شروین طاهری
در گرماگرم تابستان سه سال پیش بود که ناگهان یهودیان ستاره‌ای جدید در سپهر رسانه‌ای و تبلیغاتی صهیونیسم رصد کردند. این ستاره آنقدر مشهور و شناخته شده بود که در ابتدا خیلی‌ها به خیال آغاز یک بازی تبلیغاتی جدید پوزخند زدند، که از نظر آنها سعی داشت بزرگ‌ترین چهره تبلیغاتی و ورزشی بریتانیا را خیلی ناشیانه به انحصار مثلث داوود درآورد، اما رفته رفته ماجرا ابعاد تازه‌ای یافت. بدین شکل که دیوید بکام هافبک ملی‌پوش انگلستان و رئال‌مادرید که تا آن روز یک صلیب بزرگ خالکوبی شده روی بازوی راستش داشت، در جریان تور رئال در سنگاپور از یک نوشته روی بازوی چپ خود پرده‌برداری کرد. جمله‌ای برگرفته از اشعار ظاهراً مقدس منتسب به حضرت داوود(ع) با عنوان «آهنگ آهنگ‌ها: من مال معشوقم هستم و معشوقم مال من» اتفاقاتی که بلافاصله پس از رونمایی این خالکوبی افتاد آن را به «خالکوبی خالکوبی‌ها» بدل ساخت. رسانه‌های غربی چنان در کمتر از چند صدم‌ثانیه ارتباط این عبارت تغزلی با اشعار مقدس یهودی را رصد کردند که انگار تمام خبرنگاران ورزشی غربی در هنگام کار یک جلد تورات یا دست کم زبور جلویشان گشوده است.
در گرماگرم تابستان سه سال پیش بود که ناگهان یهودیان ستاره‌ای جدید در سپهر رسانه‌ای و تبلیغاتی صهیونیسم رصد کردند. این ستاره آنقدر مشهور و شناخته شده بود که در ابتدا خیلی‌ها به خیال آغاز یک بازی تبلیغاتی جدید پوزخند زدند، که از نظر آنها سعی داشت بزرگ‌ترین چهره تبلیغاتی و ورزشی بریتانیا را خیلی ناشیانه به انحصار مثلث داوود درآورد، اما رفته رفته ماجرا ابعاد تازه‌ای یافت. بدین شکل که دیوید بکام هافبک ملی‌پوش انگلستان و رئال‌مادرید که تا آن روز یک صلیب بزرگ خالکوبی شده روی بازوی راستش داشت، در جریان تور رئال در سنگاپور از یک نوشته روی بازوی چپ خود پرده‌برداری کرد. جمله‌ای برگرفته از اشعار ظاهراً مقدس منتسب به حضرت داوود(ع) با عنوان «آهنگ آهنگ‌ها: من مال معشوقم هستم و معشوقم مال من» اتفاقاتی که بلافاصله پس از رونمایی این خالکوبی افتاد آن را به «خالکوبی خالکوبی‌ها» بدل ساخت. رسانه‌های غربی چنان در کمتر از چند صدم‌ثانیه ارتباط این عبارت تغزلی با اشعار مقدس یهودی را رصد کردند که انگار تمام خبرنگاران ورزشی غربی در هنگام کار یک جلد تورات یا دست کم زبور جلویشان گشوده است.با این وجود ماجرا هنوز رنگ و بوی تخیلی داشت تا اینکه خانواده بکام (یعنی دیوید و ويكتوريا آدامز) در گفت‌وگو با هفته‌نامه زرد جزیره، «سان» بر محتوای عبری خالکوبی مزبور صحه گذاشتند و حتی همسر بکام تأکید کرد که او نیز این خالکوبی را بر پس گردنش تکرار خواهد کرد. بعد موجی به راه افتاد و روزنامه‌نگاران مختلف از گوشه و کنار دنیا مدعی شدند که قبلاً از یهودی بودن بکام اطلاع داشته‌اند. حتی «دیلی میرور» یادآور شد که یک‌ماه پیش از این ماجرا در مقاله‌ای به یهودی بودن دایه بچه‌های بکام یعنی خانم «ابی گیسبون» اشاره کرده بوده است و بلافاصله مصاحبه‌ای مفصل با این پیشخدمت سابق ترتیب داد که در آن «گیسبون» مدعی شد ستاره جدید یهودی‌ها با او روابط نامشروع جنسی داشته است و گرچه بکام علیه «دیلی میرور» شکایت کرد و مدعی غرامت شد ولی کمتر کسی به‌خاطر سوابق درخشان(!) کاپیتان تیم ملی انگلیس در این زمینه تردید به خود راه داد. سرانجام پاییز سال گذشته بود که دیوید بکام پس از قرارداد با لس‌آنجلس گالکسی و سفر به آمریکا مدعی شد مادرش اصلیتی یهودی داشته است و درست زمانی که رسانه‌های صهیونیستی با انتشار وسیع این اعتراف و با استفاده از چراغ سبز بکام سعی داشتند او را در کنار دیگر ستاره‌های آسمان صهیون، الصاق کنند یک روزنامه‌نگار باهوش پاشنه آشیل پروسه یهودی‌سازی را بار دیگر به رخ آنها کشید: «مگر در متون مذهبی یهودی نیامده که یهودیت تنها از طریق پدر منتقل می‌شود؟ تازه! این بکام چه جور یهودی‌اي است که روی بازوی راستش صلیب دارد و روی بازوی چپش یک ترانه عبری؟» اما گوش طرف مقابل بدهکار نبود به طوری که سایت «اخبار یهود» با عبارت «آفرین بکام، تو یهودی هستی» به خیال خود جنگ را مغلوبه ساخت.
جالب اینجا بود که به گزارش «هندوستان تایمز» بلافاصله «مدونا» خواننده بدنام آمریکایی ساکن انگلستان که سابقه شنیع‌ترین رفتارها در قبال نماد صلیب مسیحیان را دارد، به استقبال این خانواده یهودی تازه کشف شده رفت و آنها را با خود به جشنی در «کاباره کابالاه» در فلسطین اشغالی برد تا بدین ترتیب «خانواده بکام» دومین خانواده سرشناس بریتانیا پس از خانواده سلطنتی باشند که توسط مدونا به این عشرتکده اسرائیلی‌ها که تبلیغات زیادی پیرامون آن انجام می‌شود پا می‌گذارند. در آخرین پرده از این نمایش، بکام پسر بزرگ خود را در مدرسه‌ای یهودی ثبت‌نام کرد. بکام در تمام این سال‌ها پاداش‌ها و حمایت‌های روزافزونی از لابی‌های یهودی دریافت کرده است که او را از سطح یک فوتبالیست معمولی و یک مدل تبلیغاتی به یک نماد ملی و بین‌المللی ارتقا داده است.
سؤال اینجاست که چرا دیوید بکام پس از این همه حمایت ویژه لابی‌های رسانه‌ای و تبلیغاتی ناگهان در سال‌های پایانی بازیگری‌اش به صرافت افتاده یاد مادر یهودی‌اش را زنده کند و آن خالکوبی‌های عبری را به رخ بکشد؟ واقعیت این است که یهودی‌ها به عنوان بزرگ‌ترین مافیای حاکم بر فوتبال جهان، سال‌های سال در انتظار تولد یک فوتبالیست هم خون خود بوده‌اند که عرضه ورود به جمع ستاره‌های مستطیل سبز را داشته باشد. اما تلاش‌های «پینی زهاوی» و دوستانش در تمام این سال‌ها بی‌فایده ماند و هیچ کدام از آن بازیکنان صهیونیست متوسطی که به باشگاه‌های بزرگ انگلیسی تحمیل شدند نتوانستند خاطره آخرین ستاره یهودی فوتبال یعنی یوهان کرایف را پس از 30سال زنده کنند. پس بعید نیست صهیونیست‌ها این بار روی یک ستاره حاضر و آماده دست گذاشته باشند تا با یهودی جلوه دادن بکام، حضور گسترده خود در فوتبال را توجیه کنند. بکام هم در مقابل وعده‌های کلان دست راستش را به دست چپ خود فروخته است.