آدم‌های انقلابی همیشه دارای دو نگرش متفاوتند؛ نگرش اول همیشه از دریچه شور و حال انقلابی پدیدار می‌شود و نگرش دوم هم همیشه و همه وقت از تفکر انقلابی به وجود می‌آید. نگرش آدم‌های انقلابی متناسب است با درجه و ابعاد ماخذی که خود از آنها پدیدار شده‌اند؛ یکی فقط شور و حال انقلابی دارد و دیگری فقط تفکر، سومی هر دو را دارد و چهارمی شور و حالش بیشتر از تفکرش است و بعدی برعکس، ولی همه انقلابی‌اند و در راه انقلاب قدم گذارده‌اند و می‌خواهند به برقراری نظم نوین کمک کنند. در ابتدای انقلاب شکوهمند مردم ایران، شور و حال انقلابیگری، نگرش مسلط بر جامعه بود. همیشه بعد از انقلاب‌ها، فروپاشی نظم کهنه و برقراری نظم نوین، احتیاج به زمان دارد که اصطلاحا به آن دوران گذار می‌گویند. دوران گذار دارای ویژگی‌هایی است که یکی از آنها نه آن و نه این بودن است. آلمان‌ها اصطلاحا به این نوع بودن‌ها می‌گویند، نه ماهی است و نه گوشت! همانطور که در بالا به آن اشاره شد، در ابتدای انقلاب، نگرش ناشی از شور و حال انقلابی می‌خواست پرسپولیس و استقلال را که به نظرش بازمانده از طاغوت بودند با طرح‌های متفاوتی از بین ببرد، ولی نگرش حاصل از تفکر انقلابی مانع از این حرکت شد.
تفکر انقلابی، این نگرش را در مسؤولان به وجود آورد که ورزش بویژه فوتبال، به‌عنوان پدیده‌ای اجتماعی متعلق به مردم است و دولت وظیفه دارد به پویایی آن با همه توان و امکانات مالی و فنی‌اش کمک کند. روانشناسی ورزشی می‌گوید در همه جوامع بشری اگر فردی فقط برای خرید بلیت ورودی استادیوم پول داشته باشد و شدیدا گرسنه هم باشد، این شخص دیدن بازی تیم محبوبش را بر رفع گرسنگی ترجیح می‌دهد. فکر می‌کنم برای تعیین درجه اعتبار ورزش قهرمانی بویژه فوتبال در میان مردم احتیاج به توضیح گسترده‌تری نباشد. هم‌اکنون در جهان ایجاد سرگرمی‌های عدیده سالم به صنعت نویی تبدیل شده است و جلوگیری از سرگرمی‌های عدیده ناسالم هم معضلاتی است که دولت‌ها با آن دست به گریبانند. خوشبختانه در کشور ما گرایش مردم به ورزش و ورزش قهرمانی نشان‌دهنده این است که سرگرمی شماره یک ملت ایران همین پدیده اجتماعی در اشکال مختلف است و در همین رابطه، مشخص می‌شود دولت چه وظیفه سنگینی بر دوش دارد. در اوایل انقلاب وقتی تفکر خط‌دهنده شد، دولت به این نتیجه رسید که جدی گرفتن ورزش و سرمایه‌گذاری در آن خدمت به خلق خداست و بر این منوال بود که فوتبال گام در راه رشد گذاشت و هم‌اکنون اعضا و مسؤولان لیگ برتر در پروسه حرفه‌ای‌گری مشغول فراگیری اصول آن و تجربه‌اندوزی برای آینده‌‌ای بهتر هستند. مطمئنا اوایل انقلاب وقتی دولت تصمیم به سرمایه‌گذاری در فوتبال گرفت، اول از همه این سؤال مطرح شد که مجریان این طرح و پروژه چه کسانی باشند. جواب این بود: بچه‌های خودمون. از رادیو، برنامه‌ای پخش می‌شد درباره شوخی و انواع آن. در یکی از موارد به شوخی گرفتن خود اشاره شد که از شوخی‌های خوب، یکی هم خود را به شوخی گرفتن است. فردی دستش شکسته بود، از او پرسیدند چه شده؟ گفت هیچی دستم از دنیا کوتاه شده. قبل از اینکه توضیح دهم «بچه‌های خودمون» چه کسانی هستند، فرض کنید من، بهمن فروتن، یکی از همین «بچه‌های خودمون» است با همه خصوصیاتی که هم‌اکنون دارد. بهمن فروتن در مؤسسه‌ای با 500 هزار تومان حقوق ماهانه مشغول به کار است، باشگاه این موسسه احتیاج به مدیر دارد، آقای فروتن برای مدیریت این باشگاه انتخاب می‌شود و شروع به کار می‌کند. پنج میلیارد تومان بودجه در اختیار این باشگاه گذاشته می‌شود، پولی که با کار و زحمت کارگران و کارمندان این مؤسسه به دست آمده است باید میان افرادی که تاکنون هیچ ارتباطی با این موسسه نداشته‌اند، تقسیم شود. من، بهمن فروتن، اعلام می‌کنم با همه اعتقاد به آرمان و اخلاقی که دارم قبول این مساله برایم غیرممکن است. مجموعه حقوق من در عرض یک‌سال از شش میلیون تومان تجاوز نمی‌کند ولی باید زیر یک قرارداد 500 میلیون تومانی را امضا بزنم برای فردی که فعل و فاعل سه جمله متوالی را هم نمی‌تواند طبق دستور زبان فارسی به کار ببرد. بعد روحی و روانی در این پروسه بسیار پیچیده و بغرنج است. من باید پول کار کرده خودمان را به افرادی بدهم که کارشان دنبال توپ قلقلی دویدن است، تازه اگر خوب می‌دویدند و خوب بازی می‌کردند، آنقدر آدم دردش نمی‌گرفت و بعد هم روز مسابقه با ورودیه رایگان، 2 هزار تا تماشاچی هم روی سکوها نمی‌نشینند. چرا؟ این عدالت نیست. این بی‌عدالتی محض است. پنج میلیارد، پول زیادی است و من اجازه نمی‌دهم به این شکل تقسیم شود، البته کسی هم به من نگفته که این پول چگونه تقسیم شود، بنابر حکمی، مدیریت باشگاه به من ارجاع شده است، والسلام. بقیه کارها با من است. سرگرمی اصلی ایرانیان همزمان با ورزش کردن، توجه به ورزش قهرمانی است. هر دوی این پدیده‌های اجتماعی در سلامت نگهداشتن جامعه نقش بسیار مهمی بازی می‌کنند و دولت با وقوف کامل به این امر مهم دست به سرمایه‌گذاری‌های قابل‌تقدیری زده است، ولی متاسفانه این سرمایه‌گذاری‌ها آگاهانه انجام نپذیرفته و نمی‌پذیرد.