علی‌اکبر بهشتی:
باز هم دایه‌های مهربان‌تر از مادر شدند و بی‌خیال گوسفند، دل‌شان برای گرگ سوخت. امان از رسم این دایه‌ها که از تگرگ نمی‌ترسند اما به وقت ترنم باران زیر چتر می‌روند! به هنگام نگارش، هرچه علامت تعجب است باید جلوی دایه‌ها گذاشت، دایه‌های مهربان‌تر از مادر، ریزندگان اشک تمساح.
لنگه کفش خبرنگار عراقی اگرچه بر سر بوش فرود آمده بود اما اینجا سر عده‌ای را به درد آورد. سردرد دایه‌های مهربان‌تر از مادر، ناله‌های عجیبی داشت: «نمی‌دانم چرا نمی‌فهمم»، «الزیدی شأن خبرنگاران را تنزل داد»، «خبرنگار عراقی عذرخواهی کرد» و... اما از حنجره جهانیان تنها یک فریاد بلند شد: «بوش حقش بود، دمت گرم، منتظر!»
راست و دروغ‌اش با خودشان اما خبرنگاران می‌گویند؛ الزیدی، شیعه است، طرفدار جمهوری اسلامی است، برادر 2 شهید است. من اصلاً فکر می‌کنم او سنی است. الفتی هم با نظام ما ندارد، برای من مهم اینجاست که بالاخره کفش‌هایی پیدا شد که حتی در وادی مقدس هم نیازی به اجرای «فاخلع نعلیک» ندارد. اگر وادی مقدس است، کفش هم مقدس است. اصلاً با این کفش، راه رفتن جز در زمین مقدس، حرام است، حرام. هر زمینی لیاقت کفش‌های «المنتظر» را ندارد.
راستی، کفش‌های ما را هم به مزایده بگذارید؛ ما هم مثل خبرنگار عراقی فکر می‌کنیم! ما نیز کفش‌هایی داریم که بیشتر از پوشش پا به درد «پوشش خبری» می‌خورند. چاره چیست، وقتی شیطان هست و سنگ نیست و از قلم هم کاری ساخته نیست و فصل، فصل عربده‌هاست، بگذار کفش‌های ما به کاری بیاید. درست نیست ابابیل باشد و سجیل نباشد، حتی اگر این
«رمی جمرات» به قیمت پا برهنه شدن ما تمام شود.