طرح اسرائیل برای صلح با گروه‌های فلسطینی هرچند ممکن است به برقراری آتش‌بس و بازگشایی گذرگاه‌های غزه منجر شود ولی در طولانی مدت، این رژیم باز هم آن را نقض خواهد کرد. چنانچه طرح قبلی نیز تا زمانی که رژیم صهیونیستی با حمله به نوار غزه، هفت فلسطینی را به شهادت رساند و این اقدام، فلسطینیان را به واکنش متقابل وادار ساخت، به قوت خود باقی بود. به واقع آتش‌بس نیاز کنونی اسرائیل است زیرا آنها می‌خواهند که در چندماه آینده فضای آرامی داشته باشند. رژیم صهیونیستی درصدد است در قضیه بحران غزه به نحوی عمل کند که به منافع آن لطمه‌ای وارد نشود. بدین ترتیب که همواره با حملات گاه و بیگاه و برهم زدن آرامش در این منطقه، هم می‌خواهند حضور خود را در اراضی اشغالی نشان دهند و تثبیت کنند و هم به نیازهای داخلی خود درباره برگزاری انتخابات زودرس پارلمانی پاسخ گویند.
در حال حاضر افکار عمومی اسرائیلی‌ها متوجه تندروهایی است که تامین امنیت را سرلوحه شعارهای خود قرار داده‌اند. احزاب کادیما و کار که در قدرت به نوعی هم‌پیمان به حساب می‌آیند، چشم به انتخابات آینده دوخته‌اند. آنها در پی آنند که با سرکوبی گاه و بیگاه فلسطینی‌ها در واقع پایبندی خود را نسبت به در اولویت قرار داشتن امنیت به رای‌دهندگان اسرائیل نشان دهند. بنابراین کشته‌شدن فلسطینیان و تشدید محاصره تاحد زیادی ناشی از اختلافات حزبی و داخلی در اسرائیل است. همچنین زمانی که فلسطینی‌ها در مذاکرات داخلی خود شکست خوردند و نشست ملی آنها در قاهره لغو شد، اسرائیل از این موقعیت سوءاستفاده و در واقع آتش‌بس را به هر دوجنبش حماس و فتح تحمیل کرد. به هر تقدیر، رژیم صهیونیستی در تلاش است تا فضایی را آماده کند که متناسب با آن با دولت جدید آمریکا رفتار کند. هرچند احتمال وقوع تغییرات شگرفی درباره نگاه آمریکا به قضیه خاورمیانه و رژیم صهیونیستی و فلسطین نمی‌رود ولی همین ابهام اسرائیلی‌ها را قادر می‌سازد که دولت جدید آمریکا را در مقابل عمل انجام شده قرار دهند و هرگونه آرایش نیرو را که در انتظار پایان مرحله تعلیق قدرت در آمریکاست، با حمله خود برهم زند. رژیم صهیونیستی وقتی نتایج موردنظر خود را گرفت، دوباره طرح صلح را اعلام می‌کند و جنبش‌های فلسطینی هم آن را می‌پذیرند.
و اما درباره انتخابات آتی در اسرائیل احتمال نمی‌رود با تغییر حزب حاکم از کادیما به لیکود، تغییر چندانی در سیاست‌های رژیم صهیونیستی ایجاد شود. حزب کادیما هیچ‌گونه تفاوت ماهوی با لیکود یا کار ندارد. این حزب را شارون پایه‌گذاری کرد که خودش طراح ساخت شهرک‌های صهیونیستی بود. زمانی که وی وزیر امور زیربنایی اسرائیل بود از این رژیم خواست تا در هر تپه و بلندی، شهرک بسازند و کافی بود یک خانه پیش‌ساخته یا کانتینری روی یک تپه نصب شود تا دولت شارون آنجا را شهرک اطلاق و برای ساکنان آن حقوق شهروندی قائل شود. از زمان شارون تا دولت اولمرت هیچ‌کدام از شهرک‌های صهیونیستی برچیده نشده است حال آنکه تمامی این شهرک‌ها از نظر سازمان ملل متحد و جامعه جهانی، شهرک‌های غیرقانونی است اما خود اسرائیلی‌ها شهرک‌ها را به 2 دسته تقسیم کرده‌اند؛ یکی آنهایی که دولت قبلاً ساخته و نامش را شهرک‌های قانونی گذاشته‌اند و دیگری آنهایی است که به دست مردم ساخته شده و از آنها به شهرک‌های غیرقانونی تعبیر می‌شود. حزب کادیما حتی هیچ یک از شهرک‌های بنابه تعریف خودشان غیرقانونی را هم برنچید. بزرگترین کشتارهایی که در چند سال اخیر در فلسطین انجام شده به رهبری شارون و پس از آن اولمرت بوده، بنابراین می‌توان گفت تغییر در حزب حاکم اسرائیل تفاوتی درباره سیاست‌های این رژیم نخواهد داشت. تنها مسائل داخلی از جمله تاثیر بحران مالی جهان بر اقتصاد داخلی اسرائیل می‌تواند بر رای مردم این رژیم تاثیر بگذارد. در مجموع می‌توان گفت که هیچ یک از اسرائیلی‌ها درصدد صلح و پایان بحران و عقب‌نشینی به مرزهای سال 1967 نیستند.
* مشاور مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه
و کارشناس مسائل فلسطین