مهدی طاهرخانی
1- شاید جامع‌ترین تعریف خوشبختی، همان چند کلمه‌ای باشد که چاپلین در نهایت سادگی آن را ادا کرد؛
« خوشبختی چیزی نیست جز فاصله بین دو بدبختی» یعنی سعادت وقفه‌ای است بین مصیبت قبلی تا بدبختی پیش رو.
2-کلاهت را رو به آسمان نشانه بگیر و تا جایی که زور در بازو داری آن را به بالاترین نقطه ممکن پرتاب کن. این پیشنهادی است به هواداران سرخابی و سایر تیم‌های غیر خصوصی که منبع درآمد آنها از جایی نیست، جز دولت. در چنین فضایی، همه افکار مدیران عامل به یک امر معطوف می‌شود؛ جذب ستاره در فصل نقل و انتقالات به امید کسب عنوان قهرمانی در لیگ برتر. دغدغه چندانی از باب درآمد نیست بلکه روی چگونگی فشار بیشتر به سازمان تربیت بدنی یا وزارتخانه مزبور و گشادترکردن دهلیزهای ورودی اسکناس است. همانطور که کلاهتان را رو به آسمان گرفته‌اید و قصد پرتابش را دارید به روزهایی فکر کنید که آبی و قرمز دیگر خصوصی شده‌اند و سازمان در اول فصل آنقدر به آنها پول نمی‌دهد که با یک بازیکن قرارداد نیم میلیاردی، آن هم فقط برای یک فصل ببندند. مطمئنا چند لحظه تامل در قبال آن روز، زور بازویت را چنان می‌کاهد که کلاهت نرفته باز خواهد گشت.
3-« التماس که سهل است اگر خودت را هم بکشی پولت را نمی‌دهم» تا قبل از پادرمیانی رئیس‌جمهور، این همه حرف رسانه ملی در قبال حقی بود که ناحق شده بود. از سوی دیگر بنا به بهای ارزان بلیت و سهم کم باشگاه‌ها از فروش آن، پول چندان زیادی دست تیم‌های لیگ برتری را نمی‌گیرد و سوا از اسپانسر، تنها برگ باقی مانده در یک چیز خلاصه می‌شود؛ فروش ستاره و سرمایه‌گذاری از نو اما در فوتبال ما این بازاریابی تا چه حد عرف است؟
4- ملوان آنقدر مازیار زارع را حفظ می‌کند که سرانجام او به عنوان بازیکن آزاد و بدون رسیدن پشیزی به تیم سابقش، سر از پرسپولیس در می‌آورد. غلامحسین پیروانی استعداد را خوب شناسایی می‌کند، به بهترین نوع ممکن آن را می‌پروراند، اما آنها به هیچ وجه حاضر به از دست دادن بازیکنان خود نیستند مگر آنکه قراردادشان به پایان برسد. دست آخر از آن همه ستاره‌سازی فقط افتخار معنوی‌اش برای پیروانی و مقاومت می‌ماند و هیچ خبری از سودآوری نیست.
5- AFC دو پایش را با فشاری روز افزون، روی گلوی فوتبال ما گذاشته و برای حرفه‌ای شدن باشگاه‌های ایرانی اتمام حجت می‌کند، اما اینک ما در حال فريب خودمان و کنفدراسیون فوتبال آسیا هستیم. نمی‌توانیم حرفه‌ای باشیم چون مدیران ما می‌دانند عمر مدیریت‌شان به رتبه اخذ شده در پایان یک بازه کوتاه بستگی دارد، از این رو همه آرزو‌های خویش را در کوتاه مدت دنبال می‌کنند. محمد‌حسن انصاری‌فرد و حبیب کاشانی در دو برهه مختلف با مبالغی باور نکردنی و فقط برای چند بازی، حسین کعبی را به پرسپولیس آوردند آن هم با قراردادی کوتاه مدت. نکته جالب آنکه حسون در هر دو نوبت بعد از رسیدن به جایگاه مطلوب در تیم ملی، پرسپولیس را ترک کرد بدون آنکه ریالی به دخل پرسپولیس سرازیر شود. کمی آن سو‌تر مجددا در فصل نقل و انتقالات لیگ هشتم، بازهم دیدیم که اکثر ستاره‌های سرشناس با ارقامی نجومی، فقط قرارداد یک ساله منعقد کردند تا سال بعد در صورت پیشنهاد خارجی( بدون کسری از مبلغ قراردادشان) ایران را ترک کنند و یا برای تمدید قرارداد قبلی،مبلغ را به صورت تصاعدی افزایش دهند. اما سوال این است؛ اگر کانال ورود پول دولتی
به 2 باشگاه بزرگ پایتخت قطع شود و آنها مجبور به درآمدزایی واقعی باشند(مثل یک بنگاه اقتصادی) آیا باز هم مدیران برای صید موفقیت کوتاه مدت، تن به چنین ترکمنچای‌هایی می‌دهند؟
6- باری باید کلاه را تا بالاترین نقطه ممکن سوت کرد چرا که امروز ما همگی خوشبختیم.