باربد بهراد
نه کسی رمز موفقیت پرسپولیس در لیگ هفتم را به درستی کشف کرد و نه حالا کمتر کسی می‌داند چه بر سر تیم قهرمان آمده، که با وجود انبوهی از ستاره، قادر به تکرار موفقیت فصل قبلش نیست.آیا پرسپولیس از حیث مهره مشکل دارد؟ آیا علیرضا مرزبان به‌زعم خودش، آنقدر موثر بود که با چند هفته تمرین، تیمی را تحویل قطبی داد که چشم بسته قهرمان لیگ شد؟(پس چرا حالا بیکار است؟) آیا حمید استیلی آنقدر معلومات داشت که در سایه،قادر به قهرمان کردن پرسپولیس شد؟ (اگر مشکل از قطبی بود پس چرا سوبل و دنیزلی با استیلی به بن بست رسیدند؟) پرداختن به همین فرعیات موجب شد پرسپولیس وارد همان مسیری شود که برای نابودی هر قهرمانی کفایت می‌کند. جدا از مسائل انگیزشی که ثابت کرده همیشه تیم‌های قهرمان، درلیگ برتر ما، به ورطه سقوط می‌غلتند، بزرگترین معضل آنها در لیگ هشتم چیزی نیست جز نبود نیرویی که قادر به جمع کردن حواشی تحمیلی باشد.
پرسپولیس اینک یکی از پرستاره‌ترین تیم‌های تاریخ فوتبال ما را در اختیار دارد اما با این وجود تا امروز هیچ مشکل حاشیه‌ای از سوی ستاره‌ها پدید نیامده است. به محمد علوی بازی نرسید و او خیلی شفاف پرسپولیس را ترک کرد اما سال گذشته مثلث شیث، مامانی و نیکبخت، قطبی را به مرز جنون رساندند. پس چرا آن تیم قهرمان شد و این تیم بدون حاشیه درونی، تا این لحظه، موفق نیست؟ آیا محمد منصوری، حسین بادامکی، بهادر عبدی، فرهاد خیرخواه و دیگر ذخیره‌ها تا به امروز توانسته‌اند مشکلی را برای قطبی پدید آورند؟ شاید مدیریت این فصل اعضای هیات‌مدیره و شخص داریوش مصطفوی کم ایراد باشد اما کاری که فصل قبل حبیب کاشانی انجام داد متفاوت بود. مدیرعامل وقت سرخپوشان در برهه‌ای از فصل که پرسپولیس خوب هم نتیجه می‌گرفت، تور رسانه‌گردی به راه انداخت، رابطه او با اکثر سردبیران ورزشی عالی بود، کاشانی هرگز برضد کسی موضع سخت نگرفت و حتی در بحث‌های فرسایشی‌اش با مدیرعامل قبلی، سعی کرد با روش زیرکانه‌ای بحث را مختومه اعلام کند. کاشانی با استعفاهای دوگانه‌اش در دو برهه شوک لازم را به پرسپولیس وارد کرد و به‌گونه‌ای قطبی را کنترل می‌کرد که مرد جنتلمن همیشه دوست داشتنی بماند. آیا پرسپولیس که امروز به مراتب از فصل قبل پرستاره‌تر است، چنین مدیریت می‌شود؟ با وجود هزینه‌های سرسام‌آور، آنها تا چه حد توانستند رسانه را همراه خود کنند؟ اگر سال قبل نشریه پرسپولیس، به عنوان ارگان رسمی باشگاه، خیلی سریع شایعات هدفدار را خنثی می‌کرد، اینک این مسؤولیت برعهده کدام رسانه افتاده است؟ آیا لاغرتر شدن سایت باشگاه که فصل قبل یکی از منابع اصلی اخبار صحیح بود، هیچ تاثیری در چاق‌تر شدن زردنامه‌های فعلی ندارد؟ امروز یک سایت اینترنتی، وابسته به دوستان و مشاوران نزدیک یکی از مربیان رقیب، آگاهانه بیشتر اخبارش را متوجه اتفاقاتی برضد قطبی می‌کند که به صحت و سقم آنها هیچ اعتمادی نیست اما وقتی وابستگی بعضی از مطبوعات ورزشی که کم‌تعداد هم نیستند، به سایت‌های اینترنتی و خبرگزاری‌ها بیش از اندازه باشد آن‌وقت همان خبر نه‌چندان موثق، می‌شود تیتر یک چند زردنامه دیگر و به همین راحتی پرسپولیس هر چند روز یک بار، با یک اتفاق مجازی، حواشی تحمیلی را لمس می‌کند.
جنگ رسانه‌هاي ورزشی سابقه بلند مدتی در ایران ندارد، شاید از این رو توده کمتر نقش آن را در موفقیت یا شکست تیم‌های بزرگ متوجه شود. هفت سال قبل چیرو از ایران رفت و هرگز برای کسی درباره صعود نکردن تیم ملی به جام جهانی 2002 توضیح نداد اما مصاحبه او با یکی از روزنامه‌های چاپ زاگرب، بیان‌کننده حقیقتی بود که آن روز همه نفی‌اش کردیم و حالا با گذشت زمان به قرائت تازه‌ای از آن می‌رسیم. او با جمله‌ای بی‌رحمانه به سلف ما تاخت و مدعی شد: «مطبوعات ورزشی در ایران قدرتی مافوق تصور دارند و شاید بزرگترین اشتباه من این بود که با آنها جنگیدم» قطبی برخلاف چیرو به جنگ کسی نیامده بلکه این جنگ است که او را میهمان خود کرده است و او بدون مقاومت اسیر این دام شد.