دوربین مخفی و کنترل از طریق تلویزیون‌های مداربسته اغلب برای نظارت در مکان‌هایی مانند بانک‌ها، فرودگاه‌ها، تاسیسات نظامی و فروشگاه‌ها به کار می‌رود اما نصب این دوربین‌ها در خیابان‌ها و معابر عمومی بحث‌های زیادی درباره شکستن حریم خصوصی افراد را به دنبال داشته است. نخستين بار دوربین مداربسته در سال 1942 در آلمان برای مشاهده پرتاب راکت V2 طراحی و نصب شد و استفاده از این دوربین‌ها به این منظور همچنان ادامه دارد. اما نصب دوربین در خیابان‌های شلوغ شهر برای کنترل تخلفات، نخستين بار در سال 1968 یعنی حدود 25 سال پس از ساخت آن در نیویورک صورت گرفت.
امروزه سیستم امنیتی انگلستان بیش از هر کشور دیگری به این دوربین‌ها وابسته است و در همه شهرهای کوچک و بزرگ این کشور دوربین‌های مداربسته مراقب افراد هستند. این دوربین‌ها که هر کدام حدود 30 هزار یورو قیمت دارند، در خیابان‌ها، ایستگاه‌ها، پارکینگ ماشین‌ها، سینماها و سالن‌های تئاتر نصب شده‌اند و اگرچه تعداد واقعی آنها مشخص نیست. 4 میلیون و200هزار دوربین در کل انگلستان تخمین زده شده یعنی به ازای هر 14 نفر یک دوربین مداربسته در انگلستان نصب شده است. تمرکز این دوربین‌ها در مرکز شهر لندن آمار آنها را تا 5/1 میلیون در این منطقه افزایش داده است. این آمار شامل دوربین‌ها و سیستم‌های نظارتی کوچک فروشگاه‌های خواروبارفروشی نمی‌شود.
نخستين دوربین‌های مداربسته که در محیط‌های عمومی نصب شدند، سیاه‌و‌سفید بوده و امکان زوم کردن یا گردش به چپ و راست را نداشتند اما امروزه بویژه با توجه به اتصال این دوربین‌ها به کامپیوتر می‌توان از طریق این دوربین‌ها فرد خاصی را انتخاب کرده و وی را بین جمعیت دنبال کرد. همچنین نوعی دوربین مداربسته به نام «eye in sky» طراحی شده که فقط نسبت به حرکات خاصی حساس است و روی افرادی که رفتار متفاوتی نسبت به سایرین دارند، متمرکز می‌شود. در اغلب چهارراه‌های انگلستان علاوه بر دوربین‌های مداربسته، میکروفن هم نصب شده است. این میکروفن‌ها امکان شنود مکالمات تا حدود 100متر را به نیروهای پلیس می‌دهند و اگر کسی به طرز غیرعادی داد بزند و سروصدا راه بیندازد، دوربین‌ها هم روی وی زوم می‌کنند. نوع خاصی از دوربین‌ها هم در مرکز شهر میدلزبرو تعبیه شده است که به کنترل‌کنندگان امکان می‌دهد مستقیما با مجرم ارتباط برقرار و از طریق آن با وی صحبت کنند. در انگلستان حتی در تاکسی‌ها هم دوربین نصب شده است تا پلیس بتواند از هر خشونتی برضد راننده‌ها جلوگیری کند. در این کشور استفاده از دوربین‌های مداربسته برای پیدا کردن کودکانی که والدین خود را گم کرده‌اند، رواج پیدا کرده است.
اما به‌طور کلی این دوربین‌ها استفاده‌های ضدجرم دارند و برای کنترل و نظارت بر رفتارهای ضداجتماعی به‌کار می‌روند. دوربین‌های مداربسته که در انگلستان ابتدا از سال 1990 تا 1994 به‌طور آزمایشی نصب شده بودند، سرانجام توانستند آرای موافق لازم را کسب کنند تا نصب آنها در همه خیابان‌های شهر قانونی شود. شاید موفق ترین تجربه پلیس در استفاده از این دوربین‌ها را بتوان حادثه 7 جولای متروی لندن عنوان کرد. در این حادثه که در آن 52 نفر کشته و بیش از 700 نفر مجروح شدند، سه بمب در ساعات شلوغ صبحگاهی متروی لندن منفجر شد، اما پلیس توانست از طریق همین دوربین‌ها مجرم را خیلی زود دستگیر کند. همچنین حفظ جان یک کودک دوساله که در معرض قتل بود از سوی پلیس پس از مشاهده تصاویر دوربین‌های نصب شده در یک فروشگاه، از دیگر موفقیت‌های این دوربین‌هاست. با این وجود، یک نماینده لیبرال دموکرات در لندن معتقد است به‌طور کلی پلیس عملکرد موفق‌تری در کنترل جرائم در مناطقی که دوربین داشته‌اند، در مقایسه با خیابان‌ها و مجموعه‌های عمومی بدون دوربین نداشته است. رئیس پلیس لندن نیز در سال 2008 فقط 3درصد کاهش جرائم را در نتیجه نصب سیستم‌های مداربسته دانست و گزارش‌ها حاکی است، آمار جرم و جنایت در لندن زیر پوشش این چشم‌های الکترونیکي نیز کاهش نیافته است. استفاده از دوربین‌های مداربسته در آمریکا کمتر از انگلستان است و تعداد سیستم‌های نظارتی در سال 1998 در نیویورک 3 هزار عدد و در شیکاگو 23 هزار و 200 دوربین تخمین زده شده است. اما پس از حادثه 11 سپتامبر مردم بر نصب این دوربین‌ها اصرار دارند و از آنها استقبال می‌کنند.
در کانادا و ژاپن نیز استفاده از این دوربین‌ها رو به افزایش است. مخالفان دوربین‌های مداربسته، نادیده گرفتن حق حریم خصوصی افراد را مهم‌ترین دلیل مخالفت با این دوربین‌ها می‌دانند و معتقدند این سیستم‌های نظارتی نه‌تنها آزادی‌های مدنی افراد را مخدوش و محدود می‌کنند، بلکه نمی‌توانند در کاهش جنایات موثر باشند و فقط قابلیت نمایش جرم را دارند. اما صاحبنظران در پاسخ به این نکته، اشاره می‌کنند که دوربین‌ها یا میکروفن یا دیگر سیستم‌های کنترل‌گر فقط در اماکن عمومی نصب می‌شوند و ربطی به شکستن حریم خصوصی افراد ندارند و از نظر روانی نیز احساس امنیت بیشتری را برای شهروندان به ارمغان می‌آورند.