دکتر حسین افتخاری
موضوع غزه و محاصره این منطقه که بعد از به راه افتادن کاروان‌های آزادی غزه و رفع محاصره از این منطقه وارد مرحله جدیدی شده در واقع ابتکار عملی است که رژیم صهیونیستی و راهبردهای آن را به چالش کشیده است. به همین جهت است که آمریکا و اروپا که پشتیبان‌های رژیم صهیونیستی هستند به شکل هماهنگ وارد یک پروسه جدید همکاری شده‌اند تا این راهبرد به رفع محاصره از غزه منتج نشود. البته پیشاپیش باید عنوان کرد، آنچه امروز توسط اسرائیل مورد تصویب قرار گرفته و توسط آمریکا با همکاری اتحادیه اروپا و کشورهای عربی منطقه مثل مصر قرار است به اجرا درآید، دستاوردی برای مردم مظلوم این منطقه به حساب می‌آید. البته این امر را نیز نباید فراموش کرد که رژیم صهیونیستی این کاهش محاصره را پذیرفته تا از خسارت‌های بسیار بزرگ‌تر و شکست وسیع‌تر در مقابل مقاومت و مردم غزه در امان بماند. به همین جهت باید به اعزام کشتی مرمره و پس از آن کشتی راشل کوری اشاره کرد که نشان داد رژیم صهیونیستی از رفتار تند با کاروان‌های آزادی سودی نمی‌برد. بنابراین با مدیریتی که آمریکا‌یی‌ها به طرف اسرائیلی‌گوشزد کرده بودند،کشتی راشل کوری با رفتار تند و خشن نظامیان اسرائیلی مواجه نشد. همین مساله در بعد وسیع‌تر درباره پذیرش نوع تخفیف در فشارهای وارده به مردم غزه در حال اتفاق است برای اینکه رژیم صهیونیستی وارد یک مرحله با خسارت‌های وسیع‌تر نشود. در توضیح ابعاد این مساله باید گفت که دیپلماسی آمریکا و رژیم صهیونیستی همواره دنبال این مساله بوده‌اند که برجستگی تهدید رژیم صهیونیستی را در اذهان منطقه و افکار عمومی بین‌المللی کاهش داده و حذف کند و سپس به جای آن یک تهدید موهوم و فرضی دیگری را جایگزین کند تا بتواند در واقع رژیم صهیونیستی را در کنار کشورهایی مانند مصر، عربستان، اردن و دیگر کشورهای منطقه در یک حاشیه امن قرار بدهد. سیاست‌های آمریکا به این شکل پیش می‌رود و اوباما به دنبال این تغییر اولویت تهدید در سطح منطقه است. اگر مسیر کاروان‌های آزادی بخواهد ادامه پیدا کند و رژیم صهیونیستی ناچار باشد که این عقب‌نشینی را بپذیرد، ضمن اینکه یک شکست را در مقابل مردم غزه متحمل شده، در واقع راهبردهای آمریکا در سطح منطقه را نیز دچار چالش کرده است. ترکیه از دهه 90 به واسطه فشار و مدیریت آمریکا توانست ارتباطات راهبردی را با رژیم صهیونیستی برقرار کرده و یک تنفس راهبردی را برای این رژیم ایجاد کند اما در شرایط فعلی این مناسبات بشدت به مخاطره افتاده و حتی نمایندگان کنگره آمریکا به ترکیه هشدار داده‌اند که ادامه این مسیر دشمنی با اسرائیل برای ملت ترکیه زیانبار است. این امر نشان می‌دهد عمق این رویداد می‌تواند یک تحول راهبردی را در سطح منطقه ایجاد کند. از این جهت در واقع می‌توانیم فلسفه هماهنگی که اتحادیه اروپا، آمریکا و رژیم صهیونیستی به اجرا می‌گذارند را به خوبی درک کنیم تا این خسارت راهبردی برای آمریکا و رژیم صهیونیستی اتفاق نیفتد. البته گفتنی است که آمریکا نیز از شرایط درونی مطلوبی برخوردار نیست. معضل نشت نفت در خلیج مکزیک و بحرانی که شرکت BP برای مردم و سیاستمداران آمریکا به وجود آورده کماکان همانند خار در چشم دولتمردان ایالات متحده فرورفته و نمی‌دانند که برای حل این بحران چه اقدامی باید انجام دهند. از سوی دیگر آنها باید حداقل تا 2 ماه آینده نیمی از نیروهای ارتش خود را از عراق خارج کنند. موضوع افغانستان بشدت اکنون هم کنگره و هم دستگاه‌های تصمیم‌گیرنده آمریکا را درگیر خود کرده است. در ماه نوامبر هم انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا برگزار می‌شود و ... لذا دیپلماسی آمریکا مشغله‌هایی جدی را در ماه‌های آینده در پیش رو خواهد داشت. در این دوره که رقابت جمهوریخواهان و دموکرات‌ها بازارگرمی دارد، به نظر نمی‌رسد که آمریکا اتفاق عمده‌ای را پیش‌بینی کرده باشد تا در خاورمیانه و بویژه ایران اجرا کند. البته این کمیته 8 نفره‌ای که در قطعنامه پیش‌بینی کردند و گزارش 90 روزه‌ای که باید ارائه شود، در اواخر شهریور یا پاییز زمینه‌های یک چالش جدید را به وجود خواهد آورد. آمریکا‌یی‌ها درصدد هستند تا با گزارشی که از دبیرکل سازمان ملل می‌گیرند، برای نشست بعدی آژانس انرژی اتمی که در اواخر سال میلادی برگزار خواهد شد، برنامه‌هایی را علیه ایران پیاده کنند. این چند ماه بهترین فرصت را برای ایران فراهم می‌آورد تا فضای جدید بین‌المللی را به وجود آورده و از این فضا استفاده بهینه کرده و وضعیت و اهداف خود را پیش ببرد.
موضوع غزه و محاصره این منطقه که بعد از به راه افتادن کاروان‌های آزادی غزه و رفع محاصره از این منطقه وارد مرحله جدیدی شده در واقع ابتکار عملی است که رژیم صهیونیستی و راهبردهای آن را به چالش کشیده است. به همین جهت است که آمریکا و اروپا که پشتیبان‌های رژیم صهیونیستی هستند به شکل هماهنگ وارد یک پروسه جدید همکاری شده‌اند تا این راهبرد به رفع محاصره از غزه منتج نشود. البته پیشاپیش باید عنوان کرد، آنچه امروز توسط اسرائیل مورد تصویب قرار گرفته و توسط آمریکا با همکاری اتحادیه اروپا و کشورهای عربی منطقه مثل مصر قرار است به اجرا درآید، دستاوردی برای مردم مظلوم این منطقه به حساب می‌آید. البته این امر را نیز نباید فراموش کرد که رژیم صهیونیستی این کاهش محاصره را پذیرفته تا از خسارت‌های بسیار بزرگ‌تر و شکست وسیع‌تر در مقابل مقاومت و مردم غزه در امان بماند. به همین جهت باید به اعزام کشتی مرمره و پس از آن کشتی راشل کوری اشاره کرد که نشان داد رژیم صهیونیستی از رفتار تند با کاروان‌های آزادی سودی نمی‌برد. بنابراین با مدیریتی که آمریکا‌یی‌ها به طرف اسرائیلی‌گوشزد کرده بودند،کشتی راشل کوری با رفتار تند و خشن نظامیان اسرائیلی مواجه نشد. همین مساله در بعد وسیع‌تر درباره پذیرش نوع تخفیف در فشارهای وارده به مردم غزه در حال اتفاق است برای اینکه رژیم صهیونیستی وارد یک مرحله با خسارت‌های وسیع‌تر نشود. در توضیح ابعاد این مساله باید گفت که دیپلماسی آمریکا و رژیم صهیونیستی همواره دنبال این مساله بوده‌اند که برجستگی تهدید رژیم صهیونیستی را در اذهان منطقه و افکار عمومی بین‌المللی کاهش داده و حذف کند و سپس به جای آن یک تهدید موهوم و فرضی دیگری را جایگزین کند تا بتواند در واقع رژیم صهیونیستی را در کنار کشورهایی مانند مصر، عربستان، اردن و دیگر کشورهای منطقه در یک حاشیه امن قرار بدهد. سیاست‌های آمریکا به این شکل پیش می‌رود و اوباما به دنبال این تغییر اولویت تهدید در سطح منطقه است. اگر مسیر کاروان‌های آزادی بخواهد ادامه پیدا کند و رژیم صهیونیستی ناچار باشد که این عقب‌نشینی را بپذیرد، ضمن اینکه یک شکست را در مقابل مردم غزه متحمل شده، در واقع راهبردهای آمریکا در سطح منطقه را نیز دچار چالش کرده است. ترکیه از دهه 90 به واسطه فشار و مدیریت آمریکا توانست ارتباطات راهبردی را با رژیم صهیونیستی برقرار کرده و یک تنفس راهبردی را برای این رژیم ایجاد کند اما در شرایط فعلی این مناسبات بشدت به مخاطره افتاده و حتی نمایندگان کنگره آمریکا به ترکیه هشدار داده‌اند که ادامه این مسیر دشمنی با اسرائیل برای ملت ترکیه زیانبار است. این امر نشان می‌دهد عمق این رویداد می‌تواند یک تحول راهبردی را در سطح منطقه ایجاد کند. از این جهت در واقع می‌توانیم فلسفه هماهنگی که اتحادیه اروپا، آمریکا و رژیم صهیونیستی به اجرا می‌گذارند را به خوبی درک کنیم تا این خسارت راهبردی برای آمریکا و رژیم صهیونیستی اتفاق نیفتد. البته گفتنی است که آمریکا نیز از شرایط درونی مطلوبی برخوردار نیست. معضل نشت نفت در خلیج مکزیک و بحرانی که شرکت BP برای مردم و سیاستمداران آمریکا به وجود آورده کماکان همانند خار در چشم دولتمردان ایالات متحده فرورفته و نمی‌دانند که برای حل این بحران چه اقدامی باید انجام دهند. از سوی دیگر آنها باید حداقل تا 2 ماه آینده نیمی از نیروهای ارتش خود را از عراق خارج کنند. موضوع افغانستان بشدت اکنون هم کنگره و هم دستگاه‌های تصمیم‌گیرنده آمریکا را درگیر خود کرده است. در ماه نوامبر هم انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا برگزار می‌شود و ... لذا دیپلماسی آمریکا مشغله‌هایی جدی را در ماه‌های آینده در پیش رو خواهد داشت. در این دوره که رقابت جمهوریخواهان و دموکرات‌ها بازارگرمی دارد، به نظر نمی‌رسد که آمریکا اتفاق عمده‌ای را پیش‌بینی کرده باشد تا در خاورمیانه و بویژه ایران اجرا کند. البته این کمیته 8 نفره‌ای که در قطعنامه پیش‌بینی کردند و گزارش 90 روزه‌ای که باید ارائه شود، در اواخر شهریور یا پاییز زمینه‌های یک چالش جدید را به وجود خواهد آورد. آمریکا‌یی‌ها درصدد هستند تا با گزارشی که از دبیرکل سازمان ملل می‌گیرند، برای نشست بعدی آژانس انرژی اتمی که در اواخر سال میلادی برگزار خواهد شد، برنامه‌هایی را علیه ایران پیاده کنند. این چند ماه بهترین فرصت را برای ایران فراهم می‌آورد تا فضای جدید بین‌المللی را به وجود آورده و از این فضا استفاده بهینه کرده و وضعیت و اهداف خود را پیش ببرد.