آرش حقیقی
به آسمان نگاه می‌کنی و له له پیروزی می‌زنی، چون از شکست متنفری،چون بارها شکست خورده‌ای و زخم عمیقی فریاد می‌کشد و عقب می‌خواندت. برای كسي‌كه همیشه شکست خورده است پیروزی دورترین مفهوم را دارد و بعید‌ترین فاصله را. می‌ترسی، جرات پیش تاختن نداری. پس عقب می‌کشی،مهره سپید را به حریف داده و دست روی مهره سیاهت می‌گذاری و واکنش می‌شوی نه کنش؛ چون از باخت می‌ترسی، چون تشنه پیروزی هستی.
نگاه کردن به آسمان؛ « ضربه یکی مانده به آخر را که بازیکن چلسی می‌خواست بزند به آسمان نگاه کردم و با خودم گفتم کاش بازی را ببریم و قهرمان شویم. اما آن توپ توی دروازه رفت و من تصمیم گرفتم هرگز به آسمان نگاه نکنم. این تصمیم را سال‌ها پیش هم با خودم گرفته و تا آن شب به آن پایبند بودم. نخستین فینالی که به عنوان مربی در آن بودم جام حذفی بود؛ مقابل گلاسکو رنجرز. ما(آبردین) تا دقیقه 90 یک بر صفر پیش بودیم و من همان موقع گفتم کاش قهرمان بشویم، اما پشت سر هم 2 گل خوردیم و باختیم.»
فوتبال و زندگی برایش مثل برادران دو قلویی هستند که سال‌هاست به هم چسبیده زندگی کرده‌اند. یونایتد و کتی؛ همه آنچه برای سر الکس هست همین است، تمام. پیرمرد اسکاتلندی اگر کنار زمین و لا‌به‌لای فوتبال سر الکس فرگوسن کبیر است در خانه فقط و فقط الکس می‌نامدش؛کتی او را الکس می‌نامد و این الکس گاه مثل بچه‌ای پنج ساله است و اوج جدیت‌اش را می‌توان در همان بازی‌های کودکانه‌اش دید و این تعبیری نیچه‌ای از پختگی است. کودکی؛ « وقتی دوش می‌گیرم همیشه برای خودم زیر آواز می‌زنم. شاید بعد‌ها یک آلبوم منتشر کنم به نام « همه با فرگی بخوانید»! کتی گاهی از دستم شاکی می‌شود و می‌گوید تو کی می‌خواهی بزرگ شوی. جواب من هم همیشه یک چیز است: هرگز.»
به زمین نگاه می‌کند و لذت می‌برد؛ لذت می‌برد از جنگیدن و زیبا جنگیدن و تاختن و نماندن در دژ دفاعی. دیگر ترسی از شکست ندارد چون
تا به حال بارها شکست را شکست داده و پیروزی برایش نه رویای دور که حقیقتی در آغوش است. فوتبال دراماتیک و حماسی چیزی است که سر الکس از آن لذت می‌برد. فرگی آنقدر افتخار کسب کرده که دیگر وسواسی ندارد و هرجا که باشد با مهره سپید بازی می‌کند و کنش می‌شود نه واکنش. کارلوس‌کرش چند سالی که کنار او بود وسواسش را هم به تیم منتقل کرد و قهرمانی فصل پیش اروپا را یونایتدی‌ها باید بیش از هرچیز مدیون او باشند؛ بویژه تاکتیکی‌ترین بازی‌های فصل در 2 بازی رفت و برگشت مقابل بارسا. اما کرش که رفت، فرگی باز هم برگشت به همان فوتبال دراماتیک خودش، فوتبالی که منطق گریز است و حماسه آفرین. سه جام سال 99 را به یاد بیاورید که هر کدام چطور از شکست به پیروزی در نفس آخر بدل شد. با این همه فرگی هرگز سقوط نمی‌کند. فرگی سقوط نمی‌کند چون پاهایش روی زمین است و زمین یعنی خود زندگی. فرگی سرنوشت را می‌شناسد و لغزیدن روی یخ نازک زندگی را دیده است و به آن باور دارد؛ همان یخی که جان تری روی آن لغزید. فرگی می‌داند این زندگی آنقدر جدی است که دیگر بیش از این نباید جدی‌اش گرفت. باور به پیروزی؛« از من سوال می‌کنید چرا موقع ضربات پنالتی در فینال مسکو اینقدر آرام و بدون استرس ایستاده بودم؟ دقیقا عکس آن چیزی است که فکر می‌کنید. من مطمئن بودم دیگر بازی را باخته‌ایم برای همین بود که به نظر آرام می‌رسیدم. خوب راستش ما واقعا
خوش شانس بودیم قهرمان شدیم.»
عادت به خوشبختی هم عادت خطرناکی است. گاهی با خودت فکر می‌کنی این آرامش ابدی است و این حس جاودانه. اما بالاخره هر چیز یک روز تمام می‌شود. نیمکت یونایتد را تا به حال بدون فرگی تصور کرده اید؟ اصلا می‌شود تصورش کرد؟ دکتر روانکاو فیلم« ویل هانتینگ خوب» (گاس ون سنت) در جواب پسرک نابغه که مدام اصرار می‌کرد چرا دوباره ازدواج نکردی یک جواب داشت: «زن من مرده است.» نیمکت یونایتد بدون فرگی، کابوس است نه؟ اما نترسید، به آن هم عادت می‌کنیم.
بازنشستگی؛ «یک روز نوبت من می‌رسد که به دفترم بروم، وسایلم را جمع کنم و برای همیشه از اولدترافورد بروم. بعد از من هم یکی دیگر می‌آید و چرخه ادامه پیدا می‌کند. اما امیدوارم نفر بعد از من اصلا شبیه خودم نباشد. هیچ‌کار بزرگی را نمی‌توان دوبار یک جور انجام داد.»
و فوتبال؛ «هوووم، فوتبال، این فوتبال لعنتی!»