته «وجه شبهی»، نشانه‌ای، چیزی برای ما بیاورد که «ایهاالناس، بدانید و آگاه باشید که این آقا، نه آقازاده آن معلم محترم شیرازی که مهندس‌زاده‌ای «چیز» است از دار و دسته همان قطبی و خلاصه شیر همان شیر است».اما خوشبختانه تا آنجایی که به
ساز و کار روزنامه نوشتن مربوط می‌شود، این مقال یک روز قبل از «امروز» قلمی شده و نگارنده هیچ اطلاعی از یک دقیقه بعد خود هم ندارد چه رسد به تیتر روزنامه‌های روز بعد، پس تا امروز هست، فردا را باور نکن.
2- «قطبی رفت!!»
نه! راستی؟ کجا رفت؟ رفت دوبی! بابا دوبی که همین بغل است. تازه مگر همیشه کجا می‌رفت؟ می‌رفت دوبی یک سری به اهل و عیال می‌زد و زود برمی‌گشت. بعضی امور همان‌قدر که واجب هستند، فوری و فوتی هم هستند و صله رحم هم از آن دسته امور است. خلاصه هر رفتی برگشت دارد و تازه پشت این رفتن‌های تلخ، بازگشتن‌‌های شیرینی هم هست. مثل همین تابستان که «افشین‌جان» رفتن فرمودند به دوبی تا عشق و علاقه‌شان را به جای پرسپولیس خرج عرب‌های پولدار همسایه کنند، ولی بعد کاشف به عمل آمد که مذاکرات قطبی با باشگاه «الفلان» حکایت همان عشق آتشین است که فقط 50 درصدش حل است و مابقی تبلیغات رسانه‌ای برای «دولاپهنا» حساب کردن قرارداد جدید با پرسپولیس.«حاج‌حبیب»، که استعلام «چیز نبودن» «افشین‌جان» را گرفته بود و میخ قرارداد 600 هزار دلاری، آنالیزور سی، چهل هزار دلاری کره جنوبی را روی کرسی سرمربیگری پرسپولیس کوبیده بود، نمی‌خواست یا شاید هم نمی‌توانست پول مفت بدهد، لاجرم «جناب امپراتور» رفتند دوبی دنبال مکاذبه (ببخشید مذاکره) و این بار حقیقتا در هیبت یک «امپراپول» بازگشتند. این بار «داریوش‌خان» به جای «حاج حبیب» منتظرش بود با برگه قراردادی دوساله؛ سال اول 850 هزار دلار، سال دوم یک میلیون دلار، بعلاوه مارکوی 350 هزار دلاری بعلاوه دوکارموی 300 هزار دلاری و البته گوجه اضافی؛ یا همان تیم سرخپوش 10 میلیون دلاری که گران‌ترین تیم تاریخ ورزش ایران است.خب، کدام باشگاه درست و حسابی آسیا حاضر می‌شود بیشتر از 40 هزارتایی که کره‌ای‌ها به او می‌دادند برای مردی بپردازد با تنها یک سال سابقه سرمربیگری آن هم از آن دست سرمربی‌هايي که وقتی دستیار اول و دوم‌شان را بیرون می‌کنند، تیم قهرمان‌شان با قهرمانی قهر می‌کند.
3- قطبی رفت!!
دوش وقت سحر این خبر دردی جانکاه بر دل شیرمان مستولی کرد. اما بیشتر از خودم برای شیرهای دل‌نازکی متاسف شدم که گرداگرد «امپراتور» را گرفته بودند. حالا حتي دمپایی، پیژامه و پيشي خانگي قطبي برايش دلتنگي مي‌كنند. دوستان، من می‌دانم چه حالی داريد. این حال یک جور حالی است که وقتی دوست آدم 70 درصد قرارداد 850 هزار دلاری‌اش را بعد از شاهکار زدن در 40درصد مسیر فصل می‌گیرد و می‌رود دوبی به آدم دست می‌دهد؛ حال «من هم بزنم بروم دوبی!» حس «ای‌وای شماره بین‌المللی افشین یادم رفت!» درد «پس من‌من کله‌گنده؟»
خلاصه دوش وقت سحر وقتی این خبر را شنیدیم به یاد دوش‌های بی‌معرفتی افتادیم که در فروشگاه‌های لوازم تاسیساتی اکباتان خاک خوردند و خوردند اما یک قدم تا فرودگاه نرفتند تا جلوی رفتن «افشین» را بگیرند که دلش دوش آب کنار زمین تمرین می‌خواست. به یاد دوش واژه‌هایی افتادیم که «افشین عزيز» وقتی سروکله خبرنگاران را دور می‌دید روی سر شاگردان و دستیارانش می‌گرفت، واژه‌هایی که راستی‌راستی خیلی از «کریزی» بدتر بودند و با همین گوش خودمان شنیدیم. و بالاخره دوش پولی که «داریوش‌خان» این فصل روی سر قطبی باز کرد. چه دوش مطبوعی! نه دوستان من، هرگز نگویید «آنکه رفته دیگر هیچوقت نمی‌آید» که «یک‌میلیون و دویست و پنجاه هزار دلار دیگر مانده، امپراپول حتما می‌آید!»
(این سروده آخری را با اخذ مجوز از علی‌اکبر‌بهشتی مرتکب شدیم).