آغاز آفرینش

ترسیده بودم. بارها شنیده بودم کعبه محل تولد زمین و خاک است. شنیده بودم خاک از زیرپایه‌های خانه تو جان گرفته و بالیده و رشد کرده است. اصلا همه زمین از چهارستون کعبه آغاز شده و قد کشیده و حالا درست پیش از رسیدن فصل وصل و عزیمت حجاج «والارض و ماطحاها»ی کتابت را با دیدن پرده مشکی درگاهت زیر لب زمزمه می‌کنم. «قسم به زمین و کسی که آن را گسترانیده است».آرام می‌خزم میان هجوم خاطرات سفید احرام و چقدر کوچکم که اشک‌هایم شکل کعبه را ناقص و مجعد منعکس می‌کند اما قلبم سرشار از ایمان است و می‌دانم که تو لرزش مردمک منتظر چشم‌هایم را می‌بینی... امروز «دحوالارض» است. با طعم روزه‌های روزهای بارانی. طوافی تازه می‌خواهد روح من گرد روح همیشه پایدار کعبه‌ات. تو ای سنگ نشانه!

امانم می‌دهی؟