حسین قدیانی:
سال 76 بود گمانم. روزهایی چونان همین روزها و در همین هفته بسیج. به همراه شهید «رسول کاظمنژاد» عکاس کیهان که در سانحه C-130به شهادت رسید، رفته بودیم روستای «گلیجان» که البته خود روستاییها «گیجان»اش میخواندند. رفته بودیم تا با پدر و مادر شهیدان «درخشیده» مصاحبه کنیم که 2 شهید تقدیم انقلاب کرده بودند و تازه پسر سومشان «محمدرضا» هم بود که 70 درصد جانبازی داشت و دست بر قضا، همین هفتهای که گذشت، درگذشت و دیگر نفسی نمیکشد تا لازم باشد زجر بکشد! القصه، وقتی با «رسول» وارد روستا شدیم، انگار بود که وزیری، وکیلی به گلیجان رفته باشد. نقل و نبات برایمان آورده بودند و پلاکارد و بعد هم گوسفندی که قربانی شد زیر پای ما. «عمو عزت» پدر شهید میگفت: شما مهمترین مقامات نظام هستید(!!) که به اینجا آمدهاید و خاطرم هست کودک چشم آبی زیبایی را که برای ما «دکلمه» خواند. امر بر من مشتبه شده بود که نکند کسی هستم، رسول را نمیدانم. اما این را میدانم که «ننه مریم» میگفت: روستای ما 7 شهید تقدیم اسلام کرده اما هنوز بخشدار اینجا نیامده. ما گاز نداریم، برق نداریم، کار و بار خوابیده، بچههایمان همینطور ول میگردند، تو را به خدا، شما مسؤولان (!؟) یک فکری به حال ما بکنید.
«گلیجان» روستایی است در حاشیه جاده چالوس. چند کیلومتری مانده به «مرزنآباد»، جاده فرعی امامزاده اسماعیل را که 2ساعتی بروی به این روستا میرسی. روستایی کوچک اما زیبا، با مردمانی که با درد، دست و پنجه نرم میکنند. طرفه حکایتی است: دیروز هم با جمعی از دوستان به گلیجان رفته بودیم تا هم یاد شهدای این روستا را زنده کنیم و هم دیداری تازه کنیم با خانوادههایشان. اینبار اما برای ما نه گوسفندی قربانی کردند و نه خبری بود از پلاکارد و نقل و نبات. «عمو عزت» اما نخستین حرفش به ما این بود: «از رئیسجمهور ناراحتم. گلایه دارم از احمدینژاد. آمده مازندران، همه جا رفت، اینجا نیامد. به ما گاز دادند، برق کشیدند، جاده را آسفالت کردند اما مگر خون دیگر مازنیها از ما رنگینتر است؟ یعنی ما یک گاو نداشتیم که بکشیم؟ چون حالا فقط 12 خانواریم، نباید میآمد؟!»
از غیب، خبرم نیست. احمدینژاد شاید چهار سال بعد رئیسجمهور باشد اما حتما بعد از دور دوم این سمت را به دیگری خواهد سپرد. این را رئیسجمهور بعدی بهتر خواهد فهمید که احمدینژاد، چگونه ریاستجمهوری را تبدیل به شغلی سخت و زیانآور کرده است! والا من که مانده بودم؛ هرچه به گلیجانیها میگفتم، مگر احمدینژاد چقدر وقت دارد که همه روستاهای ایران را بازدید کند، جواب میدادند: ما نمیدانیم اگر اوست، لابد میتواند!