«تیم ملی فوتبال بانوان باید به بازی‌های آسیایی گوانگجو اعزام شود. این تاکید علی سعیدلو است.»، «این تیم ضعیف است، در گوانگجو کیسه بوکس سایر تیم‌ها می‌شود. به نظر می‌رسد فدراسیون هم مخالف است».
این شرح حال فوتبال بانوان ایران است. همان فوتبالی که نوپا بود و می‌خواستند با برنامه‌ریزی مدون آن را در آسیا به سرعت رشد دهند. پس از کسب نتایج ضعیف تیم‌ملی فوتبال بانوان در رقابت‌های مقدماتی جام ملت‌های آسیا در تایلند بود که مسؤولان فدراسیون وادار شدند حتی برای مدت کوتاهی دست از تیم‌های مردان بردارند و برای زمان اندکی وقت و تمرکز خود را به تیم ملی زنان اختصاص دهند. بعد از این مسابقات فدراسیون تصمیم گرفت برای فوتبالی که اعتقاد داشت بازیکنان با استعدادی دارد، مربی خارجی بزرگ جذب کند تا این تیم روند بهتر و رو به رشدی را پیش بگیرد ولی گویا این تصمیم فقط در حد حرف بوده است. افشارزاده می‌گوید: «چشم مردم در بازی‌های آسیایی به مدال است.» این در حالی است که مرضیه اکبرآبادی اعتقاد دارد که این تیم برای ثبت شرایطش در مسابقات برون مرزی اعزام می‌شود و ما به هیچ عنوان از آنها نتیجه نمی‌خواهیم. معاون بانوان سازمان تربیت بدنی می‌گوید: «وقتی غول‌های فوتبال دنیا هستند ما دیگر به دنبال قهرمانی نیستیم». «تیم ملی فوتبال بانوان ضعیف است.» این جمله‌ای است که بهرام افشارزاده از فریده شجاعی نقل می‌کند و تصریح می‌کند: «این تیم می‌رود و کیسه‌بوکس سایر تیم‌ها می‌شود. به نظر من خود فدراسیون هم مشتاق نیست». دبیرکل کمیته ملی المپیک در حالی این اظهارات را بیان می‌کند که مسؤول کمیته بانوان فدراسیون فوتبال تمایل زیادی به اعزام بانوان دارد. وی یادآوری می‌کند: «3 سال پیش گفته بودیم اگر روی این تیم برنامه‌ریزی شود می‌تواند مدال بگیرد ولی اکنون با این شرایط نه.» اصلا معلوم نیست که سرانجام این تیم چه خواهد شد. اعزام شدن یا نشدن این تیم فعلا مانند توپی است که از سازمان به فدراسیون و از آنجا به کمیته المپیک پاس داده می‌شود. در این بین نکته قابل توجه نحوه برخورد سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک است. اکبرآبادی، افشارزاده را محکوم به تعلل می‌کند در حالی که افشارزاده به فکر نتیجه کار است. معاون بانوان سازمان می‌گوید: «از اسفندماه سال گذشته بارها و بارها به کمیته المپیک گفتیم که تیم باید اعزام شود. افشارزاده تعلل کرده، ولی علی‌آبادی با حسن نیت همه مسائل را پیگیر بوده است». وی اعتقاد دارد: «وقتی دربحث بانوان موضوع به افشارزاده می‌رسد متوقف می‌شود، او می‌خواهد از هر چیزی برای توجیه کردن استفاده کند». از طرف دیگر افشارزاده می‌گوید: «ما دلمان می‌خواهد تیم‌های باکیفیت را روانه مسابقات کنیم. در رقابت‌هایی در سطح آسیایی کمیت مهم نیست. هر چقدر کیفیت بالا برود شانس مدال هم بیشتر می‌شود». حال باید دید تاکید سازمان نتیجه می‌دهد یا سیاست کمیته؟