1- فوتبال ما تا چه حد غریب نواز است؟ تا یک دهه قبل، یافتن جواب این سوال به هیچ عنوان مقدور نبود چرا که اصلا جنس خارجی در سبد خرید تیم‌های داخلی یافت نمی‌شد. اما حالا چطور؟ اگر اواخر قرن بیستم، کارستن یانکر آلمانی به علی دایی ترجیح داده می‌شد، همه از نژادپرستی ژرمن‌ها می‌گفتیم و همواره سعی می‌کردیم- می‌کنیم- ذخیره‌نشینی لژیونرهای مان را به هر چیزی منوط کنیم جز عملکرد فنی آنها.
2- فرانک آتسو، مدافع توگویی پرسپولیس، فقط چند بازی مجال خودنمایی پیدا کرد و سپس به این علت که سپهر کنار باقری‌ها راحت‌تر بازی می‌کند، دیگر مدافعی که در سه بازی جام جهانی فیکس بازی کرده بود رنگ ترکیب اصلی را ندید. در این اثنا رگ ناسیونالیستی‌مان تا حد قابل‌توجهی متورم می‌شود. ذخیره بودن آتسو را چندان مهم نمی‌دانیم حتی اگر زوج حیدری و باقری‌ها در هر بازی مسبب دریافت چندین گل شود.
3- دوکارمو را تا حد پرس، له می‌کنیم و چاره‌ای برای پرسپولیس نمی‌ماند جز خارج کردن این برزیلی بی‌کیفیت از لیست بازیکنانش. خروج دوکارمو شادی‌آفرین بود اما وقتی کار پرسپولیس مقابل پیکان به کوچه بن‌بست می‌کشد، بازیکنی به زمین می‌آید که برخلاف دوکارمو کسی به او کاری ندارد و با وجود بازی ضعیفش، کسی نمی‌پرسد روی کدام متر و معیار بازیکن لیگ یکی به یک‌باره سر از تیم قهرمان درآورد؟ البته وقتی به تیم سابقش نگاه کنید و ببینید او از تیم فصل قبل برادر سرمربی آمده، آن‌وقت کمی تا قسمتی جواب سوال را می‌یابید. با این وجود همه آنهایی که بعد از خروج دوکارمو هلهله به راه انداختند بعد از دیدن نمایش اسفبار نوروزی مجبورند بگویند هر چه باشد او ایرانیست! ما نژادپرست نیستیم اما حاضریم خیرخواه و نوروزی را که به غیر از پرسپولیس، سابقه یک ثانیه بازی در هیچ تیم لیگ برتری‌ای را ندارند تحمل کنیم اما چشم‌مان به دوکارمویی نیفتاد که دست‌کم برای خودش موقعیت‌سازی می‌کرد.
4- رسانه ما بی‌پروا عکس همسر قطبی را چاپ می‌کند، طناز ما در صفحه هجوش، گستاخانه درباره یوروم طنز می‌نویسد و هزار و یک مدرن بازی دیگر که حتی مرز پاپاراتزی را هم درمی‌نوردد، اما همین جمعیت حتی از درج نام همسر، دیگر مربیان ایرانی هراس دارند، حالا چه برسد به چاپ عکس و مطلب طنز. ما به هیچ‌وجه نژادپرست نیستیم چرا که اصولا معنی خیلی از کارهایی که کرده‌ایم را نمی‌دانیم. اگر هواداران پیکان در قزوین به دنی اولروم نیجریه‌ای بگویند «نیمه‌شب» فقط احساس می‌کنیم چند تماشاگرنما از حیث فنی یک خارجی را زیرسوال برده‌اند. حس ناسیونالیستی حکم می‌کند از جنس ایرانی تا اتم آخر حمایت کنیم، بدون توجه به بی‌مرز بودن فوتبال امروز.
5- وقتی ابراهیم توره بعد از 20 روز غیبت غیرموجه به ایران بازمی‌گردد، سعی می‌کنیم مراسم ازدواج او و بچه‌ای که چهارماه دیگر به دنیا می‌آید را چنان درهم گره بزنیم که همه چیز زیر سوال برود اما اگر توره یک بازیکن ایرانی بود از ترس شکایت و آبرو و شرف هرگز قلم ژورنالیست به این سمت و سو نمی‌چرخید. برای خرد کردن خارجی‌ها - یا دست‌کم آن قشری که از داخلی‌ها حساب‌شان متمایز است مثل قطبی- به هر ریسمانی چنگ می‌اندازیم حتی ساختن شایعاتی به وقاحت حضور سرمربی سابق قرمزها در برج العرب و هزار و یک تهمت دیگر که به جرم غیرخودی بودن نثارش شد.
6- نه ما هرگز نژادپرست نیستیم اما گویی متاسفانه رسم میهمان‌نوازی را از یاد برده‌ایم. به عقده ازدیاد باید و نباید‌ها برای داخلی‌ها، چنان افسارگسیخته به جان غیرخودی‌ها می‌افتیم که در این میان به هیچ چیز راضی نمی‌شویم جز پودر کردن آن غریبه. مارکو باید برود، دوکارمو محکوم به خروج است، فرانک آتسو فدای رفاقت مدافعان داخلی می‌شود، اما در این سو برای کسی مهم نیست اسطوره روز‌های نه‌چندان دور از علیرضا حقیقی- دروازه‌بانی که 2 فصل قبل چشم‌نواز در تیم دنیزلی بازی می‌کرد- حالا یک مرد نامطمئن ساخته و مابقی را فرستاده به گوشه مریض‌خانه. مهم نیست اینک جانشینان دوکارمو، مهاجمان لیگ یکی‌ای هستند که به غیر از پرسپولیس،
هیچ تیم لیگ برتری دیگری حاضر به جذبشان
نیست و...
7- ما همه خوبیم اما هنوز در پس نقاب، وارونه میهمان‌نوازی می‌کنیم.