محمدعلی باشه‌آهنگر در نشست نقد و بررسی فیلم «بیداری رویاها» که توسط باشگاه فیلم تهران در فرهنگسرای هنر (ارسباران) برگزار شد، درباره تلخ بودن فیلمش اظهار داشت: اگر بلد بودم از این طنز‌های شش‌وهشتی می‌ساختم. وی با بیان اینکه همیشه دلبستگی‌ام به جنگ بوده و بهترین دوران زندگی‌ام را در جنگ گذرانده‌ام، گفت: من نوع جنگ خاصی را تجربه کرده‌ام که در آن زندگی بود. خانه‌ام در آبادان بود و در شرایط محاصره در همان جا زندگی کرده‌ام. در آن دوره وقتی قرار می‌گرفتی هیچ‌کس دنبال جام و مقام یا پول نبود. متاسفانه آن آدم‌ها در غوغای امروز گم شدند و برای پیداکردن آنها وظیفه دارم به دنبالشان باشم. این کارگردان افزود: متاسفانه سینمای دفاع مقدس بسیار ناجوانمردانه قضاوت می‌شود و تحریف ناجوانمردانه‌ای از جنگ شده و همه چیز معنی خودش را از دست داده است. من سعی کردم در «بیداری رویاها» کاری کنم که وقتی تماشاگر وارد سینما شد شرمنده نباشم. باشه‌آهنگر درباره وجود پلان‌های طولانی در این فیلم گفت: آدم همیشه به دنبال تجربه است و همیشه باید به دنبال پیداکردن زبان بهتری برای انتقال احساس در فیلم بود. دوست داشتم با پلان‌های طولانی فضای مستند‌گونه‌ای در کار باشد و بدون قطع، واسطه و پیش‌داوری تک‌تک شخصیت‌ها مقابل چشم تماشاگر حاضر شوند. وی اظهار داشت: در واقع با پلان‌های طولانی خواستم دوربین چشم سوم باشد و حق را به کسی نداده باشم. این نوع زبانی که انتخاب کردم در این شرایط بهترین بود و از آن دفاع می‌کنم. این کارگردان درباره انتخاب امین حیایی برای این فیلم گفت: بعضی بازیگران قابلیت‌های خیلی خوبی دارند ولی از یک بعد آنها استفاده می‌شود. امین حیایی بازیگر خیلی خوبی است که انتخاب‌هایش می‌توانست بهتر باشد. او یکی از کاندیداهای اصلی ما در این نقش بود و با انتخاب او گیشه را هم در نظر داشتیم و معتقدم او در این فیلم مرز‌های قبلی را شکسته و بشدت در نقش فرورفته است. وی درباره فشرده‌بودن داستان در یک‌سوم پایانی فیلم اظهار داشت: تدوین اولیه فیلم 120 دقیقه بود و متاسفانه این بیماری در سینما وجود دارد که فیلم باید 90 دقیقه باشد و آن را من کارگردان باید درمان کنم. در نهایت تایم فیلم را کم کردم، ضمن اینکه این فیلمنامه 8 سال اجازه ساخته‌شدن پیدا نکرد و طی این مدت مرتب کم و زیاد می‌شد تا اینکه دقیقا چنین فیلمنامه‌ای ساخته شد. باشه‌آهنگر افزود: همان موقع هم اعلام کردیم که این کار ناجوانمردانه است و در حالی که به ما اجازه کار نداده بودند، اما کپی همان فیلمنامه ساخته شد و مجبور شدیم فیلمنامه قبلی را در زمان کمی بازنویسی و شخصیت اصلی را از کار خارج کنیم. این کارگردان همچنین درباره پایان‌بندی فیلم گفت: این پایان‌بندی ایستادن روی تیغ است و تماشاگر نمی‌فهمد «رخشانه» چه کار می‌خواهد بکند. خیلی از رخشانه‌های واقعی در این شرایط خودکشی کرده‌اند اما من او را رها کردم و او در این سکانس کامل می‌شود.