آزاده صالحی: وقتی به خانه می‌رسد گره روسری‌اش کج شده، کسل است و خوابش گرفته. نه به موقع توانسته به کنسرت برسد و نه به موقع به خانه برگشته است. به خودش غر می‌زند که تهران شده پارکینگ متحرک و آدم‌هایی را مجسم می‌کند که درهم می‌لولند و از کنار هم می‌گذرند و پشت هر ماشین و هر آدم چه غوغایی برپاست. خدا می‌داند...
می‌خواهد پایان‌نامه‌اش را بنویسد و استاد راهنما در تلفن موضوعی را پیشنهاد می‌کند که بی‌اختیار خنده‌اش می‌گیرد و جا می‌خورد. تهران و حومه‌اش در سال 1355 سه‌میلیون و 700هزار نفر جمعیت داشته است و ایران در همان سال 34 میلیون نفر. تهران پیش رویش تصویر می‌شود، از این تناقض احساس عجیبی به او دست می‌دهد. روی صندلی جابه‌جا می‌شود و به فکر فرو می‌رود.