در پی دستگیری و اعدام عبدالمالک ریگی، حبیب احمدزاده از نویسندگان و پژوهشگران دفاع مقدس، در نامه‌ای خطاب به مردم کشورهای غربی از آنان خواست به دولت‌های فریب‌کار خود اعتماد نکنند.«قصه‌های شهر جنگی» و«شطرنج با ماشین قیامت» از آثار موفق این نویسنده است.متن نامه به شرح ذیل است:
می‌گویند زمانی که در دهه50 میلادی قرار بود دادگاه لاهه برای رسیدگی به دعاوی انگلیس در ماجرای ملی شدن صنعت نفت ایران علیه دولت نخست وزیر وقت ایران مرحوم مصدق تشکیل جلسه دهد، دکتر مصدق با هیأت همراه زودتر از موقع از هتل به محل رفت. در حالی که پیشاپیش جای نشستن همه هیات‌های شرکت‌کننده تعیین شده بود، دکتر مصدق رفت و به جای محل صندلی نمایندگی هیات ایران روی صندلی مخصوص نماینده انگلستان نشست. قبل از شروع جلسه، یکی، دو بار به دکتر مصدق گفتند که اینجا برای نماینده هیات انگلیسی در نظر گرفته شده و جای شما آنجاست اما پیرمرد توجهی نکرد و روی همان صندلی نشست. جلسه داشت شروع می‌شد و نماینده هیات انگلیس روبه‌روی دکتر مصدق منتظر ایستاده بود تا بلکه بلند شود و روی صندلی خویش بنشیند اما پیرمرد اصلاً نگاهش هم نمی‌کرد. جلسه شروع شد و قاضی رسیدگی کننده به مصدق رو کرد و گفت؛ شما جای نماینده انگلستان نشسته‌اید، جای شما آنجاست. کم‌کم ماجرا داشت پیچیده می‌شد و بیخ پیدا می‌کرد که مصدق بالاخره به صدا درآمد و گفت: شما فکر می‌کنید نمی‌دانیم صندلی ما کجاست و صندلی نماینده هیات انگلیس کدام است؟ نه جناب رئیس، خوب می‌دانیم جایمان کدام است!
سال‌های سال است دولت انگلستان در سرزمین ما خیمه زده و کم‌کم یادشان رفته که جایشان اینجا نیست و ایران سرزمین آبا و اجدادی ماست نه سرزمین آنان. اما علت اینکه چند دقیقه‌ای روی صندلی دوستان نشستم به خاطر این بود که دوستان بدانند بر جای دیگران نشستن یعنی چه؟ سکوتی عمیق فضای دادگاه را احاطه کرده بود و دکتر مصدق بعد از پایان سخنانش کمی سکوت کرد و آرام بلند شد و به روی صندلی خویش قرار گرفت. دستگیری عبدالمالک ریگی بی‌شباهت به این ماجرا نیست. او بن‌لادن ما ایرانیان بود. همانطور که القاعده تنها برای ایجاد رعب و وحشت از هر روش جنایتکارانه‌ای استفاده می‌کرد تا به بهانه آزادی از زیر یوغ دیگران سرها ببرد و خانواده‌ها را سوگوار کند.
ولی به‌راستی چرا دولت‌های غربی اینگونه مواضع دوگانه در برابر مسائل دارند؟ بن لادن در اوایل کار خود در دهه 80 میلادی همچون غول چراغ جادو از بطری سازمان سیا بیرون آمد تا به نفع سیاست‌های آمریکا در افغانستان گلوی ارتش سرخ شوروی را بدرد، ولی بعدها این غول هرگز به داخل بطری افسانه‌ای بازنگشت. همیشه همین‌طور است در دسته دزدان اختلاف می‌افتد و یک روز دزد کوچک‌تر می‌خواهد دزد بزرگ‌تر را کنار بزند و خود صاحب همه منافع شود. ولی داستان عبدالمالک جالب‌تر است؛ او پس از تروریست شدن دل به دشمنان مردم خاورمیانه و ایران و حتی هم‌قومان خود یعنی بلوچ‌ها سپرد. جالب آنکه خلاف بن لادن که هرگز کسی او را در حال سر بریدن یا کشتن کسی ندیده، ریگی با کمال افتخار در مقابل دوربین‌ها این کار را می‌کرد و بدون شطرنجی کردن صورت برای پخش به شبکه‌های مختلف جهانی می‌فرستاد. در زمانی که دولت آمریکا به پخش مصاحبه‌های بن لادن و الظواهری از شبکه‌های الجزیره و العربیه اعتراض می‌کرد گویندگان صدای آمریکا کاری کردند که حتی گردانندگان مرعوب عربی نیز با تمام ترسشان جرات انجام چنین کار و خوش‌خدمتی به بن‌لادن را نداشتند. این کار چه بود؟ مصاحبه مستقیم با عبدالمالک ریگی و خوش و بش با او در مقابل چشم خانواده‌های داغداری که روز قبل ماجرای سر بریدن فرزندان بیگناه رهگذران از جاده‌ها را دیده بودند. جالب آنکه پس از ماجرای نشاندن هواپیمای حامل این‌تروریست و دستگیری وی بدون کوچک‌ترین خشونتی در خاک ایران، کارشناسان صدای آمریکا اذعان می‌کردند، باید سازمان ایکائو، ایران را به دلیل این عمل محکوم و فضای ایران را برای تردد هواپیماها ناامن اعلام کند.
حال اگر قرار بر این باشد که به خاطر اجرای بدون خشونت‌ترین دستگیری فردی جانی که حداقل 400 خانواده بیگناه را در عملیاتی که خود مستقیما در آن شرکت داشته عزادار کرده در جهان کسی محکوم شود، پس دولت صاحب این رسانه (صدای آمریکا) که به بهانه دستگیری بن‌لادن صد‌ها هزار نفر از مردم بیگناه افغانستان و عراق و نیز جوانان سرباز ساده‌دل آمریکایی را به کشتن داده و 2 کشور را به اشغال درآورده و زیرساخت‌های اساسی که با پول همین ملت‌های بدبخت ساخته شده را نابود یا به تسخیر خود درآورده را باید به چه مجازاتی رساند؟ اگر به خاطر نشاندن یک هواپیمای مسافربری و بالا رفتن احتمالی آدرنالین خون مسافران این پرواز محکومیت جهانی لازم است، پس باید با دولتی که 290 مسافر بیگناه ایرانی را در هنگامه جنگ ایران و عراق و در آسمان و آب‌های هزاران مایل دورتر از خاک کشورش و تنها به پشتیبانی از فردی به نام صدام که بعدها خود نیز مستمرا تجاوزگر بودن او در حمله به ایران را اعتراف کرده، در آسمان تکه‌تکه می‌کند به چه روشی رفتار کرد؟ آیا مدال‌هایی که به کارکنان این ناو با عنوان (ابراز شجاعت در عملیات رزمی) داده شده و نیز معذرت‌خواهی که برای کشتار این بی‌گناهان در آسمان هرگز انجام نشد مغایرتی با این حرف‌ها ندارد؟
نکته جالب دیگر در پیشینه اخلاقی این 2 مرد است؛ بن لادن در جوانی فردی غیرپایبند به همه اصول دینی اسلام بوده که ناگهان مدعی رهبریت جهان اسلام می‌شود. ریگی نیز دقیقا به انواع مشابهی از مشکلات اخلاقی دچار بوده و ناگهان خواب‌نمای رهبریت و رسالت آزادی مسلمانان بلوچ و سنی می‌شود؛ توبه‌کارانی که هرگز متوجه دستورات اخلاقی و واقعی دین اسلام در رعایت رحمت و عدم ظلم به دیگران نیستند، دینی که پیامبرش پس از فتح اصلی‌ترین شهر مقدس مسلمانان از دست کفاری که هم‌کیشان و تعدادی از خانواده‌اش را کشته بودند نه تنها دستور انتقام‌گیری نداد بلکه خانه دشمن‌ترین دشمنانش(ابوسفیان) را پس از خانه مقدس مسلمانان یعنی کعبه محلی کاملا امن و مبرا از هرگونه تعرض قرار داد تا همه بدانند که رویه او در مبارزه چگونه است و بدینگونه رفتار کنند. ولی در میان این خواب‌نمایان توبه‌کار برای نجات جهان فرد سومی نیز وجود دارد که به منطقه خاورمیانه و پیروان دین اسلام تعلق ندارد. او نیز در جوانی یک الکلی و دائم‌الخمر بهشمار میآمده که ناگهان رسالت نجات جهان غرب و مسیحیت و علم نابودی مسلمانان در جهان را به دوش می‌گیرد و آن فرد کسی نیست جز ضلع سوم این کشتار جهانى یعنی رئیس‌جمهور سابق آمریکا جورج دبلیو بوش. بگذریم! دیرزمانی است که اکثریت مردم خاورمیانه این تناقض بین سخن و عمل را به‌خوبی می‌شناسند، تروریست خوب و تروریست بد. این تفکر ده‌ها ساله دولت‌های غربی برای ما مردم خاورمیانه بوده است. در قدیم بن‌لادن تروریست خوبی بود چون باید ضد دولت شوروی سابق پشتیبانی می‌شد چراکه افغانستان در تسخیر روس‌ها بود و باید بدین بهانه به این ملت کمک کرد ولی یک سؤال! آیا بن‌لادن عرب‌تبار عربستانی یک افغان بود تا برای بازپس‌گیری کشورش سیل کمک‌های تسلیحاتی و مالی را به گروه او روانه کرد یا...؟ ولی بعدها بن‌لادن تروریست بدی شد چون علیه منافع ارباب سابقش آمریکا ترکتازی کرد و مدعی همه‌چیزخواهی شد. مگر آنان نبودند که شوروی سابق را تار و مار کرده و از افغانستان بیرون رانده بودند پس چرا نتوانستند صاحب بقیه جهان شوند؟ مگر صدام دیکتاتور خوبی نبود که با پشتیبانی همه‌جانبه غرب آنقدر تسلیحات و توپ و تانک برای نابودی تک دولت واقعا مستقل خاورمیانه یعنی ایران دریافت کرد که پس از قبول ناگهانی آتش‌بس از سوی ایرانیان در جنگ میان 2 کشور به فکر بیفتد تا با این سلاح‌ها کویت و حتی اگر بخت اجازه دهد عربستان را نیز تصرف کند. ولی بعدا صدام یک دیکتاتور بد محسوب شد چون به منافع پشتیبانانش در منطقه حمله‌ور شد، پس دولت‌های غربی که خود او را مجهز کرده بودند طی 2 جنگ و به بهانه داشتن یا پیدا کردن سلاح‌هایی که خود قبلا به او داده بودند، کشور تاریخی عراق را تصرف کردند. دیکتاتور خوب، تروریست خوب. ذهن دولتمردان غربی لبریز از عشق به چنین افرادی است حتی اگر معشوق همیشه جفاکار از آب درآید ولی چه می‌توان کرد که به قول ما مردمان خاورمیانه، عاشق همیشه کور است و عیب‌های عیانی را که همه می‌بینند او نمی‌بیند.
شاید با آمدن اوباما، ما در خاورمیانه گمان برده بودیم که زمانه در حال عوض شدن است و تروریست خوب دیگر وجود ندارد ولی مسافرت‌های آزادانه عبدالمالک ریگی در سطح منطقه و نیز آخرین سفر مشکوکش به پایگاه آمریکا در کشور قرقیزستان برای همگان این شک را باقی نمی‌گذارد که هیچ چیز در مخیله دولتمردان غرب عوض نشده است، بنابر این من به خوانندگان فهیم غربی توصیه میکنم که لحظه‌ای به این پند ایرانی که توسط یک نخست‌وزیر که تنها به جرم ملی کردن نفت کشورش از دست چپاولگران بین‌المللی در یک کودتای آمریکایی- انگلیسی سرنگون شد توجه کنند و لحظه‌ای بر صندلی ما مردم خاورمیانه بنشینند. در این جایگاه دیگر به کدامین قول دوستی و صداقت دولت‌هایتان می‌توانید اعتماد کنید؟ واقعا سخن درستی پس از گرفتن بدون خشونت عبدالمالک ریگی در کوچه و بازارهای ایران و منطقه در جریان است که«راه گرفتن تروریست‌ها این است و نه تسخیر و نابودی بی‌نتیجه 2 کشور» که جمله‌ای دیگر را نیز بهراحتی می‌توان بدان اضافه کرد و نه حتی اعتماد به دولت‌هاى غربی پروراننده این تروریست‌ها در قبل یا اکنون. شما نیز توصیه ما را جدى گرفته و همچون ما در خاورمیانه هرگز برای امنیت فرزندانتان در غرب، به این دولتمردان ریاکار اعتماد نکنید.