گروه حوادث ـ مهدی ابراهیمی:
2 مامور پلیس‌راه با فداکاری به نجات پنج دختر و پسر دانشجو از میان شعله‌های انفجار یک مینی‌بوس پرداختند.
این 2 قهرمان در حال گشتزنی شبانه جاده‌ای بودند که با برخورد هولناک کامیون خاوری با مینی‌بوس، خود را در برابر فاجعه‌ای بزرگ دیدند.
ساعت 6 و 10 دقیقه صبح جمعه 29 آذرماه سال‌جاری کامیون خاور حامل میوه نارنگی به رانندگی مرد 32 ساله‌ای با نام علیرضا نوری شرق پس از حدود 400 کیلومتر حرکت از ساری به سمت رشت در پل دیناچال با انحراف به چپ از جاده، روبه‌روی مینی‌بوس مسافرکشی به رانندگی رحمت پورعلی 51 ساله که پنج دختر و پسر دانشجو مسافرانش بودند، قرار گرفت.
با شاخ به شاخ شدن مینی‌بوس و کامیون، حادثه‌ای هولناک جاده‌ای رخ داد و هر 2 خودرو واژگون شدند.
همزمان با این حادثه، خودروی گشت پلیس‌راه که ستواندوم محمدرضا بهرامی و کارمند راننده ناصر ذاکری از پایگاه تالش- صومعه‌سرا که در فاصله 100 متری و پشت‌سر مینی‌بوس بودند، شعله‌های آتش را دیدند که از هر 2 خودرو زبانه می‌کشید.
نجات ایثارگرانه
خودروی پلیس گشت در نزدیک‌ترین فاصله ممکن با محل حادثه توقف کرد و به‌صورت عمود به جاده ایستاد تا با روشن کردن چراغ‌گردان‌ها به خودروهای گذری اعلام خطر کند. در حالی که ستواندوم بهرامی 2 کپسول اطفای حریق را آماده استفاده می‌کرد، کارمند ذاکری با شنیدن داد و فریادهای سرنشینان، خود را به آنان رساند و با وجود سرایت آتش به کابین راننده و احتمال انفجار باک‌های پر از گازوئیل، مسافران را یکی پس از دیگری خارج کرد. وقتی کپسول‌های آتش‌نشانی نتوانست از شعله‌ور شدن آتش جلوگیری کند و 2 راننده با گرفتار شدن در لابه‌لای آهن‌پاره‌ها نتوانستند خود را نجات دهند، تنها یک دختر مسافر زیر صندلی‌ها گرفتار شده بود که کارمند ذاکری با انفجار باک بنزین، خود نیز در محاصره آتش قرار گرفت. در سوی دیگر، ستواندوم بهرامی که خارج از مینی‌بوس مصدومان را جابه‌جا می‌کرد به نجات همکار و دختر جوان شتافت و با شکستن شیشه عقب مینی‌بوس آن دو را بیرون کشید.
علت حادثه
سرهنگ حسین علیشاهی، رئیس مرکز کنترل ترافیک پلیس‌راه ایران با بیان جزئیات حادثه تلخ و اشاره به مرگ دلخراش 2 راننده خودرو، گفت: «خواب‌آلودگی راننده کامیون خاور و انحراف به چپ آن موجب این تصادف مرگبار شده است و 2 تن از مسافران به‌خاطر جراحات شدید به بیمارستان انتقال داده شده‌اند.
سرهنگ مسیری، رئیس پلیس‌راه استان گیلان نیز در گفت‌وگویی اختصاصی به خبرنگار «وطن امروز» گفت: «راننده کامیون خاور برای گرمای داخل کابین از پیک‌نیک استفاده کرده بود که همین موجب خواب‌آلودگی ناشی از تنفس گاز منوکسید کربن شده و با انحراف به چپ از جاده با مینی‌بوس مسافربری شاخ‌به‌شاخ شده است و چون روز جمعه بود تعداد مسافران کم و حدود 5 نفر بود که همگی نجایت یافته‌اند».
وی افزود: «همین پیک‌نیک روشن با توجه به پخش گازوئیل هر 2 خودرو موجب آتش‌سوزی و انفجار شده است و ماموران پلیس‌راه با وجود تجهیز به 2 کپسول ضدحریق و استفاده از آن نتوانسته‌اند آتش را خاموش کنند و متاسفانه 2 راننده کاملا سوخته و به کام مرگ فرو رفته‌اند».
سروان تقی‌پور، رئیس پاسگاه تالش- صومعه‌سرا که خود کارشناسی صحنه را انجام داده است به «وطن امروز» گفت: «راننده مینی‌بوس یکی از مسافرکش‌های قدیمی و با احتیاط جاده بود که روز حادثه سه دختر و 2 پسر دانشجو مسافرانش بودند و با سرعت نزدیک به 80 کیلومتر در ساعت حرکت می‌کرد».
وی افزود: «کامیون بار نارنگی داشت و از ساری حرکت کرده بود تا به آذربایجان شرقی برود، سرعت زیادی نداشت اما به خاطر بار سنگین مانند یک صخره کوه بوده است و بر اثر تصادف هیچ پرتابی به عقب نداشته و همین موضوع با توجه به عدم وجود دماغه در هر دو خودرو باعث له‌شدگی کابین راننده‌ها و گرفتار شدن آنها لابه‌لای آهن‌پاره شده است.
در بررسی صحنه با به دست آمدن پیک‌نیک مشخص شد با توجه به ضعیف بودن بخاری کامیون خاور، راننده از این وسیله برای گرمازایی استفاده کرده و خواب‌آلودگی وی پس از 550 کیلومتر رانندگی و بیش از 10 ساعت باعث انحراف به چپ و تصادف شدید با مینی‌بوس شده است».
سروان تقی‌پور ادامه داد: «خوشبختانه خودروی گشت پلیس که ستواندوم بهرامی و کارمند ناصر ذاکری در آن حضور داشتند پشت سر مینی‌بوس بودند که توانستند 5 مسافر را نجات دهند و آتش‌نشانی رضوانشهر و پرسو نیز با اعزام به محل حادثه، آتش را خاموش کردند».
گفت‌وگو با دو پلیس فداکار
ستواندوم محمدرضا بهرامی از یک سال پیش وارد دانشکده افسری شده و پس از تحصیل از یک ماه پیش به گیلان انتقال یافته و نخستین‌بار در پاسگاه تالش و صومعه‌سرا به خدمت مشغول شده است.
این افسر وظیفه‌شناس با بیان اینکه هر کس دیگری در صحنه حاضر بود حمتاً چنین کاری انجام می‌داد، در گفت‌وگوی اختصاصی به خبرنگار «وطن امروز» گفت: «ساعت 12 نیمه شب از پاسگاه خارج شدیم، باید محدوده زی‌آور تا بتیار را گشتزنی می‌کردیم، در مسیر با تخلفات نقض سیستم و تخلفات برخی از خودروها، برخورد کردیم تا اینکه ساعت 3 و 30 دقیقه صبح در محله پونل مستقر شدیم، ساعت یک ربع به 5 صبح بود که از ذاکری خواستم از زی‌آور تا سربالایی چوکا را گشت بزنیم تا اگر جاده لغزنده بود به اداره راه اطلاع بدهیم. وقتی به قسمتی به نام گیسوم، رسیدیم و خواستیم وارد خلیف‌آباد شویم. نظرم عوض شد و از ذاکری خواستم دور بزند. در مسیر آرام‌آرام با چراغ گردان و در بخش انتهایی سمت راست جاده در حال حرکت بودیم. مینی‌بوسی در جلوی ما حرکت می‌کرد و پیکانی نیز پشت سرمان بود، وقتی به بخشی که اجازه سبقت وجود داشت رسیدیم پیکان به خاطر سرعت پایین ما سبقت گرفت و فاصله‌ای 100 متری بین خودروی گشت و مینی‌بوس به‌وجود آمد.
در پل دیناچال در تاریکی آتشی را دیدیم و سریع به پاسگاه اطلاع دادیم و با سرعت خود را به محل حادثه رسانیدم، ذاکری پیاده شد و با سرعت داخل مینی‌بوس رفت. من نیز خودرو را به صورت عمود به جاده قرار دادم و با دو کپسول به سمت آتش دویدم.
نتوانستم آتش را خاموش کنم، ذاکری 4 تن از مسافران را یکی پس از دیگری بیرون فرستاد، لحظات خیلی دلهره‌آوری بود. هر لحظه امکان انفجار وجود داشت تا اینکه در نجات آخرین مسافر باک‌های پر از گازوئیل 2 خودرو منفجر شد و همکارم با آخرین مسافر داخلی مینی‌بوس زندانی شدند، من نتوانستم داخل بروم، اطراف مینی‌بوس چرخیدم و چاره‌ای جز شکستن شیشه عقب مینی‌بوس ندیدم، با کوبیدن سنگ آن را خرد کردم و توانستیم من و همکارم این دختر را که بی‌هوش شده بود، نجات دهیم».
وی در پایان گفت: «وظیفه ما که پلیس هستیم طبق سوگندی که خورده‌ایم برقراری امنیت و آرامش مردم است. هر کسی در لباس پلیس بود چنین کاری را انجام می‌داد و احساس نمی‌کنم کار بزرگی انجام داده باشم».
کارمند ذاکری نیز از 18 ماه پیش در پاسگاه
تالش ـ صومعه‌سرا راننده گشت و کارشناس صحنه است، وی این صحنه را غیرقابل مقایسه با صحنه‌های تصادف دیگر دانست و گفت: «در مدت خدمتم در پلیس صحنه‌های زیادی دیده‌‌ام اما در همه آنها ما بعد از حادثه می‌رسیدیم، این بار همزمان با حادثه تصادف رسیدیم و حتما خواست خدا بود که در آنجا باشیم».
وی افزود: چرا ما از گیسوم دور زدیم و برگشتیم؟! چیزی است که من تصور می‌کنم خدا خواست در این جاده قرار بگیریم و بتوانیم 5 مسافر را نجات دهیم».
کارمند ذاکری، ادامه داد: «وقتی من به مینی‌بوس رسیدم، کابین راننده در حال سوختن بود اما شعله کمی داشت که توانستم داخل بروم، هنوز آتش مسیر ورود را مسدود نکرده بود، دو پسر و 3 دختر که همگی دانشجو بودند ناله می‌کردند، ابتدا یکی از پسرها را بیرون انداختم، سپس یکی از دخترها را بیرون کشیدم بعد پسر دانشجو و پیش از انفجار باک‌های گازوئیل دختر دیگری را بیرون آوردم. تصور داشتم دیگر کسی نمانده است که چشمانم به دختری افتاد که زیرصندلی‌ها گرفتار شده و سر و صدایی نداشت، همان لحظه آتش بیشتر شد، چند راننده رهگذر با دیدن صحنه خواستند دیگر داخل مینی‌بوس نشوم چون احتمال می‌دادند من نیز بسوزم اما نمی‌توانستم چنین کاری کنم، با سرعت از آتش گذشتم، این دختر زیرصندلی گیر کرده و پایش پیچ خورده بود، کاملا مچاله و بی‌هوش بود، او را به زور از زیر صندلی بیرون آوردم که همان لحظه باک‌ها منفجر شد و هر دو به انتهای مینی‌بوس پرتاب شدیم و صورتم زخمی شد. فکر کنم 10 ثانیه‌ای بی‌هوش بودم وقتی به حال خودم بازگشتم از دود در حال خفه شدن بودیم، صدای فریاد ستواندوم بهرامی را شنیدم که می‌خواست عقب‌تر بروم تا سنگی که به شیشه می‌زند به من اصابت نکند.
من خودم را مقابل دختر جوان که بی‌هوش بود قرار دادم تا شیشه‌خردها به او اصابت نکند، با شکسته شدن شیشه وقتی دیدم دختر جوان حال مساعدی ندارد به گریه افتادم و خواستم کمک کند تا بتوانم او را با خود به بیرون از مینی‌بوس ببرم، بعد شنیدم که این دختر اصلا به هوش نیامده بود و خواست خدا بود که دستانش تکان بخورند.
گفت‌وگو با آخرین نجات‌یافته
مریم فتحی 20 ساله، دانشجوی مهندسی کامپیوتر پیام نور است، وی که در بیمارستان بستری است در گفت‌وگوی اختصاصی به خبرنگار «وطن‌امروز» گفت: «از هشتپر سوار مینی‌بوس شدم تا به رشت بروم، وقتی سوار شدم در صندلی چهارم نشستم، سومین بار بود که با این مینی‌بوس به رشت می‌رفتم و خیلی راننده با احتیاطی بود، دو تن از دخترهای هم‌‌دانشگاهی‌ام به نام‌های «المیرا» و «هنگام» بودند و پسر دیگری نیز بود، روی صندلی خوابیدم و اصلا نفهمیدم چگونه تصادف رخ داد فقط صدای مامور پلیس به نام ذاکری را شنیدم که در حال بیرون کشیدن من از لابه‌لای صندلی‌ها بود، وقتی باک‌ها منفجر شد بار دیگر بی‌هوش شدم دیگر چیزی نفهمیدم تا اینکه در بیمارستان به هوش آمدم». وی با قدردانی از پلیس افزود: «من نسوخته‌ام اما خونریزی داخلی داشتم که طحالم را خارج کردند. سرم نیز از ناحیه پیشانی زخمی شده است، واقعا زندگی و سلامتی‌ام را مدیون پلیس هستم و نمی‌دانم چگونه و با چه زبانی از آنان که خود را به خطر انداخته‌اند، تشکر کنم».