بهمن فروتن:
شما دولت، به این نتیجه رسیده‌اید که مردم فوتبال را از خیلی چیزهای دیگر بیشتر دوست دارند و در حقیقت سرگرمی شماره یک آنها به حساب می‌آید. در بحث‌هایی که صورت گرفته، شما دولت به این نتیجه رسیده‌اید، برای این سرگرمی سالم که در ضمن ورزش هم هست و جوان‌ها را هم از خیلی بلاها دور نگه می‌دارد، می‌خواهید سرمایه‌گذاری کنید و شما دولت، به این نتیجه رسیده‌اید فوتبال را بدهید دست «بچه‌های خودمون». موسسه‌ای دولتی، کارمندش بهمن فروتن را که رئیس قسمت کنترل کیفیت است، صدا می‌زند و از او می‌خواهد که مدیریت باشگاه جدیدالتاسیس این موسسه را عهده‌دار شود.
- ولی آقای رئیس، من تا به حال یکبار هم پایم به توپ نخورده است.
- عیبی ندارد آقای فروتن، شما مدیر قابلی هستید، فوقش دو تا کارشناس می‌گذاریم کنار دستتان، خیلی سریع متوجه خواهید شد فوتبال یعنی چه. اگر لازم باشد آنها کلاس شبانه برای شما خواهند گذاشت، فقط سه ماه، و باشگاه و فوتبال برای شما می‌شود ساختمان شماره یک ضلع جنوبی؛ در حقیقت همان قسمت کنترل کیفیت با این تفاوت که فوتبال کمی پر سر و صداتر است ولی شما که از سر و صدا واهمه‌ای ندارید؛ پنج میلیارد تومان بودجه هم در اختیار شماست البته اگر کم آمد بودجه محرمانه هم منظور شده است.فقط مواظب پول‌ها باشید که درست خرج شود. 20 تا بازیکن بزرگسال، 10 تا امید، پنج تا هم جوانان، کادر فنی، سرپرست، کادر پزشکی، کادر روابط عمومی، امور بین‌الملل، هیأت مدیره، حسابداری، کارمندان باشگاه، کارشناسان و امور تمرین و مسابقات. برآورد حسابداری سه میلیارد و نیم در سال است، آقای فروتن بیشتر خرج کنید و تیم بهتری بسازید، 5/2 میلیارد هم بودجه محرمانه دارید. شما که نمی‌خواهید آخر فصل 4 میلیارد پول خرج نکرده را به صندوق دولت برگردانید.نه آقای رئیس، متوجه اوامر شما شدم. به روی چشم، مطمئن باشید تیم خوبی خواهیم داشت؛ ولی شما از دو تا کارشناس صحبت کرده بودید.
- آنها در دفتر باشگاه منتظر شما هستند.
- آقای فروتن چقدر بودجه داریم؟
هفت میلیارد و نیم.
با محدودیت؟
خیر بدون محدودیت.
یارگیری شروع می‌شود ولی چگونه می‌توان بازیکنی را با 500 میلیون تومان استخدام کرد ولی به او فقط 50 میلیون داد.
این کار ما نیست. یک نفر را برای این کار باید به خدمت گرفت. یک بچه پرروی تلکه‌بگیر تو محل ما هست، اگر بخواهید می‌توانیم از او کمک بگیریم.
قابل اطمینان هست؟
من با داداشش خیلی رفیقم، او هم از داداشش خیلی حساب می‌برد.
آقای فری! چهار میلیارد برای خرید بازیکن قرار است هزینه کنیم؟
75 به 25 یعنی اینکه از چهار قسمت یک قسمت مال بازیکن، سه قسمتش هم برمی‌گردد.
حق و حساب ما چی می‌شه؟
3 قسمتی که برمی‌گردد حق و حساب همه است.
غیر از آقا مربی و من و شوما همه دیگه کی باشن؟
ببینید، می‌شود من اینجا سر این کار سالی یک میلیارد ببرم و آن کسی که مرا گذاشته است سر این کار سماق بمیکه؟ یا حسابداری که 50 میلیون را باید بزند 500 میلیون با ماهی 300 هزار تومان کنار بیاید و نگاه کند که شما سالی یک میلیارد بزنید توی رگتان؟
در اثنای مباحثات میلیاردی برای «همه» بود که سرمربی وارد می‌شود و فهرستی روی میز می‌گذارد.
سه تا بازیکن تاپ، آقای فری قربونت برم خیلی سریع تا گران نشدند ترتیبشان را بده.
چند قیمت هستند؟
70 میلیون، با 30 تا راضی می‌شن. فردا تحویلشون بیگیر.
این فوتبال در مقیاس‌های بسیار وسیع‌تر اسمش فوتبال بین‌المللی است. اگر اینجا صحبت از 500 میلیون تومان برای یک فصل است، در غرب صحبت از 30 یا 40 میلیارد برای خرید و نگهداری یک بازیکن است، آن هم به وسیله باشگاه‌هایی که بدون استثنا همه و همه ورشکسته‌اند و از نوک مو تا بیخ دندان بدهکارند. بازیکن‌ها خرجشان را از راه شرط‌بندی‌های غیرقانونی در می‌آورند و نتیجه‌ها از پیش معلوم شده و قلابی‌اند. بیچاره مردم، از روزی که برج‌های دو قلو فرو پاشیدند و بوش از دولت‌ها خواست که برضد دشمن شماره یک بشریت یعنی تروریسم بسیج شوند، دیگر هیچ نوع توجهی به فساد موجود در جوامع بشری معطوف نشده است. سوال‌برانگیز است که چرا فساد موجود در سرگرمی شماره یک مردم به هیچ دولتی در دنیا مربوط نمی‌شود و اصلا مهم هم نیست؟ فساد در فوتبال جهان دیگر علنی شده است چه در حکومت‌های دموکراتیک یا توتالیتر، اصلاح‌طلب یا اصولگرا. دیگر هیچ مسؤول دولتی خود را موظف به مبارزه با فسادی که سرگرمی شماره یک مردم را اینگونه تهی از هرگونه فرهنگ ورزشی می‌کند، نمی‌داند. به علت درگیری دولت‌ها در بحران‌های سیاسی و اقتصادی، سیستم‌های اجتماعی موجود مورد بی‌توجهی قرار می‌گیرند و با اصل مبارزه با تروریسم فراتر از مبارزه با فساد، در درازمدت با سیستم‌های اجتماعی متزلزلی روبه‌رو خواهیم شد که ترمیم آنها امکان‌پذیر نخواهد بود. یکی از راه‌حل‌های گریز از این معضل، همکاری نزدیک بین مسؤولان امور سیستم‌های اجتماعی در دولت و مردم است. برای بهبود وضع کنونی، این دو اهرم باید به هم نزدیک شوند. حرف بزنند و گوش کنند.