لشکر عکاسان مدت‌ها پیش از حضورش، جای خود را معین کرده بودند. بیشترشان به فوج بازیکنان درون زمین که مجموع ارزششان حتی از 100میلیون پوند هم فراتر می‌رفت پشت کرده بودند چون هدف لنزهای این شکارچیان جای دیگری بود. حتی وقتی کارگردان تلویزیونی در جریان پخش سرود ملی آرژانتین سعی کرد با فریاد، دوربین‌ها را به سویی هدایت کند، گروهی از جایشان برخاستند تا او را به سکوت وادارند. سرانجام وقتی شخصیت مورد نظر راه خود را به سوی کناره زمین چمن باز کرد، تلفن‌های همراه همگی در دسترس بود تا با دوربین‌های خود از او عکس یادگاری بگیرند. «دیه‌گو مارادونا» هنوز به بی‌مبالاتی شهره است اما این «مارادونای سرمربی» مثل یک پدیده فاخر بود. «ماکسی رودریگز» گل پیروزی را زد اما حتی او هم مانند تیمی که بیشتر مالکیت زمین را در همپدن‌پارک در اختیار داشت مورد توجه قرار نگرفت. در عوض این «نمایش مارادونا» بود که پس از نزدیک به یک دهه غیبت از نو به راه افتاده بود. مردی که زمان‌های زیادی را با فیدل کاسترو سپری کرده و بخشی از معده‌اش را برداشته، با تابوهای نرمال فوتبال چندان میانه‌ای ندارد. به هر حال مارادونا و معمولی بودن با هم بیگانه هستند. امیدهای آرژانتین برآورده شدند و او نخستین پیروزی‌اش را به‌عنوان سرمربی آرژانتین در همان ورزشگاهی به چنگ آورد که نخستین گل ملی‌اش را حدود سه دهه پیش به ثمر رسانده بود.
در پایان او با یک ترفند سینمایی به مواجهه خبرنگاران رفت و همان ابتدا از یکی از خبرنگاران حاضر در کنفرانس که این پیروزی را چندان جالب توجه نمی‌دانست، پرسید: «تو اسکاتلندی هستی؟ من حرفت را قبول ندارم. نمی‌توانم قبول کنم چون یک پیروزی روشن بود. در 25 دقیقه ابتدایی ما عالی بودیم. امشب من افتخار می‌کنم که مربی هستم. یک تجربه بزرگ بود، بچه‌ها باعث شدند امشب احساس آرامش کنم.»
در بیشتر زمان مسابقه «مارادونا» به‌طور کم‌سابقه‌ای روی نیمکت نشسته بود، در حالی که همتایش با عصبانیت در محوطه فنی قدم می‌زد و این بیش از هرچیز او را در مقابل شخصیت مارادونا کوچک جلوه می‌داد. مارادونا مثل همیشه ظرفیت خاصی برای سایه افکندن بر آدم‌های اطرافش داشت، مثل زمانی که هیچکس جرات نداشت پیش از دست قهرمان جام جهانی، آن را لمس کند، نه خورخه والدانو و خورخه بوروچاگا و نه هیچ‌یک از 10 مرد دیگر آرژانتین 86.
«ال‌دیه‌گو» برای آرژانتینی‌ها چنان جایگاهی یافته که سر و کله هر بچه شگفت‌انگیزی در فوتبال پیدا می‌شود، «مارادونای جدید» نامیده می‌شود. به طرز خنده‌آوری هر تیمی در آرژانتین سه، چهار تا از آنها دارد ولی آن شب در «همپدن‌پارک» بالاخره ثابت شد که در تمام تیم ملی تنها یک آرتیست نقش اول با این نام وجود دارد که او هم کنار زمین بود. شاید بگویید در غیاب «سرجیو آگوئرو»، «لیونل مسی» و «خوان رومن‌ریکلمه» طبیعی است جای «مارادونای جدید» درون زمین خالی باشد ولی وقتی نسخه اورژینال حی‌وحاضر تمام نورافکن‌ها و نگاه‌ها را معطوف به خود کرده، دیگر حرفی باقی نمی‌ماند. بویژه که حالا او رهبر نسلی است که با مدح و ثنای «مارادونا» قد کشیده‌اند. «بچه‌ها اراده کرده بودند تا کار کنند. ما می‌خواستیم هرطور شده از این وضعیت بد بیرون بیاییم. در مقابل شیلی به پایین‌ترین حد رسیده بودیم و در آن شرایط نمی‌شد هیچکس دیگر را سرزنش کرد. من موفق شدم شاید به این‌خاطر که کاری کردم تا بچه‌ها بر ترسشان فائق آیند. من تمرکزم را معطوف به بالا بردن روحیه و اعتماد به‌نفس تیم خودم کردم.» مارادونا حالا باور دارد که دیگر نمی‌توان وطن‌پرستی شاگردانش را زیر سوال برد: «من به مردم آرژانتین اطمینان می‌دهم که این بچه‌ها جانشان را هم به خاطر پیراهنشان خواهند داد.» مارادونا خود در زمان بازیگری‌اش این را به اثبات رسانده بود. این ایده‌ای است که آرژانتین می‌خواهد تجربه‌اش کند. مارادونا حالا کسانی را در اختیار دارد مثل کارلوس ته‌وز که عاشق دریبل زدن و شوت زدن هستند و درست مثل خود او از کوچه‌خیابان‌های بوئنوس‌آیرس به بازی زیبا وارد شده‌اند. اما در نهایت عملکرد ماسچرانو در زمین ثابت کرد که او پرچمدار عصر مارادونا در مرکز زمین خواهد بود. می‌گویند با بازگشت استعدادهای دیگر (مسی، آگوئرو و ریکلمه) نخستین اشکالات در بازی تیم ظاهر می‌شود چون مارادونا نمی‌تواند آن‌همه ستاره را در قالب 2-4-4 بگنجاند ولی چه باک که مارادونا انتخابش را کرده است. ماسچرانو رهبر و مرکز ثق