پیروزی‌های مطمئن (3)

دکلین‌ هیل

نوشتن کتاب با بودن مؤسسه‌ای بزرگ به عنوان پشتیبان آسان‌تر از زمانی است که به عنوان روزنامه‌نگاری آزاد بخواهی کتابی را بنویسی. از همین رو در دانشگاه آکسفورد در مقطع دکترا نام‌نویسی کردم. همیشه رویای رفتن به آنجا را در سر داشتم. این دانشگاه جای پرشکوهی است. از کتاب‌هایی درباره آکسفورد که نویسندگانشان در آنها این دانشگاه را تنها و تنها با شکوه و جلال و جوایز آنچنانی وصف می‌کنند، بیزارم. با این حال وظیفه دارم، از این دانشگاه قدردانی کنم. استادان، مشاوران و استادان راهنما اغلب کاری کردند که در دانشگاه کم و بیش غیر معمول است: آنها من را آسوده گذاشتند. برایم روشن کردند، هر زمان به کمک نیاز داشتم، حاضر هستند با من مشورت کنند. بعد هم در رابطه با کتاب‌ها و منابع کمکی به گونه‌ای معنادار موافقت خود را اعلام کرده و گفتند، باید ادامه بدهم.

گرین کالج من برای هر دانشجو یک رویاست. مکانی کوچک و امن پر از انسان‌های جذاب. در قلب این کالج رصدخانه‌ای از قرن هجدهم قرار دارد، دور تا دورش را هم باغی همواره شکوفا فرا گرفته است. در تیم قایقرانی گرین عضو شدم. یکی از هم تیمی‌هایم به هجده زبان تسلط داشت. (تا زمانی که حرف زدن او به این زبان‌ها را نشنیدم، چنین چیزی را باور نمی‌کردم) هم تیمی دیگرم نیز فردی دانش آموخته، هکر کامپیوتر و مدیر اجرایی شرکتی کامپیوتری بود. شرکتی که شکل تازه‌ای از پول اینترنتی را ابداع کرده بود. (هیچ نمی‌دانم، او کی می‌خوابید)؛ فردی دیگر هم در ماراتنی شش روزه در صحرا به قهرمانی رسیده بود. دیگران تنها یا دانشجویان پزشکی بودند، یا... در پایان دوران دانشجویی با مردی همکاری می‌کردم که دریافتم با مرگ دیوید نیون و رکس هریسن نسلش بر افتاده است؛ یک جنتلمن واقعی انگلیسی که آنتونی هیث‌نام دارد و مدیر انستیتوی جامعه‌شناسی بود. ما در دفتر پر از قفسه‌های کتابش همدیگر را می‌دیدیم و گفت‌و‌گو‌های کاری‌مان طبق معمول از نوشیدن چندین فنجان چای هم فراتر می‌رفت. البته در پس شخصیت بی‌اندازه نرم هیث، انسانی سختکوش و مقاوم با گذشته‌ای ورزشی نهفته بود. او مجموعه‌ای از آثار جالب را نوشته بود، از پژوهش پیرامون طبقه و آموزش در بریتانیا گرفته تا موقعیت سیاسی در عراق امروز. او به من در عبور از تمام موانع برای دریافت درجه دکترا یاری رساند. از او برای خوبی‌هایش و راهنمایی‌هایش تا همیشه سپاسگزار خواهم بود.

برای نوشتن این کتاب نه تنها به کار آکادمیک پرداختم، بلکه در نقش خبرنگاری پیگیر و سمج هم کار کردم. از افرادی پرس‌و جو کردم که با مسابقه سروکاری داشتند. تاکنون تنها ژورنالیست‌های اندکی تلاش کرده‌اند، با دست‌اندرکاران فوتبال درباره وجود جرایم سازمان یافته در رشته ورزشی‌شان حرف بزنند. در چند مورد، برخی از روزنامه‌نگاران ورزشی به این موضع پرداخته‌اند. اینان اغلب آدم‌هایی باهوش و سختکوش و با پرنسیب هستند. با این حال آنها باید وظیفه‌ای را به انجام برسانند و آن هم عبارت است از اینکه نه درباره نتایج یک مسابقه خاص که درباره هر بازی جداگانه گزارش بدهند؛ هفته به هفته، فصل به فصل. این یعنی آنکه آنها به نمایندگان رسمی باشگاه یا برگزاری لیگی وابسته هستند، که به آنها اجازه انجام گفت‌و‌گو‌ها و ورود به بازی‌ها را می‌دهند. چنانچه آنها به چیزی رسوایی آمیز بر بخورند، باید آن را بسنجند و بررسی کنند: باید این فضاحت را برملا کنم و در نتیجه به احتمال زیاد ارتباطم را از دست بدهم، یا آنکه دهانم را ببندم و کارم را ادامه بدهم؟ برای خودم هیچگاه این پرسش در میان نبود. من نگران نتایج بازی نبودم. علاقه‌ای نداشتم که بخواهم برای بلند مدت خود را از داشتن رابطه خوب و نزدیک با بازیکنان مطمئن کنم. می‌خواستم پی ببرم، در عمق و درون این رشته ورزشی چه چیزی رخ داده است. از آنجا که تا آن زمان هنوز هیچ کسی با بازیکنان تماس نگرفته بود و آنها مصرانه می‌خواستند درباره فساد و رشوه خواری در رشته خود حرف بزنند، با من به گونه‌ای خنده‌دار و شگفت‌آور صریح و بی‌پرده رو‌به‌رو شدند. نخست به صورت کلی به موضوع جرایم سازمان یافته در فوتبال علاقه‌مند شدم. بویژه جذب ایده تغییر ماهیتی شدم که در آن گانگستری ناشناس در گذشته، باشگاهی بزرگ را خریداری می‌کند یا با بازیکنان بزرگ دور و برش را پر می‌کند و خود را از تاجری پر حرف و حدیث به بازرگانی دو پهلو تبدیل می‌کند و وقتی تیمش یا بازیکنش به قهرمانی می‌رسد، او یکی از اعضای بلندمرتبه جامعه می‌شود. با این حال رخداد‌ها از من پیشی گرفتند. برخی از باشگاه‌های سرشناس اروپایی از سوی افرادی خریداری شدند که آنچنان فاسد هستند که انسان دوست ندارد نه همسر و نه پسر یا حتی کیف پولش را در نزدیک آنها ببیند. با این حال از قرار معلوم هیچ‌کس جلوی آنها را نگرفت. کارم را با دستکاری نتیجه بازی‌ها آغاز کردم. زمانی که با یک مسؤول نگران رشته تنیس صحبت کردم، او این موضوع را بزرگ‌ترین تهدید برای اعتبار ورزش برشمرد. برای دیدن فعالیت جنایتکاران سازمان یافته به برخی از ورزشگاه‌های بزرگ فوتبال رفته، تیم‌ها و بازی‌ها را از نزدیک تماشا کردم. لیگ‌هایی را بررسی کردم که در آنها قاچاقچیان مواد‌مخدر از چین بیش از 80 درصد رقابت‌ها را دستکاری کرده و نتیجه آنها را تغییر داده بودند و دریافتم که داوران سرشناس بین‌المللی اغلب پیش از داوری رقابت‌های مهم فوتبال، وقت خود را به عياشي می‌گذرانند.

ترجمه: محمد علیجانی‌بائی