لیلا سهرابی:
تاریخ خودرو در ایران از زمانی شروع شد که مظفرالدین شاه در سال 1279، 2 خودروی رنوی فرانسه خرید، با این وجود خودروهای او در موزه اتومبیل واقع در کیلومتر 11 جاده کرج نیست ولی انواع دیگری از اتومبیل‌های تاریخی و باارزش و نیز 2 کالسکه سلطنتی مربوط به ناصرالدین‌شاه و شاهان دوره پهلوی، وجهه‌ای تاریخی به موزه می‌دهند.
براساس اطلاعاتی که موزه در اختیار بازدیدکنندگان قرار می‌دهد، پس از ورود اتومبیل به ایران، ابتدا پادشاه، درباریان، اشخاص طراز اول و سفرا از آن استفاده می‌کردند، در حالی که مردم عادی تا سال‌ها از این موجود پرسروصدا که دود از آن خارج می‌شد می‌ترسیدند و ترجیح می‌دادند از همان وسایل نقلیه قدیمی استفاده کنند. این ترس به حدی بود که مردم به خودرو «مرکب شیطان» می‌گفتند و فکر می‌کردند شوفر خودرو آن را به جهنم می‌برد اما از سال 1305 به تدریج خودرو مورد توجه مردم عادی قرار گرفت. این تمایل از آگهی‌های تبلیغاتی که در آن زمان توسط شرکت‌های مختلف بویژه در روزنامه اطلاعات به چاپ می‌رسیده و بر دیوارهای موزه چسبانده شده به‌خوبی پیداست.
در این موزه 40 خودرو وجود دارد. با وجودی که موزه نام «موزه اتومبیل» را بر خود دارد، وجود 2 کالسکه که بر آنها نمی‌توان قیمتی گذاشت از همان بدو ورود جلب توجه می‌کند. کالسکه سلطنتی زیبای ناصرالدین شاه قاجار که در کارگاهی در وین، پایتخت اتریش ساخته شده و به بهای پنج هزار تومان توسط وی خریداری شده، کالسکه‌ای است که هم از بعد ارزش و زیبایی و هم از بعد تاریخی بی‌نظیر است.در زمان تاجگذاری محمدرضا پهلوی کالسکه‌ای سفارش داده شد که طرح آن برگرفته از کالسکه مشهور خاندان سلطنتی هابسبورگ بود که به صورت قطعات مجزا با هواپیما به ایران آورده شد و در تهران آنها را روی هم سوار کردند. تاج بزرگی که بالای سقف کالسکه است و علامت شیر و خورشید، مجسمه‌های شیر و پرده‌های بزرگ توجه را به خود جلب می‌کند. اما به سرعت «رویزرویس» مشکی عظیم احمدشاه خودنمایی می‌کند، اتومبیلی که در زمان خود گران و پیشرفته بود و خریدار آن باید سفارش ساخت بدنه‌اش را به اتاق‌سازان اتومبیل می‌داد.رضاشاه پس از انقراض سلسله قاجار و رفتن احمدشاه از کشور از این خودرو استفاده می‌کرد.
این خودرو از اموالی بود که پس از انقلاب، خانواده پهلوی، خواهان بازپس‌گیری آن شد. این خودروی 6 سیلندر که فاصله چرخ‌های جلوی آن 147/5 سانتیمتر و چرخ‌های عقبش 145 سانتیمتر و فاصله بین محورهای عقب و جلویش 366 سانتیمتر است قواره‌ای بسیار بزرگ دارد. فرمان آن در سمت راست است و چراغ‌های گرد و بزرگ آن چشم را می‌گیرد. سرنشین برای سوار شدن به این خودرو می‌توانسته از پله کنار درها بالا برود.
اما رضاخان علاوه بر این خودرو، سفارش ساخت «لیموزینی» را هم می‌دهد. این لیموزین هم که چراغ‌هایش روی گلگیرها است، قواره بسیار بزرگی دارد. جای راننده سقف ندارد و از اتاقک سرنشین جداست. علامت تاج شاهی نیز روی آن به چشم می‌خورد.
از میان اتومبیل‌هایی که به تاریخ جدید نزدیک‌تر می‌شوند می‌توان به خودروی «لامبورگینی» که بیشتر به مدل‌های فضایی شبیه است اشاره کرد. این خودروی قرمزرنگ دونفره درهایش به شکل عمودی و به قولی به شکل بال مرغ باز می‌شود. سپس خودروهای گران‌قیمت «فراری، مازراتی و پورشه»، بینندگان را به طرف خود می‌کشند. خودروی مازراتی دونفره‌ای در موزه وجود دارد که جزو خودروهای سریع زمان خودش به‌شمار می‌آمده. همچنین یک مدل فراری که بین سال‌های 1964 تا 1966 تولید شده با حداکثر سرعت 300 کیلومتر در ساعت در این موزه است.یک ماشین مسابقه‌ای تاریخی نارنجی‌رنگ و نیز پورشه 928 که مجهز به جعبه دنده اتوماتیک است و بیشتر اتومبیل‌داران حرفه‌ای را جذب می‌کرده نیز جنبه دیگری از تاریخ خودروسازی جهان را آشکار می‌کند.
در این مجموعه باید به یک «کادیلاک» مشکی دودر به سال 1954 و «کادیلاک لیموزین» با دماغه بسیار بزرگ و برآمده اشاره کرد. کادیلاک دیگری نیز وجود دارد که قسمت پشت آن شبیه پایه‌ها و سر موشک است و با حداکثر سرعت 200 کیلومتر در ساعت، پرتاب موشک را تداعی می‌کند.