آن آخرین دیدارمان را یادم هست. آخر چطور ممکن است فراموش کنم؟ هر چند تو هیچ وقت اهل فریب دادن نبودی اما آن روز وقتی نگاهم روی نون یا حسین سربندت خیره ماند نهیب زدی که یک عملیات ساده است و زود بر می‌گردم.
بال‌های چادر مشکی‌ام که از اشک خیس شد
تو عبور کردی و من تا ساعت‌ها عبورت را نظاره کردم. و بعد پای پیاده بچه را بغل زدم و
تا منتهی‌الیه خیابان گریه کردم و فشار گیج‌کننده‌ای زیر پوستم می‌دوید.
آن آخرین دیدارمان را یادم هست و البته روزهای بعد از آن را که کاروان‌ها آمدند و تو در میانشان نبودی بسیجی...