«ال.دی.یو» این مخفف «لیگاد یونیورسیتاریا» یا لیگ دانشگاهی است. این پیشوند به خوبی هویت قهرمان جدید فوتبال آمریکای جنوبی را نشان می‌دهد.
«کیتو» هنوز هم مثل سال‌هایی که تازه حرکتش را به‌عنوان یک تیم دانشجویی آغاز کرده بود ریشه در دانشگاه کیتو بزرگ‌ترین مرکز علمی اکوادور دارد. هنوز هم رئیس باشگاه کسی نیست جز رئیس دانشگاه کیتو.
«کارلوس آرویو» بزرگ‌ترین چهره دانشگاهی این کشور امروز در جایگاه ویژه ورزشگاه یوکوهاما کنار یکی از سرشناس‌ترین تاجران آمریکا یعنی بزرگ‌ترین پسر خانواده «گلیزر» می‌نشیند اما پیشینه و آینده این2 هیچ نقطه مشترکی نداشته و نخواهد داشت. او می‌گوید: «ال.دی.یو همانقدر که معرف ارزش‌های ورزشی است همان قدر هم معرف آزادی، شایسته سالاری و مبارزه با سرنوشت است. این تیم دانشگاه ماست». حرکت بزرگ کیتو بر خلاف باور همگان از زمانی آغاز شد که آنها ستاره‌های اسمی‌شان را از دست دادند اما یک مربی آرژانتینی خوش‌فکر، مدیرانی جاه‌طلب و فضایی مثبت که هواداران متفاوت این تیم پیرامون آن به وجود آورده بودند، کیتو را به جلو راند. این تیم، فوتبالی بدون ستاره اما منسجم و هدفمند را ارائه می‌دهد. بر خلاف بسیاری دیگر از تیم‌های بدون ستاره «دانشگاه کیتو» هجومی بازی می‌کند. آنها با این روش هجومی حتی رقیب اصلی‌شان «بارسلونا» را که همنام باشگاه معظم کاتالان است و از شهری به همین نام در غرب اکوادور می‌آید از میدان به در کردند و بعد نوبت غول‌های برزیلی و آرژانتینی بود که یکی پس از دیگری با فوتبال جسورانه آنها غافلگیر شوند. سرمربی آرژانتینی که هیچ شانسی برای هدایت یک تیم دسته اولی در سرزمین مادری‌اش نداشت چمدان‌هایش را به مقصد پایتخت اکوادور بست و پس از دو سال، رویای دور دست هواداران تیم دانشگاهی کیتو را محقق ساخت. ادگاردو بائوزا همین حالا در تیررس باشگاه‌های ثروتمند لاتینی، اروپایی و آسیایی قرار گرفته و اینچنین به پیشواز دیدار فینال می‌رود: این فینال برای ما بازی مرگ و زندگی خواهد بود. بازیکنان من بر سر هر توپی خواهند جنگید. ممکن است ما را تیم ضعیف‌تر این فینال خطاب کنند ولی ما به طور مداوم می‌جنگیم تا مسیرمان را به بالاترین سطح ممکن باز کنیم و آماده‌ایم تا گام نهایی را هم برداریم، به هرحال می‌خواهیم زمین مسابقه را با سری بلند و اتفاقی بزرگ در پشت سرمان ترک کنیم.