آیا شما هم درست در همان لحظه‌ای که فرزندتان اشتباه می‌کند او را با صدای بلند دعوا می‌کنید؟!تاکنون از خود پرسیده‌اید روزی چند بار از دست فرزندتان عصبی می‌شوید و او را به‌خاطر اینکه باعث ناراحتی شده یا اشتباه کرده است سرزنش می‌کنید؟! پاسخ این سؤالات را با دفعاتی که به او ابراز محبت می‌کنید مقایسه کنید. آیا پس از انجام کارهای خوب و رفتارهای مورد تایید او را در آغوش می‌کشید و مورد محبت قرار می‌دهید؟ آیا شما هم در دسته والدینی قرار می‌گیرید که خشم خود را راحت‌تر از محبت ابراز می‌کنند؟! به نظر می‌رسد اغلب والدین در ابراز خشم و عصبانت موفق‌ترند؛ در حالی که در آغوش گرفتن و بوسیدن فرزندان موجب ارتقای سطح سلامت روان آنها می‌شود و با بالابردن اعتماد به‌نفس و احساس امنیت در رشد شخصیتی آنان به عنوان عامل مهمی شناخته شده است. بسیاری از والدین تمام وقت خود را برای تامین نیازهای اقتصادی فرزندشان صرف می‌کنند و حتی به‌منظور محبت کردن به آنها سعی می‌کنند نظر فرزندشان را در زمینه‌های مختلف تامین کنند. اما هیچ‌گونه محبتی اعم از محبت کلامی یا حمایت رفتاری نمی‌تواند جایگزین آغوش گرم والدین شود. اینکه چند بار در روز فرزندتان را مورد نوازش و تایید قرار می‌دهید، نمی‌تواند تابع شرایط اقتصادی شما باشد و بسیاری از خانواده‌های مرفه نیز به این محرومیت و معلولیت عاطفی مبتلا هستند. محبت‌کردن، نوازش و بوسیدن فرزندان امری اکتسابی است و باید به افراد آموزش داده شود تا آنها هم در جای لازم بتوانند محبت‌شان را نشان دهند. این ناتوانی خاموش در بسیاری از خانواده‌ها طبیعی به نظر می‌رسد تا جایی که در بعضی موارد گاه پدر یا مادر حتی از در آغوش گرفتن و نوازش فرزندان نوجوان خود اکراه دارند و آن را عمل خوشایندی نمی‌دانند در حالی که اگر پدر با محبت پدرانه هر روز دقایقی فرزند خود بویژه دخترش را مورد نوازش قرار دهد، نیازهای عاطفی او برطرف شده و کمتر توجهی به نوازش و توجه عاطفی بیگانه پیدا می‌کند. عده‌ای از والدین تصور می‌کنند زیاد بوسیدن و بغل کردن موجب می‌شود بچه‌ها به حریم‌های بین فرزند و والدین کمتر توجه کنند و به اصطلاح لوس شوند. اگر شما هم این‌گونه فکر می‌کنید باید گفت رعایت حریم‌ها به نحوه عملکرد شما و رابطه احترام‌آمیز بین پدر و مادر بستگی دارد و نبوسیدن فرزند تنها شما را متهم به قصور در تربیت عاطفی می‌کند و موجب شکل‌گیری اعتماد به‌نفس پایین دختر یا پسرتان می‌شود. بعضی والدین تصور می‌کنند تربیت مردانه و ساختن شخصیت استوار و محکم در فرزندان پسر به این معنی است که وی را کمتر نوازش کنند و حتی گاهی در مورد ابراز احساسات به او تذکر می‌دهند در حالی که مردبار آوردن فرزندان پسر به معنی پرورش شخصیتی مسؤولیت‌پذیر و پخته است. توجه نکردن به شناخت نیازهای جسمی و عاطفی و راه‌های مناسب ارضای آنها نتیجه‌ای جز این ندارد که پسرها هم به نوعی احساسات خود را سرکوب کنند. اغلب پس از مدتی نیازهای سرکوب شده به اشکال گوناگون خود را نشان می‌دهند، مثلا گاهی به شکل بهانه‌جویی و دعواهای عجیب و غریب بروز می‌کنند. گاهی مساله اصلی اصلا قابل شناسایی نیست. این نوع تربیت و طرز تفکر موجب می‌شود که افراد بالغ بویژه مردها احساساتشان را ابراز نکنند به همین دلیل مردها بیشتر نیازهای غیرقابل بیان دارند و این ناتوانی موجب درگیری، اختلاف و بدگویی هم می‌شود. متاسفانه بسیاری از خانواده‌ها تصور می‌کنند اگر زن و شوهر در حضور کودکان به یکدیگر مهربانی و محبت کنند تاثیر سوء در تربیت فرزندان دارد در حالی که محبت میان زن و شوهر می‌تواند الگوی رفتاری سالم و مناسبی برای کودکان باشد. امیر مومنان، حضرت علی (ع) در این‌باره می‌فرمایند: «کسی که فرزندش را ببوسد برای او حسنه‌ای است.» آیا همین امروز فرزندتان را در آغوش گرفته‌اید؟! منظور از در آغوش گرفتن روبوسی کردن با بچه‌ها نیست بلکه باید فرزندتان را به گونه‌ای بغل کنید که چند لحظه‌ای در آغوش شما بماند و ضربان قلبتان را حس کند. در آغوش گرفتن فرزند را به رسم رفتار روزانه خود تبدیل کنید و از خود بپرسید: «آیا امروز فرزندم را در آغوش گرفته‌ام؟!» و اگر نه، «چرا؟!» اگر عادت به بوسیدن و در آغوش کشیدن فرزندتان ندارید ممکن است ابتدا کمی سخت به نظر برسد اما پس از مدتی تصدیق خواهید کرد که دست کشیدن از بوسیدن فرزندتان برای شما سخت‌تر خواهد شد. بچه‌ها را قبل از ترک خانه و هنگامی که راهی مدرسه می‌شوند در آغوش بکشید و ببوسید و به یاد داشته باشید در میان فرزندانتان آنهایی که دیرتر از دیگران آغوش می‌گشایند و اکراه بیشتری نشان می‌دهند، بیش از دیگران نیازمند آغوش شما هستند. در این میان تلویزیون، رسانه ملی نیز ضمن غافل ماندن از جنبه‌های تربیت کودکان در بسیاری از برنامه‌های خود با حذف رفتارهای طبیعی و رایج میان والدین و فرزندان به این فرهنگ غلط دامن می‌زند تا جایی که تصویری از بوسیدن فرزند خردسال به‌وسیله مادرش یا در آغوش گرفتن و نوازش وی در صحنه‌های عاطفی پخش نمی‌شود. این در حالی است که پیامبر(ص) نیز درباره مردی که فرزندانش را نمی‌بوسد، فرمود: «آتش و عذاب در انتظار اوست» و در سیره پیغمبر اسلام و امامان شیعه مصادیق محبت به کودکان و توجه به بوسیدن و نوازش آنان به فراوانی به چشم می‌خورد.