فیل‌بال
خب، باور می‌کنید؟ غیرمحتمل‌ترین نتیجه مرحله اول مسابقات درست در انتهای دور ابتدایی رقم خورد. نکته عجیب آنجاست که هر قدر بیشتر بازی اسپانیا – سوییس را مرور می‌کنیم، نتیجه آن را کمتر شگفت‌انگیز می‌یابیم. حالا اسپانیا طی 50 بازی دومین باخت را هم تجربه می‌کند که هر 2 باخت در خاک آفریقای جنوبی به وقوع پیوسته و هر کدام مقابل تیم‌هایی که در ابتدا رقبایی راحت به نظر می‌رسیدند.
اما اسپانیا در بازی آغازینش طوری بازی کرد که انگار قرار است گل‌هایی طبق روند همیشگی برسند یا اینکه قرار است احتمالات ریاضی حتما محقق شوند. وقتی در نیمه اول داوید ویا فرصتی که خودش برای خودش ساخته بود را با وجود حرکت زیبایش به هدر می‌داد، می‌توانستیم این رویکرد را ببینیم. وانمود کردن به شوت، سپس دور زدن یار مقابل و بعد بلافاصله اقدام به یک ضربه خیلی خاص با پای چپ، در حالی که در زمان زدن ضربه احتمالا به این هم فکر می‌کرد که با یار حامی‌اش سیلوا کار کند یا نه؟ اما ویا پس از هدر دادن موقعیت هم خیلی نگران نبود چون از حالتش پیدا بود که مطمئن است موقعیت‌های بسیار دیگری از راه خواهند رسید و او بالاخره یکی از آنها را داخل چارچوب می‌کند. یک بازیکن کوچک‌تر در یک تیم کوچک‌تر، پس از آن صحنه باید رو به آسمان فریاد می‌کشید و آه و افسوسش درمی‌آمد اما ویا فقط خمی به ابرو انداخت و به کارش ادامه داد.
البته این ژستی قابل درک از کسی بود که باور دارد، می‌تواند از بخت‌های بسیاری که برایش مهیا می‌شود درصد خوبی را به گل تبدیل کند و این را میانگین گل‌های بالای ویا در تیم ملی اسپانیا به ما می‌گوید. اما سوییسی‌ها ایده‌هایی متفاوت از اسپانیایی‌ها داشتند. برنامه بازی آنها ساده‌تر ولی کاملا موثرتر بود و هنگامی که سندروس متفکر و کم‌عمل هم بیرون کشیده شد، حقیقتا بازی آنها رشد بیشتری هم یافت. سوییس پس از آن بسته‌تر شد و با جدیت بیشتری به دفاع پرداخت. نه فقط این اتفاق افتاد بلکه روشن بود اسپانیا هر قدر مدت بیشتری در رسیدن به گل ناکام می‌ماند، برنامه بازی‌اش بیشتر و بیشتر بهم می‌ریزد.
در یک جو نه‌چندان به هیجان آمده، اسپانیا به همان بازی عادی توام با پاس‌های مداوم کوتاه و جابه‌جایی‌های زیاد بسنده می‌کرد ولی هر قدر این تیم برای چیدن ثمره کارهایش معطل می‌ماند، آفتاب اسپانیایی‌ها هم بیشتر غروب می‌کرد. به زمین فرستادن خسوس ناواس گزینه‌های بیشتری در سمت راست پیش پای توزیع‌کنندگان (پاس) یعنی ژاوی و چابی آلونسو گذاشت و تیم نسبت به زمانی که سیلوای کم‌فروغ بازی می‌کرد عرض بیشتری یافت ولی پاس‌های نهایی ناواس اغلب ضعیف بودند؛ از جمله آن کرنر ضعیف نابخشودنی که آخرین ضربه مسابقه محسوب می‌شد.
معلوم بود سرخیو راموس برای جلو کشیدن چندان آزاد نیست ولی آن توپ آخرش می‌توانست حرف‌هایی برای گفتن داشته باشد اگرچه نه در یک چهارشنبه‌شب.
اسپانیایی‌ها به بخت بدشان لعنت می‌فرستند (بویژه به‌خاطر آن ضربه کشنده چابی آلونسو که به تیرک افقی اصابت کرد) و به هاوارد وب، داور مسابقه که به سرعت توسط آنها به بی‌عدالتی متهم شد. درست است که این‌طور به نظر می‌رسید که داوید سیلوا در نیمه اول در 18 قدم سرنگون شده یا شواهدی دال بر آفساید بودن گل سوییس وجود داشتند اما آیا چنین بهانه‌هایی می‌تواند حرکت دردیوک در عمق و ضربه بیرون پای او را که به تیر دروازه اسپانیا اصابت کرد یا جاگیری سوال‌برانگیز کاسیاس در بهم ریختگی دفاعی منجر به گل سوییس را انکار کند؟ چرا یک دروازه‌بان باید رویکردی شبیه به یک دفاع میانی نسبت به مهاجم حریف داشته باشد و آن‌طور تن به خطایی بدهد که احتمالا پنالتی بود. کاسیاس تمام بدنش را روی زمین سر راه مهاجم حریف پهن کرد. گفتنش آسان است، ولی مگر کاسیاس یک سنگربان باتجربه نیست؟ آیا این تایید عملی همان صحبت‌هایی نیست که می‌گویند ویکتور والدس در تک‌به‌تک‌ها از او پیشی گرفته است؟ اما متاسفانه این تردیدها سلاح روزنامه‌نگاران است و نه سرمربیان.
با این احوال ترس زودرس کاری نابخردانه است. وقتی هنوز 2 مسابقه مانده که کاملا بوی پیروزی می‌دهند نباید پرچم سرخ و زرد را به حالت نیمه‌افراشته درآورد. با نگاهی به مسابقه شیلی – هندوراس، باید از سرایت هرگونه «خودتردیدی» به درون تیم باهدف درخشان
پیروزی مقابل هندوراس جلوگیری شود. روز دوشنبه در ژوهانسبورگ، اسپانیا هنوز می‌تواند با 6 امتیاز از گروهش به عنوان صدرنشین صعود کند به شرطی که بتواند هندوراس را با نتیجه‌ای سنگین‌تر از سوییس شکست دهد. البته الان ترس از برخورد با صدرنشین گروه G هم به چشم می‌خورد که با آنچه از برزیل در مقابل کره‌شمالی دیدیم، به سختی می‌توان آنها را رقیبی ترسناک فرض کرد. اسپانیا هنوز هم این قدرت را دارد که هر کسی را شکست دهد و این ربطی به بازی بد مقابل سوییس ندارد. برای آغاز یک پرواز مطمئن باید به افق‌ها چشم داشت. آنها در نیمه اول یک فوتبال واقعا عالی به نمایش گذاشتند اما سوییس در یک‌سوم دفاعی‌اش بشدت روی متوقف کردن آنها متمرکز شده بود. قدرت فیزیکی و ارتفاع (قد) دفاع سوییس در این راه جواب داد چون داوید ویا توپ‌هایی را ترجیح می‌دهد که مستقیما به پایش برسند. این به معنای آن است که مافوق او، ژاوی هرناندس، نیاز به آزادی از هرگونه قید و بند دارد تا در حفره پشت سر مهاجمان کار کند. او عالی آغاز کرد ولی هر چه بازی پیش می‌رفت به نظر می‌رسید سوییسی‌ها بیشتر خطوط حمایتی (پاس‌های) او را قطع می‌کردند. چابی آلونسو هم پس از این اتفاق فقط یک مسیر را در پاس‌هایش به رسمیت می‌شناخت؛ به سمت ناواس و بعد از آن پاس تبدیل به یک سانتر می‌شد که یک کله سوییسی همیشه اول از همه آن را لمس می‌کرد.
ویا بازیکنی بسیار خوب است ولی او یک سانترفوروارد کلاسیک نیست که با توپ‌های بلند و شدتی فوق‌العاده حمله کند. دل‌بوسکه باید به فرناندو یورنته روی می‌آورد تا کمی دفاع سوییس را پس بزند. آن یکی فرناندو (تورس) به نظر با فقر سرعت دست و پنجه نرم می‌کرد، در چند موقعیت بیش از حد توپ را حمل می‌کرد و یک فرصت عالی با ضربه قوس‌دار روی پا را هم از دست داد که فصل قبل می‌توانست آن را در حالت خوابیده هم گل کند.
همچنین سوییسی‌ها کارشان را درباره آندرس اینیستای شکننده به خوبی انجام دادند و هر وقت که او پا به توپ حرکت می‌کرد علیه‌اش به خشونت متوسل می‌شدند که اگر تقصیری را متوجه هاوارد وب بدانیم به خاطر ناتوانی او در حفظ بازیساز اسپانیایی از گزند خشونت‌های عریان بازیکنان رقیب بوده است. پدرو در پست خودش به سختی تلاش می‌کرد اما مطمئنا اگر باید کسی جایگزین اینیستا می‌شد او فابرگاس بود نه پدرو.
اگر بخواهیم از زبان آمار صحبت کنیم نتیجه شوک‌برانگیز بود بویژه اگر بدانیم سوییس طی 18 بار رویارویی با اسپانیا طی 105 سال گذشته نتوانسته پیروز شود؛ بازی‌هایی که 15 بار به پیروزی اسپانیا منجر شده‌اند. این مسابقه همچنین نیم سده بازی‌های اسپانیا در جام‌جهانی محسوب می‌شد که به جای جشن در آن شاهد افتضاح ماتادورها بودیم.
دست آخر اینکه اسپانیا باید متمرکز بماند. آنها قاعدتا نخستین تیمی نیستند که در نخستین بازی‌شان در جام می‌بازند اما به مراحل پایانی می‌رسند و حتی قهرمان می‌شوند. براستی آنها بد بازی نکردند اما به شکلی غیرمعمول به خاطر بی‌دقتی در پاس‌های آخر و فقدان فشار کافی در یک‌سوم هجومی بازی را واگذار کردند. شاید باخت موجب بهبود آنها هم بشود و کاری کند تا با تمرکز بیشتری به بازی‌های پیش رو بپردازند.
اما در پایان به عنوان یک نظر شخصی باید اعتراف کنم که باخت اسپانیا برایم یک تاوان بود. همین هفته پیش بود که وقتی به خانواده‌ام پیشنهاد دادم برای شرکت در جشن فوتبال روزهای جام یک تلویزیون 42 اینچ HD پلاسمایی صفحه تخت بگیرم، این پیشنهادم به طور غیرمنتظره‌ای از سوی خانواده به عنوان دور ریختن پول تلقی شد. گذشت تا اینکه 4 روز پیش از شکست اسپانیا خبردار شدم مغازه‌ای در آن سر شهر (سن سباستین) اعلام کرده در صورتی که اسپانیا بازی‌هایش را ببرد کل پول خرید همان نوع تلویزیون را که من به آن دل بسته بودم به مشتری‌ها بازمی‌گرداند. خب، شاید آنها چیزی می‌دانستند که من نمی‌دانستم.
منبع:: Soccernet