رفته بودم تا ببینم این همه که می‌گویند به آرامگاهت بی‌توجهی شده، سر سنگ سفید و خوش‌نقش و نگارت چه آورده‌اند. رفته بودم تا شاید کسی خیراتی با طعم خوب «نون و القلم» تعارفم کند یا شاید نوای «سه‌تار»ی با آهنگ نوشته‌هایت به گوشم برسد. رفته بودم «سنگی برگوری» بنهم بلکه هوای خاک، دل آشوبم را آرام کند. رفته بودم فاتحه‌ای بخوانم بر سفیدی سنگی که حالا سیاه شده است و بر امضای مایلی که حالا صاف و راست، رسمی و خشک، زل‌زده بود به چشم‌های متعجب من! دلتنگ آرامگاه قبلی توام، اما حالا نشان جدیدی برایت ترسیم کرده‌اند. چون و چرایش به کف عقلم چسبیده، مهم این است که حالا باید با سنگی سیاه نوشته‌هایت را مرور کنم؛ سنگی سیاه
بر گوری سپید.